บทที่ 869 ความในใจ

“เหอะๆๆ….ฮ่าๆๆๆๆ!”

ห้องส่วนตัวเงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงใดๆ จู่ๆเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของฉินกวนฉีก็ดังขึ้น

เสียงหัวเราะค่อยๆเปลี่ยนจากโทนต่ำไปยังโทนสูง ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างเหิมเกริมในที่สุด

ฉินกวนฉีหัวเราะ แต่ไม่ว่าจะเป็นฉินผู่หยางหรือฉินเจียนเวยต่างขำไม่ออกเลยสักนิด สีหน้าของพวกเขาเคร่งเครียดอย่างไม่อาจอธิบายได้

ใครๆก็ฟังออกว่าเสียงหัวเราะของฉินกวนฉีนั้นออกจะดุร้ายน่ากลัว ซึ่งแตกต่างจากอารมณ์ของเขาตอนปกติอย่างสิ้นเชิง

ฉินกวนฉีตอนปกตินั้น สุภาพเรียบร้อย เป็นคนมีมารยาท ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มักจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเสมอ รอยยิ้มนั้นราบเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยภูมิปัญญา แต่ฉินกวนฉีในตอนนี้กลับเหมือนอสูรที่กำลังคลุ้มคลั่ง รอยยิ้มบนใบหน้านั้นเห็นแล้วน่าขนลุกยิ่งนัก

ฉินผู่หยางและฉินเจียนเวยต่างมีความรู้สึกผวาในใจ ขนลุกไปทั้งแขน

พวกเขารู้ว่าถังเฉาประสบความสำเร็จในการทำให้เขาโมโห

แต่หันกลับมามองถังเฉา สีหน้าของเขาดูสงบอย่างน่าประหลาด เขายกแก้วชาบนโต๊ะขึ้นมาดื่ม

แปะแปะแปะ!

เมื่อหัวเราะจนพอแล้ว ฉินกวนฉีก็ปรบมือและหันมองถังเฉาพร้อมเอ่ย “สมกับเป็นคนที่ฉันเห็นเป็นคู่ต่อสู้ นายเดาถูกแล้ว ฉันระแวงนายจนแทบจะกลายเป็นมารในใจแล้วล่ะ----”

"ครั้งแรกที่ฉันเห็นนาย ฉันก็รู้แล้วว่านายไม่ใช่คนธรรมดา การได้ประมือกับนายทำให้ฉันอึ้งไปเลย"

"ครั้งแรกที่พบกันนายก็ทำให้ฉันอึ้งเหมือนกัน ไม่ค่อยมีคุณชายที่มีแรงภายในเท่าไหร่หรอกนะ"

ถังเฉาแทรกขึ้นอย่างถูกจังหวะ

"......"

สายตาของฉินกวนฉีมืดมนไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้อาละวาด เขาพูดต่อ "แต่ตอนนั้นฉันยังไม่ได้เห็นนายเป็นคู่ต่อสู้ ตอนที่ฉันให้ความสำคัญกับนายจริงๆคือตอนประชุมแดนเหนือในเมืองเจียงเฉิง คนที่ทำให้หงเทียนหยา หัวหน้าสมาคมการต่อสู้แห่งเมืองเจียงเฉิงยำเกรงได้ต้องแข็งแกร่งขนาดไหน"

"น่าเสียดายที่คำถามนี้ถูกกำหนดให้ไม่มีคำตอบ นายไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมในการประชุมแดนเหนือ"

"เรื่องนั้นก็ไม่แน่"

ถังเฉาแทรกขึ้นอย่างถูกจังหวะอีกครั้ง แม้แต่ฉู่หยางที่เมาอยู่ข้างๆก็สร้างขึ้นมาบ้างแล้ว

ฝ่ายหลังตาโต มองถังเฉาอย่างเหลือเชื่อ เขากำลังจะปริปาก สายตาของถังเฉาก็มองมาทางนี้

ฉู่หยางจึงหุบปากและรู้ว่าถังเฉาไม่ต้องการที่จะเปิดเผยตัวตน

หากฉินกวนฉีรู้ว่าม้ามืดที่ใหญ่ที่สุดในการประชุมแดนเหนือก็คือถังเฉา ไม่รู้ว่าสีหน้าของเขาจะน่าตื่นตาขนาดไหน?

ฉินกวนฉีพูดต่อ "ตอนนี้นายเป็นคนที่พอมีชื่อเสียงในเมืองซื่อจิ่วแล้ว รู้มั้ยว่าพวกเขาเรียกนายว่าอะไร พวกเขาเรียกนายว่า 'ท่านอ๋องน้อย'"

"ท่านอ๋องน้อย?"

ถังเฉาตลกกับคำเรียกขานนี้

"ใช่แล้ว นายคือแกะดำในแวดวงของพวกเรา การกระทำของนายคาดการณ์ไม่ได้ นายแทบจะล่วงเกินตระกูลหลวงในเมืองซื่อจิ่วไปหมดแล้ว แต่นายกลับยังมีชีวิตอยู่ ฉันรู้สึกทึ่งมากเลยล่ะ เอาแค่เรื่องนี้ฉันสู้นายไม่ได้"

ฉินกวนฉีมองถังเฉาและพูดอย่างเปิดเผย

เมื่อได้ฟัง สายตาของถังเฉาฉายแววประหลาดใจ

สามารถยอมรับข้อบกพร่องและความผิดพลาดของตัวเองต่อหน้าศัตรูได้เป็นเรื่องที่หลายๆคนไม่สามารถทำได้ แค่จุดนี้ฉินกวนฉีก็นำหน้าคนจำนวนมากไปแล้ว

"คนแบบนาย หากได้เป็นเพื่อนนั้นอันตรายมาก ได้เป็นศัตรูจะยิ่งอันตรายกว่า"

ฉินกวนฉีพูดตรงเข้าประเด็น

เมื่อได้ฟัง ฉินผู่หยางก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในเรื่องนี้เขาเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์

ตั้งแต่นาทีที่ถังเฉาหวนกลับหลังจากหายตัวไปห้าปี เขาก็เป็นแกะดำมาโดยตลอด