บทที่ 972 ความรักของแม่เปรียบดังขุนเขา

ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมากลับทำให้ถังยวนตกตะลึงพรึงเพริด

“พี่ครับ ผมไม่รู้นะว่าคุณจะสามารถใช้กลอุบายอะไรมาใส่ร้ายผม แต่ว่าผม ถังเชียว ผมทำเรื่องที่ถูกต้อง ไม่เกรงกลัวคำนินทา ถึงแม้ว่าคุณว่าพูดว่าผมเป็นลูกชายของถังเยว่หวา จะรายงานผมต่อทางการก็ได้ ผมไม่มีทางจะไปสนใจ”

ถังเฉาเอ่ยอย่างราบเรียบ “ถึงอย่างไรเป็นถึงทายาทของตระกูลถัง ถ้าหากว่ายังอดทนต่อคำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ไม่ได้ เช่นนั้นผมจะมาเป็นทายาทตระกูลถังได้อย่างไร"

ประโยคง่าย ๆ ประโยคเดียวทำให้ปากของถังยวนเหมือนมีไว้ก็เปล่าประโยชน์ ไม่รู้ว่าควรจะพูดโต้แย้งอย่างไรดี

ถ้าหากว่าตอนนี้พูดว่าถังเฉาก็คือลูกชายของถังเยว่หวา ใครจะเชื่อกันล่ะ?

ทุกคนเพียงจะรู้สึกว่าถังยวนสรรหาวิธีการมาสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายถังเฉาก็เท่านั้น

“ดีนี่ มึงมันเก่งนักนะ มึงรอกูได้เลย กูจะต้องมาคิดบัญชีกับมึงแน่ ทายาทของตระกูลถังจะต้องเป็นของฉัน"

ถังยวนจากไปจากที่นี่อย่างเดือดดาล ถังเฉาไม่ได้ขัดขวาง เพียงแต่ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

ในตอนนี้เอง ถังเยว่หวากำลังยืนอยู่ในที่ที่ไม่ไกล จ้องมองเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ

“นึกไม่ถึงว่าลูกชายของฉันจะโตขนาดนี้แล้ว สามารถกลับมาได้นั้นดีจริง ๆ ทั้งยังยืนอยู่ในตระกูลถังอย่างมั่นคง…”

ในดวงตาของถังเยว่หวาแฝงด้วยน้ำตา ท่ามกลางน้ำตาเต็มไปด้วยความคิดถึงอย่างชัดเจน

ลั่วเย่นหัวที่อยู่ข้าง ๆ ก็มองถังเฉาด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ เอ่ยว่า “พี่สาวของฉัน พี่วางใจเถอะ ลูกชายของพี่แข็งแกร่งกว่าที่พี่จินตนาการเอาไว้เยอะ เขาไม่เพียงแต่ปลอดภัย ทั้งยังมีความหวังเป็นอย่างมากว่าจะช่วยชีวิตพี่ออกมาได้ พี่ก็วางใจอยู่ในเขาเชลย รอเวลาอีกสักหน่อยเถอะ"

เดิมทีถังเยว่หวาออกมาจากภูเขาเพราะเป็นห่วงว่าถังเฉาจะได้รับบาดเจ็บ แต่ตอนเมื่อกี้ที่รีบร้อนไปจนถึงเวทีประลองนั้นกลับถูกลั่วเย่นหัวขัดขวางเอาไว้เข้าพอดี

โชคดีที่ขัดขวางเอาไว้ ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องที่ถังเชียวคือถังเฉาถูกเปิดโปงขึ้นมา คนในครอบครัวของถังเฉา แม้ว่าจะยอมรับถังเฉา ก็เป็นไปไม่ได้ที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยจะปล่อยถังเฉาไป

และหลังจากที่ถังเยว่หวาได้ฟังคำพูดของลั่วเย่นหัว ก็เลือกที่จะเชื่อลั่วเย่นหัว สุดท้ายถังเฉาก็เอาตำแหน่งทายาทของตระกูลถังมาได้สำเร็จ

“ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าลูกชายของฉันแข็งแกร่งมาก ๆ ฉันชื่นใจมาก ตอนนี้ฉันสามารถอยู่บนเขาได้อย่างวางใจแล้ว รอเขามาช่วยฉันให้พ้นจากความทุกข์ยากนี้”

“ส่วนเรื่องตำราล้ำค่าหายากเล่มนั้น ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุณก็เอาตำราเล่มนั้นให้เขาเถอะ เขาสามารถเข้าร่วมที่ที่เร้นลับในนั้นได้ เช่นนั้นก็เป็นความโชคดีของเขา"

ลั่วเย่นหัวพยักหน้า ไม่ได้คิดมากเรื่องตำราล้ำค่าหายาก เพียงแต่รู้สึกว่าเป็นตำราหายากบูโดสายพระจันทร์ธรรมดา ๆ เล่มหนึ่ง

กลับนึกไม่ถึงว่าตำราสายพระจันทร์หายากเล่มนั้นกลับเป็นทักษะการต่อสู้ล้ำโลกที่ผู้ฝึกฝนสายพระจันทร์ไม่กล้าแม้แต่จะคิด

“ฉันรู้แล้วค่ะ คุณรีบกลับไปเถอะ เรื่องทางนี้ฉันจะจับตามองแทนคุณเอง จะไม่ให้ถังเฉาบาดเจ็บแม้แต่ปลายก้อยอย่างเด็ดขาดเลย"

ถังเยว่หวาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หันหลังจากไป

ในเวลาเดียวกันนี้เอง ภายในราชวงศ์ต้าเซี่ย

ในมุมที่ไม่น่าสนใจมุมหนึ่งมีคนที่ตำแหน่งสูงและมากไปด้วยอำนาจกำลังนั่งอยู่หลายคน

“ตอนนี้แน่ใจแล้วหรือยัง? คนที่เพิ่งจะกลับตระกูลถังคนนั้นคือถังเฉา ลูกหลานของถังเยว่หวาหรือเปล่า?”

คนชราเอ่ยถามเสียงเบา

คนแก่อีกคนพยักหน้า “ไม่ผิด ข่าวของพวกหว่างเหลี่ยงทางนั้นเป็นเรื่องจริง เขาก็คือถังเฉา"

ว่าแล้วคนชราก็หัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

“ดูเหมือนว่าในราชวงศ์ต้าเซี่ยนี้จะมีละครสนุก ๆ ออกมาให้ดูอีกแล้ว ไม่จำเป็นจะต้องฆ่าเขา ปล่อยเขาเอาไว้เถอะ ดูซิว่าเขาจะโหมคลื่นได้ใหญ่มากแค่ไหน พอถึงตอนนั้นรอจนเขาโผล่หางออกมาค่อยไปเอาชีวิตเขาทีหลัง”