บทที่ 934 ความหวาดกลัวของพระอริยมารดร

พระอริยมารดรที่สามคุกเข่าลงทันทีที่เห็นบุคคลนี้

“ไม่ทราบว่าจะสั่งการอะไรคะ”

เห็นได้ชัดว่าพระอริยมารดรที่สามเกรงกลัวเขา หากไม่ได้รับอนุญาตจากชายผู้นี้ พระอริยมารดรที่สามก็ไม่กล้าแม้แต่จะลุกขึ้นยืน

ในเวลานี้ ชายผู้นั้นยิ้มเยาะ สายตาของเขาดูเหมือนกำลังเย้ยหยันพระอริยมารดรที่สาม “คิดไม่ถึงจริงๆ ผมส่งคนมากมายให้มาช่วย แต่คุณก็ยังทำไม่สำเร็จ ถ้าครั้งนี้ยังทำไม่สำเร็จอีกล่ะก็ ผู้นำบอกว่าจะให้คนมาแบนคุณ”

พระอริยมารดรที่สามผู้ที่มักจะเหิมเกริมอย่างมากกลายเป็นต่ำต้อยอย่างหาที่เปรียบมิได้ต่อหน้าบุคคลนี้

เมื่อได้ยินคำพูดของชายผู้นั้น สีหน้าของพระอริยมารดรที่สามก็เปลี่ยนไปในทันที ในเวลานี้อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าของพระอริยมารดรที่สามบิดเบี้ยวเล็กน้อย “อย่านะ ผู้อุปถัมภ์ ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดขอให้เบื้องบนให้เวลาฉันอีกหน่อย คุณดูสิ ตอนนี้ฉันจัดการกับราชวงศ์ต้าเซี่ยได้ดีทีเดียว ในไม่ช้าก็จะสำเร็จ”

ชายชุดดำเพียงแค่ยิ้มเยาะอย่างเย็นชา

ในเวลานี้ ดูเหมือนเย่จงซือจะได้ยินเสียงความผิดปกติที่ประตู ดังนั้นเขาจึงผลักประตูเปิดแล้วเดินออกมา

“อะไรกันเนี่ย แม่ครับ เขาเป็นใคร ทำไมมาแต่งตัวแปลกๆ เหมือนคนบ้าอยู่ในบ้านเรา!”

คำพูดของเย่จงซือไม่ได้ทำให้ชายคนนี้หวาดกลัว กลับกลายเป็นพระอริยมารดรที่สามที่หวาดกลัวไม่น้อย

ผัวะ!

พระอริยมารดรที่สามมือสั่น รีบลุกขึ้นยืนตบเย่จงซือ

ในอดีต พระอริยมารดรที่สามไม่เคยทำเช่นนี้ ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนก็แค่ขอโทษเย่จงซือมาตลอด แต่คราวนี้พระอริยมารดรที่สามถึงขั้นตบหน้าเย่จงซือ

“ไอ้ลูกไม่รักดี ยังไม่รีบขอโทษอีก!”

เย่จงซือมองดูพระอริยมารดรที่สามที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

“แม่ตบผม? แม่กล้าดียังไงมาตบผม ผมจะ...”

คำว่า ‘จะฆ่าแม่’ สามคำยังไม่ทันพูดออกมา เสียงของเย่จงซือก็หยุดลงทันที ตามด้วยเลือดสดๆ ที่ไหลออกมาจากมุมปากของเขา

พระอริยมารดรที่สามรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

“ลูกจ๋า! ลูกจ๋า!”

พระอริยมารดรที่สามคุกเข่าลงกับพื้นทันที กอดเย่จงซือที่ล้มลงทำอะไรไม่ถูก

ชายคนนั้นพูดออกมาประโยคหนึ่งอย่างแผ่วเบา

“ลูกชายของคุณ ดูเหมือนจะไม่เชื่อฟังเท่าไรนะ? นี่เห็นแก่หน้าคุณนะ ถ้าเป็นคนอื่น ส่วนใหญ่ผมจะจับเผาให้ไปเกิดใหม่แล้ว บางทีชาติหน้า เขาอาจจะเชื่อฟังมากกว่านี้ก็ได้”

พระอริยมารดรที่สามไม่กล้าโต้แย้ง ทำได้เพียงกอดศพลูกชายร้องไห้อย่างเจ็บปวด

ในเวลานี้ชายคนนั้นค่อยๆ ดึงกริชที่แทงเข้าไปในหัวใจของเย่จงซือออกมา ก่อนจะดูดเลือดบนคมมีดไปมา

“ที่ผมพูด หวังว่าคุณจะฟังเข้าหูนะ ผมให้เวลาคุณก็ไม่ได้ความว่าเบื้องบนจะให้เวลาคุณด้วย ตราบใดที่เบื้องบนสั่งการลงมา ผมจะฆ่าคุณได้โดยไม่ลังเลเลย ที่เก็บคุณไว้ ก็เพียงเพราะเห็นแก่หน้าคุณเท่านั้น”

ถ้าไม่ใช่เพราะความงามของพระอริยมารดรที่สาม ก็คงไม่ถูกชายชุดดำผลักให้เข้าสู่สถานะปัจจุบันทีละก้าว แต่ทั้งหมดนี้มันคือราคาที่จำเป็นต้องจ่าย

อย่างแรกคือร่างกายของพระอริยมารดรที่สาม อย่างที่สองคือพระอริยมารดรที่สามต้องทำให้เขาเข้าครอบครองราชวงศ์ต้าเซี่ยให้ได้

พระอริยมารดรที่สามมีตำแหน่งที่สูงมากในราชวงศ์ต้าเซี่ย แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีข้อจำกัดในการทำสิ่งต่างๆ ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถฆ่าประชาชนทั้งหมดของตนได้ในชั่วข้ามคืน

พระอริยมารดรที่สามพยักหน้าอย่างสั่นเทา และชายชุดดำก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้ม

“หว่างเหลี่ยงนะ หว่างเหลี่ยง คุณนี่ทำอะไรได้แย่มากจริงๆ ถ้าคุณไม่ได้เรื่องจริงๆ ก็ให้ผมทำเถอะ”

ว่าแล้วชายชุดดำก็หายตัวไปจากหัวมุมถนน

…

ในช่วงเวลานี้หม่าเฟยกำลังไปได้สวยในเมืองซื่อจิ่ว เขาเดินหน้าชนอย่างไม่อ้อมค้อม โดยไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ