ตอนที่ 128
บทที่128 ฉันต้องการมอบตัว
October 21, 2026
บทที่128 ฉันต้องการมอบตัว
อาคารต้าชางรวบรวมบุคคลสำคัญในทุกสาขาอาชีพในเมืองหมิงจู ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด เพียงเพราะนี่คือสมาคมการค้าหงยิง ซึ่งเป็นสาขาของภูมิภาคหมิงจู!
ภายใต้รายล้อมของผู้นำแห่งทุกสาขาอาชีพ ถังเฉาและเฟิ่งหวงเดินเข้าไปในอาคารต้าชางอย่างสงบ ราวกับว่าทั้งหมดนี้คือสิ่งที่พวกเขาควรทำอยู่แล้ว
หลินเจิ้นสงรู้สึกกดดันอย่างมาก เขาเดินด้วยร่างที่แข็งกร้าวไปทั้งตัว จนกระทั่งเขาเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง จากนั้นค่อยคลายตัวขึ้น
แต่ไม่นาน เขาก็ต้องตกใจกับความอลังการในห้องอีกครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นของประดับตกแต่ง หรือโบราณวัตถุล้วนมีราคาล้ำค่าทั้งนั้น แม้แต่พระราชวังโบราณก็ยังเทียบเท่าไม่ได้
“พ่ออยู่ที่นี่ไปก่อนนะ”
ถังเฉายิ้มเล็กน้อยให้กับหลินเจิ้นสง และพูดอย่างราบเรียบ: “ทันทีที่ถึงพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะกลับคืนสู่เจ้าของเดิม ทุกคนที่รังแกตระกูลหลินจะต้องถูกลงโทษตามสมควร”
“เสี่ยวเฉา!” หลินเจิ้นสงเรียกถังเฉาที่กำลังจะไป
ถังเฉาหยุดเล็กน้อย แล้วหันกลับมามองหลินเจิ้นสงด้วยความประหลาดใจ
“ขอบใจ!”
ดวงตาของหลินเจิ้นสงแดงเล็กน้อย และเขากล่าวกับถังเฉาจากก้นบึ้งของหัวใจ: “ขอบใจมากสำหรับทุกสิ่งที่นายทำให้กับตระกูลหลิย”
ถังเฉายิ้มอย่างเฉยเมย: “ผมเคยบอกว่า ตราบใดที่ฉันอยู่ ตระกูลหลินกคือมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ!”
เมื่อสิ้นคำ ถังเฉาก็ปิดประตูอย่างแผ่วเบา
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เย็นชาลงเช่นกัน เขามองกลับไปที่หลัวปู้หูอีซานและเจิงเทียนเสียง และพูดว่า: “ทุกอย่างเรียบร้อยหรือยัง?”
เมื่อรู้สึกถึงความเย็นชาในสายตาของถังเฉา หลัวปู้ก็กล่าวอย่างรวดเร็วว่า: “ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอเพียงคำสั่งของเจอนายใหญ่เท่านั้น”
“ลงมือทันที ภายในสองวันฉันจะทำให้ซ่งเทียนซานและฉางหงเทียนชื่อเสียงป่นปี้!
“ครับ!”
----
หลังจากออกจากบริษัทโอ้ซิน ซ่งเทียนซานวางแผนที่จะกลับไปที่บริษัท
กลิงกลิง----
ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากเลขาของเขา
“ประธานซ่งคะแย่แล้ว บริษัทเราเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
ทันทีที่มีการเชื่อมต่อสายเลขาก็ตื่นตระหนกและกรีดร้อง: “ประธานจูลาออกอย่างกะทันหันแล้ว!”
“ใครนะ จูหาวเหรอ?”
ดวงตาของซ่งเทียนซานมืดมนไปชั่วขณะ แต่เขาก็ฟื้นความสงบได้อย่างรวดเร็วและพูดว่า: “มีอะไรน่าตกใจ ก็แค่รองประธานลาออกไปคนหนึ่ง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่”
“แต่ว่า ประธานจูยังพาตัวตั้งตัวตีของบริษัทจำนวนมากไปด้วย!”
เลขานุการพูดอย่างเสียงดัง: “เกือบทุกแผนกที่สำคัญเหลือพนักงานชั้นยอดเพียงครึ่งหนึ่ง และตอนนี้ทั้งบริษัทแทบจะเป็นอัมพาตไปแล้ว!”
“อะไรนะ?!”
ข่าวนี้ทำให้สีหน้าของซ่งเทียนซานเปลี่ยนไปมาก และเหงื่อเย็นเม็ดใหญ่เท่าถั่วก็ไหลลงมาที่หน้าผากของเขา
หากเพียงแค่รองประธานลาออกคนเดียวนั้น มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย อย่างมากก็แค่หาคนมาแทนที่ แต่ว่าการที่ตัวตั้งตัวตีของบริษัทจำนวนมากลาออกในเวลาเดียวกันแบบนี้ จะส่งผลให้บริษัทได้รับการกระทบอย่างรุนแรง
มันเหมือนเป็นการควักหัวใจของเขาและฉีกกระดูกของเขาออกจากกัน และทำให้เขาได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส
“ประธานซ่งรีบกลับมาเถอะคะ ตอนนี้ที่บริษัทวุ่นวายไปหมดแล้วคะ พนักงานแต่ละคนล้วนมาโวยวายว่าจะลาออกคะ” น้ำเสียงของเลขาทุกข์ร้อนมาก แทบร้องไห้ออกมา
ปั๊พ!
ซ่งเทียนซานวางสายโทรศัพท์ ใบหน้าของเขาซีดจนสามารถบีบน้ำออกมาได้ จากนั้นเขาก็กระแทกคันเร่งและรีบตรงไปที่บริษัท
ขณะขับรถเขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดหมายเลขและโทรออก
ในไม่ช้า โทรศัพท์ก็เชื่อมต่อสำเร็จ และเสียงสงบของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น: “ประธานซ่งมีอะไรเหรอ?”
“จูหาว---- ”