ตอนที่ 915
บทที่ 915 เทพธิดาแห่งสงคราม
October 21, 2026
เสียงปืนที่สนั่นหูดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ในชั่วพริบตา ทุกคนก็ถูกเสียงปืนดึงดูด และตกใจกับฉากตรงหน้าพวกเขาอย่างสิ้นเชิง
รวมทั้งถังเฉา ก็ยกมือขึ้นและลำคอเคลื่อนไหว ราวกับว่าต้องการจะพูดอะไร แต่ท้ายที่สุด ก็ยังไม่สามารถพูดอะไรได้
รูม่านตาของโซเฟียหดเล็กลง ใบหน้าของเธอซีด และเธอมองดูไวโอเล็ตวิ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว และทันใดนั้นร่างกายของเธอก็แข็งทื่อเมื่อเธอกำลังจะวิ่งไปข้างหน้า
หลังจากนั้น ความเร็วในการวิ่งก็ช้าลงเรื่อยๆ ในที่สุด ตรงหน้าเธอ เธอไม่สามารถวิ่งได้อีกต่อไปและล้มลงอย่างอ่อนแรง
ติ๊กต๊อก...
ติ๊กต๊อก...
เลือด ค่อยๆไหลออกจากหลังของเธอ
มันสะดุดตามาก เมื่อมันไหลลงบนพื้น
ในไม่ช้า เลือดก็ไหลออกจากปากของเธอ และใบหน้าของเธอก็ซีดมาก ราวกับว่าเธอทารองพื้นหนาๆหลายชั้น
โซเฟียดึงสติกลับมาได้ในทันที เอนตัวไปอุ้มไวโอเล็ตที่ถูกยิง สีหน้าของเธอกังวลอย่างควบคุมไม่ได้
“น้องสาว คุณเป็นอย่างไรบ้าง? ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้? ถึงคุณไม่มาบัง ฉันก็จะไม่เป็นไร...”
โซเฟียพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เธอไม่ยกโทษให้ไวโอเล็ต แต่ว่า ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของเธอ เมื่อเห็นน้องสาวของเธอเพื่อช่วยตัวเอง วิ่งเข้ามาโดยไม่สนใจอะไร ล้มลงต่อหน้าเธอหลังจากถูกยิง โซเฟียก็เศร้าใจมาก
ถังเฉาก็เดินมาเช่นกัน มองไปที่ไวโอเล็ตที่ไอเป็นเลือดไม่หยุด และถามว่า “คุณเป็นยังไงบ้าง?”
“ฉัน... ไม่เป็นไร ไม่เจ็บ”
ไวโอเล็ตพยายามบีบรอยยิ้มออกมา ยิ้มไปหนึ่งที รอยยิ้มนี้ หน้าของเธอซีดลงกว่าเดิม
“ต้องรีบห้ามเลือด”
ถังเฉาหยิบผ้ากอซและเข็มเงินออกมาทันทีโดยไม่พูดอะไร
เขาเคยเรียนทักษะทางการแพทย์จากผู้บ้าการแพทย์มาบ้าง และสามารถเอาออกมาใช้มันได้บ้าง
เมื่อถังเฉากำลังห้ามเลือดไม่ให้ไหล ร่างกายของไวโอเล็ตกระตุกไปหนึ่งที
“หนาว พี่สาว ฉันหนาวจัง...กอดฉันหน่อยสิ”
เธอเงยหน้าขึ้นมองโซเฟียและพูดเบาๆ
เมื่อเธอพูด เธอกระอักเลือดออกมาไม่หยุด และเป็นเรื่องยากมากสำหรับเธอที่จะพูดประโยคที่สมบูรณ์
ดวงตาของโซเฟียเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที และเธอกอดร่างที่เย็นของไวโอเล็ตแน่น
เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่า อุณหภูมิร่างกายของไวโอเล็ตกำลังลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่า โอกาสรอดชีวิตของเธอก็จางลงเช่นกัน
"อุ่นจังเลย..."
ไวโอเล็ตนอนอยู่ในอ้อมแขนของโซเฟีย ยิ้มอย่างมีความสุข
“ไม่เป็นไร หยุดพูดได้แล้ว”
โซเฟียพูดอย่างกังวล
“ทนเจ็บหน่อย ผมจะเอากระสุนออก”
ถังเฉาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ด้วยเงื่อนไขที่จำกัด เขาทำได้แค่หยิบกระสุนออกมาโดยตรงด้วยเข็มเงิน
"อะไร----"
ไวโอเล็ตกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นไหลไปทั่วทั้งตัว เสียงดังปั้งและกระสุนก็ถูกนำออกมา
ถังเฉาพันผ้าพันแผลแบบง่ายอีกครั้ง ในที่สุดเลือดก็หายไป แต่โอกาสรอดชีวิตก็ยังจางไปเรื่อยๆ
“พี่สาว ฉัน... มีเหตุผลที่ไปเข้าร่วมหว่างเหลี่ยง”
ไวโอเล็ตสูดหายใจเข้า และพูดกับโซเฟียด้วยเสียงหอบ "ฉันขอให้ถังเฉาหาคุณมา ก็เพื่อมาพูดเรื่องนี้ มิฉะนั้น ฉันเกรงว่าฉันจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกในอนาคต--- -"
"ในเวลานั้น หว่างเหลี่ยนให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ของฉัน และขู่เข็ญฉันด้วยชีวิตของคุณ เพื่อช่วยคุณและเกาะหัวกะโหลก ฉันทำได้แค่เข้าร่วมหว่างเหลี่ยงเท่านั้น ฉันไม่ได้ทรยศคุณจริงๆ"
"ฉันรู้"
โซเฟียพูดทั้งน้ำตาว่า “แต่ตอนนี้ ฉันสั่งให้คุณห้ามตาย คุณได้ยินไหม?”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของไวโอเล็ต“โอเค”
แต่หลังจากพูดจบ ดวงตาของเธอก็ค่อยๆปิดลง
“……”
เงียบกริบ!
โซเฟียกอดร่างของไวโอเล็ตและตกอยู่ในความเงียบ
ทุกคนสามารถสัมผัสได้ว่า อากาศค่อยๆแข็งตัว และท้องฟ้าเต็มไปด้วยลมและเมฆที่เยือกเย็น
เจตนาฆ่าที่รุนแรงราวกับพายุ กำลังพัดมาอย่างโหมกระหน่ำ