บทที่ 928 เผชิญหน้ากับศัตรู

ทันใดนั้น คนที่เป็นหัวหน้าก็รับโทรศัพท์

“ท่านหงเหลียน เหยหู่เองครับ ได้โปรดลั่นวาจาเลยครับ”

พวกคนสองสามคนที่กำลังพูดคุยเจ๊าะแจ๊ะกันเมื่อตะกี้ก็เงียบลงทันที จ้องมองคนที่เป็นหัวหน้าคนนั้นคุยโทรศัพท์ ดูเหมือนว่าสีหน้าตื่นตระหนกไม่น้อย

เพิ่งจะพูดจบ ก็มีเสียงที่แข็งแกร่งทรงพลังมากๆดังเข้ามาในสาย

“พวกแกไปจัดการเอาเขตภูเขานั้นมาให้ฉันซะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ พวกแกก็ไม่ต้องกลับมา！”

หูของเหยหู่แทบจะสะเทือนจนแตกกระจาย รีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูทันที

จากนั้นก็มีเสียง‘ตู๊ด’ดังขึ้นมาหนึ่งที ทางฝั่งนั้นไม่มีเสียงแล้ว

“พวกนายก็ได้ยินแล้วใช่ไหม เห้อ พวกเราไปทำงานให้เสร็จเถอะ”

มีชายตัวผอมคนหนึ่งลุกขึ้นยืน

“คนอื่นไม่ได้มีเรื่องเยอะแยะมากมายขนาดนั้น มีแต่ท่านหงเหลียนนี่แหละเรื่องเยอะสุดแล้ว ก็แค่จัดการกับภูเขาลูกหนึ่งไม่ใช่หรือไง จะใช้เวลาเท่าไรกันเชียว ยังโทรศัพท์มาด่าพวกเราอีก หมดคำพูดจริงๆ”

“นั่นน่ะสิ เขตภูเขาที่กันดารห่างไกล คิดว่าพวกเราจะจัดการไม่ได้หรือไง?”

จริงๆแล้ว ที่แห่งนี้เป็นที่ซ่อนเร้นแล้วก็ล้าหลังสุดๆ แต่อยู่ใกล้กับเขตตัวเมืองของเยี่ยนตูมากๆ

เพราะว่าไวโอเล็ตกลับไปหาหว่างเหลี่ยง เป็นไปตามที่องค์กรคาดเอาไว้ คาดการณ์ไม่ถึงเลยว่า สุดท้ายจะให้ไวโอเล็ตเป็นผู้บริหารสูงสุดห้าดาว อย่างที่มันควรจะเป็น ส่วนตำแหน่งที่หงเหลียนมาทดแทน ก็เอาคืนให้กับไวโอเล็ตไป

แต่หงเหลียนไม่มีทางยอมให้จบไปแบบนี้แน่นอน ถึงยังไงพี่สาวของไวโอเล็ต โซเฟียก็เกือบจะฆ่าตนเองตาย บวกเข้ากับหงเหลียนไม่ชอบไวโอเล็ตเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย ก็เลยต้องลงมือทำการอะไรบางอย่างสักหน่อย

ก็เหมือนกับในครั้งนี้ พวกกลุ่มที่มีเหยหู่เป็นหัวหน้าก็ถูกส่งตัวมาที่นี่เพราะว่าความทะเยอะทะยานของหงเหลียน คิดที่จะใช้ที่นี่เป็นฐานทัพเล็กๆ เพื่อที่จะได้ออกมา‘ช่วงชิงคน’ในเวลาที่เหมาะสมนั่นเอง

ภายในภูเขาหม่าหลันแห่งนี้ มีพวกชาวบ้านที่ไม่เคยออกไปข้างนอกเลยตลอดทั้งชีวิตนี้อาศัยอยู่มากมาย ดังนั้นหงเหลียนจึงเลือกพวกเขา คิดที่จะให้พวกเขาตายไปอย่างเงียบๆในช่วงกระแสยุคสารสนเทศ

ในขณะเดียวกัน อีกทางด้านหนึ่ง ถังเฉาพาหลินชิงเสว่มาถึงยังเขาลูกนี้เรียบร้อยแล้ว

แล้วชื่อของเขาลูกนี้ก็มีชื่อว่า ภูเขาหม่าหลัน

“เขาลูกนี้เป็นที่รู้จักไปทั่ว แต่เพราะว่ามันอยู่ไกลและกันดารเกินไป จึงมีคนมาน้อย วันนี้พวกเราก็มาใช้ชีวิตกันแค่เราสองที่นี่ก็แล้วกัน”

ถังเฉามองหลินชิงเสว่ สีหน้าของหลินชิงเสว่ก็แดงผ่าวราวกับแท่งเหล็กที่อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ได้ แล้วแต่คุณเลย”

ทั้งสองคนเริ่มออกเดินทาง พร้อมกับพกพาพวกอุปกรณ์แล้วก็พวกของใช้ในชีวิตประจำวันไปด้วย

สิ่งที่ทำให้พวกเขาคิดไม่ถึงก็คือ เขาลูกที่ไม่มีใครมาเลยลูกนี้ จะยังมีคนร่วมทางมาด้วย

“เกิดอะไรขึ้นกัน ผมยังนึกว่าเขาลูกนี้จะไม่มีคนมาแล้วเสียอีก”

ถังเฉาก็คิดไม่ถึงว่าจะมีคนมาเหมือนกัน แสดงท่าทีประหลาดใจไม่น้อย

ในฐานะที่เป็นหัวหน้าของกองทัพปราณมังกร ความระแวดระวังจึงสูงกว่าปกติอยู่แล้ว แต่ก็ทำให้หลินชิงเสว่ที่อยู่ข้างๆไม่ได้ระแวดระวังเท่า

“บางทีพวกเขาอาจจะมาปีนเขาเหมือนกับพวกเราก็ได้ นี่มันไม่มีอะไรหรอก ถังเฉา คุณกำลังกังวลอะไรอยู่?”

หลังจากที่ถังเฉาได้ฟังคำพูดของหลินชิงเสว่แล้ว ก็พยักหน้ายิ้มๆ

“นั่นน่ะสิ นี่มันก็คือภูเขานี่นา มีคนมาปีนก็เป็นเรื่องปกติ”

จากนั้น ทั้งสองคนก็ไม่คิดอะไรมากมายอีก

ที่เหยหู่น่าจะรู้สึกโชคดีก็คือถังเฉาไม่ได้เลือกเส้นทางเดียวกับพวกเขา

เพราะว่าถังเฉาอยากที่จะเพลิดเพลินไปตลอดระหว่างทาง ไม่อยากจะให้มันจบเร็วๆ ก็เลยไม่ได้เลือกเดินทางที่ใกล้

แต่กลุ่มอีกทางด้านหนึ่งไม่เหมือนกัน เหยหู่พาพวกลูกน้องมา แทบอยากจะไปถึงที่หมู่บ้านให้เร็วที่สุด จากนั้นก็จัดการพวกคนในหมู่บ้านซะ

“เห็นไอ้หนุ่มสาวเมื่อตะกี้ไหมวะ?”