บทที่ 881 ผมคิดถึงพ่อแม่

เรื่องวุ่นวายที่มีมานับร้อยปีในเมืองซื่อจิ่ว มีอัจฉริยะผู้เก่งกาจมากมายเติบโตขึ้น

พวกเขาบ้างก็ฉลาด บ้างก็ฉลาดและกล้าหาญ กล่าวโดยย่อคือ ผู้คนที่มีชื่อเสียงในเมืองซื่อจิ่วเยอะ

อย่างไรก็ตาม เมืองซื่อจิ่วไม่เคยบรรลุความเป็นปึกแผ่นหรือรวมเป็นหนึ่งอย่างแท้จริง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ไม่เคยมีอัจฉริยะคนใดที่เหมือนถังเฉาในปัจจุบัน คนเดียวสามารถมีความสัมพันธ์กับทั้งเก้าตระกูลหลวงใหญ่

ตระกูลลั่ว ตระกูลหลิน ตระกูลหลงล้วนเป็นภูมิหลังของเขา

ตระกูลถัง ตระกูลฉู่ ตระกูลเจียง ตระกูลเย่และตระกูลถังล้วนยอมจำนนต่อเขา

บุคคลเช่นนี้ เรียกเขาว่า "เจ้าแห่งเมืองซื่อจิ่ว" ก็ไม่ได้เกินไป

ฉินโช่ววงงงไปหมด และตกตะลึงกับฉากตรงหน้าเขา

ฉินผู่หยางก็เหมือนกัน เขาเคยคิดว่าถังเฉานั้นแข็งแกร่งมาก แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้

ในห้าปี ช่องว่างระหว่างพวกเขาไม่เพียงไม่ลดลง แต่ยังเพิ่มพูนขึ้นไปอีก!

ใหญ่เหมือนหลุมขนาดใหญ่!

ฉินเจียนเวยยืนเงียบๆอยู่ข้างๆ มองดูฉากที่อลังของรองหัวหน้าของเขาที่สั่งการสิบตระกูล โดยไม่รู้สึกแปลกใจใดๆ

หากมีตระกูลหลวงที่สิบในเมืองซื่อจิ่ว นั่นก็จะเป็นถังเฉาแน่นอน!

เขาหนึ่งคนเป็นหนึ่งจักรพรรดิ!

“นายท่านฉิน ตอนนี้ คุณยอมแล้วหรือยัง?”

ถังเฉาค่อยๆหันกลับมา มองฉินโช่ววงด้วยรอยยิ้มและพูดด้วยรอยยิ้ม

ตูบ!

ร่างกายของฉินโช่ววงอ่อนตัวลง อดไม่ได้ที่จะล้มลงกับพื้น

ฟันของเขาก็สั่นเทา!

เขามีชีวิตอยู่จนถึงวัยนี้ แต่ยังห่างไกลจากจุดที่เขาสามารถสั่งการสิบตระกูลได้

แต่ชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขาเกือบหกสิบปี กลับสามารถทำถึงขั้นนี้

ฉินโช่ววงเป็นคนที่เชื่อเรื่องโชคชะตา เชื่อเรื่อง "การสืบทอดโชคแห่งสวรรค์และปฐพี"

ถังเฉา เป็นผู้สืบทอดโชคแห่งสวรรค์และปฐพี!

แพ้ให้กับผู้ชายแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่สูญเสียอะไร!

“ยอม ผมยอมทั้งกายและใจ!”

ฉินโช่ววงในขณะนี้ ก้มศีรษะไว้ ถูกทุบตีจนยอม

“ฉินผู่หยางยอมจำนนต่อผมในนามของตระกูลฉิน ผิดไหม?”

ถังเฉาถามอีกครั้ง

ในขณะนี้ฉินโช่ววงส่ายหัว "ไม่ผิด ผมตาบอดเอง มองการณ์ไม่ไกล!"

แม้ว่าราชวงศ์จะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่เก่งเท่าคนหนึ่งคนสามารถสั่งการสิบตระกูล

สั่งการได้แค่หนึ่งตระกูลนั้นไม่ได้เก่งอะไร และการสั่งการได้สามตระกูลนั้นก็ไม่ได้เป็นเรื่องน่าทึ่งมากนัก แต่สามารถสั่งตระกูลหลวงทั้งหมดของเมืองซื่อจิ่วได้นั้น ถือว่ามีความสามารถจริงๆ

ถังเฉาหยุดพูด ยิ้มจางๆแล้วมองกลับไปที่ฉินจิ่วจิง

"คุณ ยอมหรือยัง?"

บูม!

หัวใจของฉินจิ่วจิงสั่นสะเทือน พูดตามตรง เขาก็ตกตะลึงกับฉากนี้ด้วย

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า จะเชิญตระกูลหลวงที่เหลืออยู่

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขายังคงน่าเกลียดมาก "นี่คุณกำลังออกมาแสดงพลังหรือ?"

ถังเฉาหัวเราะเบาๆ “ไม่นับว่าเป็นการแสดงพลัง แค่เป็นการเตือนเล็กน้อย อย่าคิดว่าตนเองเป็นราชวงศ์ ก็สามารถแหกกฎของโลกได้ โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีผู้คนมากมายที่ไม่เกรงกลัวราชวงศ์”

“บังอาจ!”

การพูดที่ดูสบายๆนี้ กระตุ้นความโกรธของฉินจิ่วจิงอย่างสมบูรณ์

“ฉินจิ่วจิง!”

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะโมโห ก็มีอีกเสียงหนึ่งที่น่าเกรงขามดังขึ้น

ลั่วเย่นหัวหัวสวมมงกุฏเทพหง เดินมาในชุดจักรพรรดิ"คุณ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?"

เมื่อเห็นออร่าที่ไม่ธรรมดาของลั่วเย่นหัว ฉินจิ่วจิงก็ตกตะลึงครู่หนึ่ง และหลังจากมองใกล้ๆ เขาก็รู้สึกคุ้นเคย

ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบ ความงามที่ไม่มีใครเทียบได้ ทำให้ฉินจิ่วจิงจำเรื่องในอดีตได้ทันที

จู่ๆเขาก็นึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งในความทรงจำ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

“คุณ... คุณคือราชินีแห่งลั่วเหอฉวนใช่ไหม?!”

เขามองดูลั่วเย่นหัว ราวกับว่าเห็นผีในเวลากลางวันแสกๆ และอุทานออกมา