บทที่ 905 ไป๋เสว่เสียใจในภายหลัง

คุณชอบเขาหรือ?

ถังเฉาถามคำถามนี้ออกมา เจียงไป๋เสว่ตะลึงไป

เธอเบิกตาโต ส่วนลึกในจิตใจสับสนงงงวย

เจียงไป๋เสว่ไม่เคยพิจารณาถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย

หรือจะพูดว่า ไม่ได้พิจารณาถึงความหมายของคำถามเช่นนี้เลยสักนิด

เธอที่ได้สัมผัสการเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้ไปทั่วมาตั้งแต่เด็ก นับว่าเพิ่งจะหาครอบครัวที่มีความหมายที่แท้จริงได้ในกองทัพปราณมังกร

ท่านมังกรปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยนและเข้มงวด หลี่เห้าก็ปกป้องเธอเหมือนเป็นพี่ชายคนหนึ่ง

ใช่แล้ว

หลังจากที่เจียงไป๋เสว่ได้เข้าไปในกองทัพปราณมังกร หลี่เห้าก็อยู่ที่นั่นแล้ว เขาในตอนนั้นได้เป็นสมาชิกที่ดีเด่นคนหนึ่งของกองทัพปราณมังกรแล้ว

แต่ว่าเจียงไป๋เสว่ในตอนนั้นไม่เคยได้คิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งจะได้กลายเป็นแฟนสาวของหลี่เห้า ยิ่งไม่เคยพิจารณาถึงของอย่าง ‘ความชอบ’ ‘ความรัก’ ที่ใช้การไม่ได้จริงเช่นนี้

เธอไม่ยินดีที่จะเป็นข้อยกเว้นในกองทัพปราณมังกร ยิ่งไม่อยากจะเป็นคนที่ ‘สวยงามแต่ไร้ประโยชน์’ ที่ถูกคนอื่นปกป้อง

เธอจะต้องเปลี่ยนไปแข็งแกร่ง!

เปลี่ยนไปจนแข็งแกร่งกว่าทุก ๆ คน!

เช่นนี้จึงจะสามารถมีตัวตนอยู่บนโลกที่โหดร้ายเช่นนี้ได้!

อีกทั้งกองทัพปราณมังกรยังจะต้องเข้าสนามรบ การโดนปืนยิงจนได้รับบาดเจ็บเป็นเรื่องปกติ ถึงขั้นที่เพื่อนร่วมรบที่สรวลเสเฮฮากันอยู่เมื่อวาน พรุ่งนี้ก็สามารถกลายเป็นศพเย็น ๆ ศพหนึ่งได้... ภายใต้สิ่งแวดล้อมเช่นนี้ เจียงไป๋เสว่แบ่งจิตใจไปพิจารณาเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แบบที่เด็กสาวอายุเท่านี้ตามหากันไม่ได้

ดังนั้นเจียงไป๋เสว่โตมาขนาดนี้แล้ว จึงไม่เคยพิจารณาเรื่องพวกความรักความชอบพวกนี้เลย

ในจิตใต้สำนึกของเธอ เป็นแฟนสาวของหลี่เห้า เช่นนั้นชาตินี้เธอก็เป็นคนของหลี่เห้าแล้ว

หลี่เห้าหายสาบสูญไป เธอก็ไปตามหา ตามหาเขากลับมา ก็เรียบง่ายเช่นนี้

ถังเฉามองเจียงไป๋เสว่ที่มีใบหน้าสับสนอย่างเงียบ ๆ รอเธอตอบคำถาม

พอตั้งสติได้ เจียงไป๋เสว่ก็พยักหน้าไปตามสัญชาตญาณ

แต่ว่าตอนที่กำลังจะพยักหน้า เธอก็ตะลึงไป

“มีบางอย่าง...ผิดปกติ”

เธอพูดกับตัวเอง

ถังเฉามองเห็นอยู่ในสายตา และก็คิดถึงเรื่องในอดีต ทันใดนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง

ทหารหญิงในกองทัพปราณมังกรมีน้อยมาก คนที่สวย ๆ เหมือนกับเจียงไป๋เสว่ก็ยิ่งหาได้ยาก... ดังนั้นเจียงไป๋เสว่ในตอนนั้นจึงเป็น ‘คนที่ทั้งกองทัพรักและเอ็นดู’

คนที่มาแสดงความจริงใจต่อเธอมีไม่ใช่น้อย รวมถึงหลี่เห้าก็เคยแสดงออกมาก่อน แต่ว่าเจียงไป๋เสว่ไม่ได้ตอบตกลง

“ยังจำวันที่คุณได้กลายเป็นพี่สะใภ้ของผมวันนั้นได้ไหม?”

ทันใดนั้นถังเฉาก็เอ่ยออกมาเบา ๆ เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

เจียงไป๋เสว่ตะลึงไปพักหนึ่ง ไม่นานก็พยักหน้าอย่างเหม่อลอย

“จำได้”

เธอตกลงเป็นแฟนของหลี่เห้าในสนามรบ

ในตอนนั้นเจียงไป๋เสว่ถูกศัตรูขนาบทั้งหน้าหลัง มีคนลอบยิงอยู่ข้างหลัง เป็นหลี่เห้า ที่บุกเข้าไปช่วยชีวิตเธออย่างไม่กลัวอันตราย

หลี่เห้าล้มลงในอ้อมอกของเจียงไป๋เสว่ด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยเลือดทั้งร่าง บาดแผลทำให้เขาเจ็บปวดจนต้องสูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าไปอย่างต่อเนื่อง แต่เขากลับเค้นรอยยิ้มออกมาให้กับเจียงไป๋เสว่หนึ่งที ถามเธอด้วยรอยยิ้มว่า ‘เป็นแฟนผมได้ไหม?’

‘...’

เจียงไป๋เสว่ไม่ได้เอ่ยปากพูด

เรื่องนี้ไม่มีต่อจากนั้น

‘คุณตกลงแล้ว? ยังไม่ได้ตกลงใช่ไหมล่ะ... อย่าทำหน้าเย็นชาอย่างนั้นสิ ตกลงได้ตอบหรือเปล่า?’

หลังจากที่ได้รู้เรื่องนี้แล้ว ถังเฉาที่ยังเป็นเด็กใหม่ชั่วคราวในตอนนั้นก็ร้อนรน ถามคำถามออกมาสามคำติดต่อกัน