ตอนที่ 894
บทที่ 894 ในที่สุดก็เจอหลี่เห้า!
October 21, 2026
เธอเข้าใกล้ความจริงเพียงพอแล้ว มากกว่านี้อีก เธอจะรับไม่ไหวเอา
คำพูดน่าประหลาดประโยคนี้ ทำให้เจียงไป๋เสว่ตะลึงครู่หนึ่ง
เธอมองเยี่ยนซื่อเฉิงอย่างสงสัยอยู่บ้าง มองดวงตาของเขา
ดวงตาเป็นหน้าต่างของดวงใจ ดวงตาหลอกลวงได้มากที่สุด มีบางครั้งดวงตาก็หลอกลวงไม่ได้มากที่สุด
ค้างคาวในเวลานี้ เขาสะบัดสถานะของค้างคาวออกแล้ว ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ คือเพื่อนร่วมรบของเธอในกองทัพปราณมังกรในอดีต เยี่ยนซื่อเฉิง
ในดวงตาของเขาเผยความโศกเศร้า นอกจากนี้ยังมีความสงสาร
เขากำลังสงสารผู้หญิงคนนี้
เจียงไป๋เสว่ถลึงดวงตาโต วินาทีนี้ หัวใจเธอเต้นรัวตุบๆ
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเยี่ยนซื่อเฉิงถึงเผยสายตาแบบนี้ออกมาให้เธอ เหมือนกับว่าในสายตาเธอเป็นคนน่าสงสารที่สุดบนโลก
เธอรู้สึกไม่พอใจสายตาแบบนี้เอามากๆ
เธอไม่ต้องการความเวทนา เธอไม่อยากถูกสงสาร ถึงแม้ว่าเดินมาเส้นทางนี้ เธอจะยากลำบากมาก แต่ว่าเธอก็กัดฟันยืนหยัด และไม่เคยขอความช่วยเหลือจากคนอื่นสักนิด แม้จะเป็นถังเฉาก็ตาม
เธอใช้ความวิธีของตนเองแอบพยายามมาโดยตลอด เพื่อต่อต้านกับโลกที่ไม่ยุติธรรมนี้ ถึงแม้สุดท้ายจะพ่ายแพ้แล้ว เธอก็ไม่ยอมจำนน-----ผู้หญิงแบบนี้ จะถูกสงสารได้อย่างไรกันล่ะ?
“นายพูดมาให้กระจ่างหน่อย อะไรเรียกว่าเข้าใจความจริงมากพอแล้ว?”
เจียงไป๋เสว่มองเยี่ยนซื่อเฉิงอยู่ ก่อนจะตะโกนขึ้น
เยี่ยนซื่อเฉิงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่ถอนใจเบาๆ
“สิ่งที่ฉันทำได้คือไม่ลงมือ นี่เห็นแก่ที่เมื่อก่อนฝึกฝนที่เดียวกันมา เป็นเรื่องสุดท้ายที่ฉันจะทำให้ได้”
เขาพูดพึมพำ “หลังสงครามการเปลี่ยนแปลงสิ้นสุดลง มักจะต้อนรับสันติภาพ สุดท้ายเธอจะต้องมีคู่แท้อยู่ด้วยกันไปตลอดกาลแน่นอน”
“......”
ในใจเจียงไป๋เสว่นับวันยิ่งไม่สงบ เธอเย็นยะเยือกไปทั้งตัวและหัวใจ มือเท้าสั่นเทา แม้แต่มีดที่ถือไว้ในมือยังกุมไม่ไหว
หลินชิงเสว่มองพวกของค้างคาวด้วยสายตาเข้มงวดเช่นกัน มองคนที่แสดงตัวเป็น‘พระเจ้าที่ช่วยชีวิต’กลุ่มนี้อยู่
เปลี่ยนแปลงโลกใบนี้โดยพลการ เป็นพระเจ้าที่ช่วยชีวิตจริงเหรอ?
ทำไมไม่ใช่ปีศาจร้ายที่ทำลายล้างโลก?
ใครเป็นเทพตัวจริง? ใครเป็นซาตานกัน?
“พาหล่อนไปซะ!”
เจียงไป๋เสว่ตะโกนเสียงดัง รั้งท้ายอยู่คนเดียว
หลินชิงเสว่และหลินจ้าวหยูนถึงได้สติเข้ามา พาตัวโอดะไอ ออกไปทางทิศตรงข้าม
พรึ่บ!
ร่างกายค้างคาววาร์ปหาย ขวางทางหนีไว้แล้ว
“ทางนี้ไม่สะดวก”
เห็นสภาพนี้ สีหน้าเจียงไป๋เสว่อึมครึมอย่างหนักหน่วง “เยี่ยนซื่อเฉิง นายไม่ใช่บอกว่าจะไม่ลงมือเหรอ?”
“ฉันเพียงแค่สัญญาว่าจะไม่ลงมือกับเธอ ไม่ได้หมายความว่าจะมองดู‘เหยื่อ’หนีไปต่อหน้าต่อตา”
ค้างคาวพูดด้วยสีหน้าอึมครึม
“สมควรตาย!”
เจียงไป๋เสว่ไม่มีอิทธิฤทธิ์แยกตัวได้ ไหนจะต้องรับมือกับผู้ชายเสื้อโค้ตสีดำที่ประหลาดคนนี้ และต้องคุ้มครองความปลอดภัยของหลินชิงเสว่ หลินจ้าวหยูน ยังมีโอดะไอด้วย
หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียสักครู่ เจียงไป๋เสว่ยังตัดสินใจคุ้มครองโอดะไอก่อน
เพียงแต่ไม่รอให้เธอผ่านไป ผู้ชายเสื้อโค้ตก็ขวางทางหนีของเธอไว้แล้ว
“คู่ต่อสู้ของเธอคือฉัน”
“......”
เจียงไป๋เสว่กุมมีดไว้แน่น รู้ว่าถ้าไม่สู้จนผู้ชายตรงหน้าคนนี้แพ้ไป ก็ไม่มีทางผ่านไปได้
“นี่คือนายบังคับฉันเองนะ”
เจียงไป๋เสว่สูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง จากนั้นกระโดดขึ้นไปกลางอากาศทั้งตัว กุมมีดไว้แน่น แทงลงไปยังกระบาลของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง
ผู้ชายคนนั้นไม่ได้หลบเลี่ยง แต่ว่าล้วงปืนขนาดเล็กที่ประณีตงดงามกระบอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโดยตรง ลั่นไกปืนไปยังเจียงไป๋เสว่
เสียงปืนปังๆๆ สามที
ลูกกระสุนทั้งสามยิงทำมุมเป็นรูป‘สามเหลี่ยม’ กราดยิงออกมา เล็งเป้าแยกออกไปยังลำคอ หัวใจ และปอดขวาของเจียงไป๋เสว่
เจียงไป๋เสว่อยู่กลางอากาศอาศัยกำลังเอียงตัวหลบลูกกระสุนทั้งสาม
“หือ?”
เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนั้นรู้สึกตกใจต่อฝีมือของเจียงไป๋เสว่
แต่จากนั้นเขาก็จมสู่ความเงียบ จ้องเจียงไป๋เสว่ไปตรงๆ มองอยู่ตั้งนาน ถึงพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง