บทที่ 90 ไม่มีน้ำตาถ้าไม่เห็นโลงศพ

การต่อสู้ยังไม่ทันได้เริ่มขึ้น มันก็ได้จบลงแล้ว

เฮ้อเฮ้อเฮ้อ---

กระดาษทิชชู่ที่เหมือนกับมีดนั้น ได้ตกลงบนใบหน้าของหม่าจง มันทั้งขูดที่เนื้อหนังของเขา รวมถึงทำให้เสื้อผ้าของเขาขาดริ้วอีกด้วย

“อา--”

เขานอนอยู่บนพื้นเหมือนกับขอทาน ปิดใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างแน่น

เลือดที่หนาแน่นไหลลงตามปลายนิ้วและหล่นลงบนพื้น

รอจนหม่าจงเอามือออก หวางเยี่ยนก็เห็นสภาพที่สังเวชของเขา พร้อมกับร้องอุทานออกมา

หล่อนรู้สึกเย็นยะเยือกเป็นอย่างมาก

ใบหน้าของหม่าจงตอนนี้นั้น โดนบาดซะจนไม่เหลือเค้าความเป็นคน

จมูกหัก เลือดไหลออกมา นิ้วทั้งสองนิ้วของเขาเองก็ถูกบาดซะจนขาดและกระดิกเบาๆอยู่บนพื้น

ไม่เพียงแค่นั้น ทั้งใบหน้าต่างเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนมากมาย กระดาษทิชชู่ทุกๆแผนต่างบาดเข้าไปในเนื้อของเขา เนื้อและหนังต่างถูกกรีดทั้งสองข้างของใบหน้า เผยให้เห็นกระดูกขาวๆข้างในบางๆ

ด้วยสถานการณ์ที่น่าเศร้าเช่นนี้ แม้แต่หวางเยี่ยนที่เคยพบคดีที่โหดร้ายมา ก็ยังรู้สึกได้ถึงความสยอง--ใบหน้าของเขา พังยับเยิน

อย่างไรก็ตามถังเฉายังคงนั่งอยู่ในที่นั่งของเขาอย่างสงบ เขาจิบกาแฟอย่างไม่ได้สนใจใยดีอะไร ราวกับว่าเรื่องที่เมื่อครู่นั้นเป็นเรื่องที่เล็กน้อยเป็นอย่างมาก

“แกเป็นใครกันแน่.....”

ความแตกต่างของทั้งสองฝ่าย ทำให้หวางเยี่ยนนั้นไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่

“เวทมนตร์---นี่คือวิธีของเวทมนตร์ชัดๆ---”

ในใจของหม่าจงทุกๆด้านนั้นพังทลายลง จิตใจวุ่นวายไปหมด เขาชี้ไปทางถังเฉาอย่างหวาดกัลวและตะโกนร้องออกมาเสียงดัง

หากไม่ใช่วิธีของเวทมนตร์ กระดาษทิชชู่มากมายขนาดนั้นจะมาบาดตัดจมูกและนิ้วของเขาขาดได้ยังไกัน？

ไม่เคยได้ยินได้เห็นมาก่อน！

“เวทมนตร์？” ถังเฉาหัวเราะ

เขายิ้มอย่างดูถูก หัวเราะให้กับความไม่รู้ของเขา

จากนั้นเขาก็เข้าใจว่าสมาคมศิลปะการต่อสู้นี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพลังภายในคืออะไร

นี่ตน...ใช้ำลังมากเกินไป จนมันไปทำลายความรู้ความเข้าใจของเขาหรือเปล่านะ？

เขาเอาความโกรธมาเป็นพลัง รวมลมหายใจไว้ด้วยกัน นี่เป็นวิธีเดียวที่จะเข้าสู่ศิลปะการต่อสู้

เย่เทียนหลง จ้าวเชียนจูนและหม่าจงคงจะอยู่ในขั้นตอนของความแข็งแกร่ง แต่เขานั้นมาถึงจุดสูงสุดแล้วแววตาของจ้าวเชียนจูนนั้นเต็มไปด้วยความตกใจ สีหน้าเป็นทั้งสีขาวและแดง

ตำแหน่งของเขาสูงกว่าหม่าจงเพียงนิดเดียว ดังนั้นสิ่งที่เขารู้ก็ไม่มากนัก

คน ๆ นี้น่าจะมีความแข็งแกร่งเป็นนักศิลปะการต่อสู้ชั้นยอด ...

แต่ในไม่ช้า สติของเขาก็กลับมา มองไปที่ถังเฉาด้วยสายตาที่มืดมน

แม้ว่าจะเป็นนักต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่เขาไม่ใช่ที่หนึ่งในสมาคมนักต่อสู้ เขาอยู่ในตำแหน่งที่พิเศษเลยไม่เกรงกลัวต่ออะไร

แปะ--แปะ---

เขาปรบมือเบาๆและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “วิเศษ วิเศษมาก ฉันถึงพูดไงว่าทำไมนายถึงมีความมั่นใจมากขนาดนี้ ที่แท้นายก็มาจากตระกูลฝึกนี่เอง”

เวลาต่อมา จากใบหน้าที่ยิ้มแย้มของจ้าวเชียนจูนก็กลายเป็นบูดบึ้ง “แต่นายกลับกล้ามาทำพวกเราคนของสมาคมนักต่อสู้เหรอ？รู้หรือเปล่าว่ากำลังจะเจอกับอะไร？”

“มันคืออะไรงั้นเหรอ？”

ถังเฉาถามเบาๆ

ปฏิกิริยาของถังเฉาเมื่อครู่ ทำให้จ้าวเชียนจูนโกรธเป็นอย่างมาก “นายจะต้องโดนตามล่าจากสมาคมนักต่อสู้ นายจะเผชิญหน้ากับคนจากสมาคมนักต่อสู้มั้งหมด！”

เมื่อพูดจบ เขาคิดว่าถังเฉาจะตกใจ หวาดกลัว แต่น่าเสียดายที่ตั้งแต่ต้นจนจบนั้นถังเฉายังคงนิ่งเฉย

แม้กระทั่งเมื่อเขาจะได้ยินประโยคสุดท้ายเขาก็ยิ้มอย่างเย้ยหยัน มันเหมือนฟังเรื่องตลกอย่างไงอย่างงั้น

“แกหัวเราะอะไร？” จ้าวเชียนจูนนั้นรู้สึกโดนดูถูก

ถังเฉาจิบกาแฟและค่อยๆพูดว่า “ฉันจะโดนตามหาโดยสมาคมนักต่อสู้ไหม อันนี้ฉันไม่รู้ แต่ที่ฉันรู้ก็คือ นายกำังจะถูกคุณตำรวจหวางจับ”