บทที่ 911 ความสัมพันธ์ถูกเปิดเผย

ดูเหมือนหงเหลียนคิดไม่ถึงว่าไวโอเล็ตจะมาบังอยู่ตรงหน้าถังเฉา และรีบทำท่าทางเพื่อบอกคนของเธอว่าอย่ายิง

มีผู้ใต้บังคับบัญชาบางคนไม่สามารถยับยั้งเจตนาฆ่าได้ นิ้วกดลงไปที่ไกปืน----แม้ว่าไวโอเล็ตจะไม่ได้รับความเชื่อถือจากองค์กรแล้ว แต่อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้บริหารสูงสุดห้าดาวอยู่ดี ถ้าถูกผู้ใต้บังคับบัญชาฆ่า ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกลงโทษหลังจากที่เธอกลับไป

ถังเฉามองไปที่ไวโอเล็ตตรงหน้าเขา ด้วยสายตาที่ประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่า เขาก็คิดไม่ถึงว่าไวโอเล็ตจะช่วยชีวิตเขา

“นี่ คุณทำแบบนี้ ไม่กลัวโดนองค์กรสงสัยหรือไง?”

เขาถามจากด้านหลัง เสียงบางเบาได้ยินแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

เขาหนะไม่เป็นอะไร แต่ไวโอเล็ตซวยแน่ หากหว่างเหลี่ยงพบว่าเธอสมรู้ร่วมคิดกับศัตรู อย่าพูดถึงว่าจะสามารถรักษาตำแหน่งงานไว้ได้ไหม แม้แต่ชีวิตก็อาจจะถูกคุกคาม

เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการได้ว่า ไวโอเล็ตจะเสี่ยงครั้งใหญ่เพื่อช่วยเขา

"ไม่มีทางอื่นแล้ว"

ไวโอเล็ตพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เป็นผู้บริหารสูงสุดห้าดาวเช่นกัน เมื่อคุณพบฉัน ฉันแค่อยากทำงานให้เสร็จ ฉันจะไม่โจมตีคนที่ไม่เกี่ยวข้อง ดังนั้นระหว่างเราจึงยังมีที่ว่างสำหรับการบรรเทาความขัดแย้ง แต่หงเหลียนไม่เหมือนกัน... … "

“เธอเป็นปีศาจชั่วร้าย!”

จู่ๆเสียงของไวโอเล็ตก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมา และพูดกับถังเฉาว่า"เจตนาฆ่าของเธอเยอะมาก เมื่อทำภารกิจ เธอจะนำอารมณ์ความรู้สึกของเธอเข้ามาในงานด้วย และมักจะฆ่าผู้บริสุทธิ์ที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย – คุณเกือบจะบีบคอเธอจนตาย ด้วยนิสัยของเธอ เธอจะไม่ปล่อยคุณไปแน่นอน!”

"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง"

ถังเฉาเข้าใจในทันที จากนั้นจึงมองไวโอเล็ตด้วยความประหลาดใจอีก"แต่ทำไมคุณถึงต้องช่วยผมด้วย?"

"เรามีความร่วมมือ"

ไวโอเล็ตพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ “คุณสัญญากับฉันว่า คุณจะช่วยฉันตามหาพี่สาวของฉัน ก่อนหาเจอ ฉันจะปล่อยให้คุณตายไม่ได้”

“เธอกับฉันต่างก็เป็นผู้บริหารสูงสุดห้าดาว ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ เธอก็จะไม่กล้าทำอะไรคุณ”

"ใช่เหรอ……"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังเฉาก็เข้าใจความหมายของไวโอเล็ต

เธอไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อโซเฟีย

แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งนี้ก็ได้เปลี่ยนมุมมองของถังเฉาที่มีต่อเธอ

“ไวโอเล็ต คุณกำลังทำอะไร?อยากตายเหรอ?”

การโจมตีถูกสกัดกั้น และใบหน้าของหงเหลียนก็มืดมนอย่างมาก และเธอก็ถามเสียงดัง

“ฉันบอกคุณแล้ว คุณห้ามฆ่าเขา”

ไวโอเล็ตพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ “ฉันจะติดต่อกับองค์กรเอง และขอให้หัวหน้าให้เวลาฉันมากกว่านี้ ฉันจะพาเป้าหมายกลับมาแน่นอน”

ซ่า！

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา สายตาของหงเหลียนก็ฉายแววอาฆาต “คุณหมายความว่า แม่ทัพอยู่ข้างนอก คำสั่งของจักรพรรดิก็ไม่มีผลใช่ไหม?”

"ใช่!"

ไวโอเล็ตยืนอยู่ตรงหน้าหงเหลียนด้วยใบหน้าเย็นชา ทั้งๆที่มีปืนยินจำนวนมากเช่นนี้ เธอกลับไม่กลัวมันเลยสักนิด

"คุณบ้าไปแล้วหรือ?"

ใบหน้าหงเหลียนเต็มไปด้วยความโกรธและตะโกนว่า "ให้ฉันแทนตำแหน่งคุณ นี่คือคำสั่งจากเบื้องบน คุณกล้าขัดขืนหรือ? คุณรู้หรือไม่ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่? คุณพูดแบบนี้ เชื่อไหมว่าฉันสามารถฆ่าคุณด้วย "

“แน่นอน ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”

ไวโอเล็ตหัวเราะอย่างเย็นชาและพูด "ในมุมมองของฉัน ฉันไม่สามารถมอบผลของการทำงานหนักของฉันเป็นเวลานานให้คุณง่ายๆ อีกอย่าง คุณรู้หรือไม่ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?สิ่งที่คุณทำเมื่อกี้นี้ ก็เพียงพอที่จะนำภัยคุกคามและอันตรายมาสู่องค์กร!"

"อะไร?"

ไม่รู้ว่าเพราะความโกรธ หรือเพราะตกใจในสิ่งที่ไวโอเล็ตพูด ดวงตาของหงเหลียนเบิกกว้าง และเธอก็ไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร