บทที่ 993 ถังเฉามาช่วย

ดวงตาของถังเชียนเชียนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอถอยไปข้างหลังเรื่อย ๆ คนสองคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนของราชวงศ์ต้าเซี่ย แต่สามารถจองหองอยู่ในราชวงศ์ต้าเซี่ยได้ ก็มีแต่คนญี่ปุ่นเท่านั้น

แม้ว่าถังเชียนเชียนอยากลงมือมาก แต่สถานการณ์เช่นนี้ตนเองไม่สามารถลงมือได้ เพราะหากเธอลงมือ คนทั้งตระกูลถังจะคิดว่าตนเองเป็นคนเข้าไปพูดกับพวกเขาและทำให้จนมุม

“ถ้าพวกคุณยังเดินเข้ามาอีก ฉันจะร้องตะโกนแล้วน่ะ”

ถังเชียนเชียนตะโกนอย่างหมดหนทาง เป็นความเคยชินที่จะกล่าวเช่นนี้ แต่ถังเชียนเชียนก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์

และคนญี่ปุ่นสองคนนั้นก็รู้ชัดเจนเช่นกัน

“คุณร้องสิ ถึงแม้ว่าคุณจะร้องจนเสียงแหบ ก็ไม่มีคนกล้าเข้ามาช่วยคุณ พวกเราเป็นพลเมืองของญี่ปุ่น ถ้าหากมีใครกล้าแตะต้องพวกเราแม้เพียงปลายเล็บ ผมจะทำให้คนทั้งตระกูลของเขาตายจนหมด”

แม้ว่าประโยคนี้จะรุนแรงบ้าคลั่ง แต่มันเป็นเรื่องจริง หากพลเมืองญี่ปุ่นได้รับบาดเจ็บในราชวงศ์ต้าเซี่ย คนญี่ปุ่นก็จะติดตามเรื่องนี้ให้กระจ่าง

ราชวงศ์ต้าเซี่ยในฐานะสร้างสันติภาพกับญี่ปุ่น และไม่เคยกล้าทำอะไรญี่ปุ่นแม้แต่น้อย เพราะว่าญี่ปุ่นก็มียอดฝีมืออยู่ไม่น้อย และไม่น้อยกว่าราชวงศ์ต้าเซี่ย

ขณะที่กล่าว ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้ถังเชียนเชียน คนที่อยู่ข้างหลังกำลังมองผู้คนที่เดินสัญจรไปมา และใช้สายตาเตือนพวกเขาว่าอย่าเข้ามายุ่ง

เห็นได้ชัดว่าผู้คนที่เดินสัญจรไปมาบนถนนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แต่พวกเขาเพิกเฉย เพราะพวกเขารู้ดีว่าไม่สามารถช่วยอะไรได้ และอาจจะทำให้ตนเองต้องเดือดร้อน

เมื่อมือของพี่ใหญ่และพี่รองกำลังจะถูกตัวถังเชียนเชียน ขณะนี้มีหินก้อนหนึ่งพุ่งทะลุมือพี่ใหญ่โดยตรง

หลังจากมือของพี่ใหญ่ทะลุ เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นใครสักคน

“ใครกันแน่? ถ้าแน่จริงก็ปรากฏตัวออกมา พวกเราเป็นคนญี่ปุ่นเชียวน่ะ หากคุณไม่ปรากฏตัว ผมจะบอกคุณว่าเรื่องนี้ไม่จบแน่นอน!”

พี่รองรีบวิ่งไปอยู่ด้านข้างพี่ใหญ่ มองไปที่บาดแผลของพี่ใหญ่ และพบว่าแขนของพี่ใหญ่ทะลุ เขาแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นเขาก็ตะโกนใส่ผู้คนที่เดินสัญจรไปมาบนท้องถนน แต่ผู้คนที่เดินสัญจรไปมาบนท้องถนนก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้น ชายคนหนึ่งเดินมากล่าวกับทั้งสามคนด้วยท่าทางสงบ

“รีบร้อนทำไม การเดินก็ต้องใช้เวลาบ้าง ผมไม่ได้บอกว่าผมจะหลบซ่อนนี่”

คนคนนี้คือถังเฉา ถังเฉาไม่ได้แสดงท่าทางจริงจังมากนัก แต่กลับมีท่าทางที่สบาย ๆ

หลังจากถังเชียนเชียนเห็นถังเฉา ก็วิ่งเข้าไปกอดแขนของถังเฉาเอาไว้ แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอาบแก้ม

“พี่ถังเฉา พวกเรารีบหนีกันเถอะ มิเช่นนั้นมันจะเกิดปัญหาใหญ่”

ขณะพูด ถังเชียนเชียนกำลังเตรียมตัวดึงถังเฉาหนี แต่คนอย่างถังเฉาจะทนคับข้องใจเช่นนี้ได้อย่างไร เขาจึงดึงถังเชียนเชียนกลับมาทันที และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผมไม่สนว่าพวกเขาจะเป็นใคร ถ้ากล้าแตะต้องน้องสาวของผม มีจุดจบเดียวเท่านั้น นั่นคือความตาย”

จากนั้นพี่ใหญ่ที่เป็นคนญี่ปุ่นก็เดินเข้ามา มองถังเฉาด้วยใบหน้าดุดันและถามว่า

“คุณรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร? คุณกล้าล่วงเกินพวกเราเหรอ?”

เสียงของพี่ใหญ่สั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเกิดจากหินที่ทะลุแขนของตนเอง

หลังจากที่ถังเฉาได้ยินพี่ใหญ่กล่าวประโยคนี้ เขาก็หัวเราะและแสดงท่าทางเยาะเย้ย

“ผมรู้ พวกคุณเป็นคนญี่ปุ่นที่ไร้ประโยชน์ แล้วยังไงล่ะ?”