ตอนที่ 16
บทที่16 ประกาศรายชื่อ
October 21, 2026
บทที่16 ประกาศรายชื่อ
เมื่อสองแม่ลูกหลินฉ่ายเวยกลับมาถึงบ้าน บรรดาสมาชิกของตระกูลหลินที่นั่งอยู่ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
“เป็นยังไงบ้าง? พอมีความหวังไหม? ”
“เฮ้อ……”
โจวเหม่ยหยูนอยากจะพูด แต่ก็ไม่พูดอะไร เพียงแต่ถอนหายใจอย่างเศร้า ๆ
“ฉ่ายเวย มันไม่เป็นไปตามที่เราคิดใช่ไหม?”
ลุงรองหลินอีเจิ้งมองแวบเดียวก็ดูออก แล้วพูดอย่างประหม่าว่า
“ก็ไอ้ถังเฉานั่นแหละ”
หลินฉ่ายเวยกลอกตา “หากเขาไม่สร้างเรื่องวุ่นวาย ตระกูลหลินของเราก็ไม่ถูกพวกเขาหัวเราะเยาะเช่นนี้”
“เสี่ยวเฉา? เสี่ยวเฉาทำอะไรเหรอ? ”
เมื่อพูดถึงถังเฉา หลินเจิ้นสงรู้สึกกังวลขึ้นมา “เขาอยู่ไหน? ไม่เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม? ”
“เขาจะมีเรื่องอะไรได้? เขาตั้งใจจะฆ่าพวกเราให้ตาย! ”
หลินฉ่ายเวยลาดน้ำมันบนกองไฟ พูดซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง
“ถังเฉา ถังเฉา เป็นไอ้ถังเฉาคนไม่เอาถ่านคนนี้อีกแล้ว มันเป็นเหมือนวิญญาณที่พยาบาท?”
“เมื่อ5ปีที่แล้ว เป็นตัวต้นเหตุทำให้พวกเราถูกตระกูลซ่งโค่นล้ม ตอนนี้ก็ทำให้การประมูลเสียหาย ชาติที่แล้วพวกเราเป็นหนี้เขาใช่ไหม?”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะหาคนจัดการมัน!”
“……”
เวลานั้น มีแต่เสียงด่าทอ
มีแต่หลินเจิ้นสงเท่านั้นที่สงบนิ่ง ครุ่นคิดอยู่นาน จึงได้ถามขึ้นว่า “เสี่ยวเฉาทำอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“พวกเราจะโกหกคุณทำไม?”
โจวเหม่ยหยูนพูดด้วยความมั่นใจ “ไอ้ถังเฉาทำให้การประมูลของพวกเราเสียเรื่อง ฉันรู้สึกว่าเราควรขับไล่เขาออกจากตระกูลหลิน!”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ คนส่วนใหญ่เห็นด้วย
“ฉันเห็นด้วย”
“ฉันก็เห็นด้วย”
“เห็นด้วย”
เมื่อเห็นคนส่วนใหญ่อยู่ข้างเธอ สีหน้าของโจวเหม่ยหยูนยิ้มอย่างเยือกเย็น จากนั้นมองไปทางหลินเจิ้นสง
คนส่วนใหญ่อยากขับไล่ถังเฉาออกจากตระกูล ท่านในฐานะของประมุขของตระกูล ไม่ควรจะทำสวนทางกันใช่ไหม?
“ขอให้ทุกคนเงียบ”
หลินเจิ้นสงขมวดคิ้ว เขาสู่วังวนของความเงียบอยู่พักใหญ่
สักครู่ใหญ่ๆ เขาจึงพูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้ผลการประมูลยังไม่ออก ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องนี้ พรุ่งนี้ฉันกับฉ่ายเวย เหม่ยหยุนจะไปพร้อมกันที่งาน รอให้ผลการประมูลออกมา ค่อยตัดสิน”
“จบการประชุม”
พูดจบ ก็เดินขึ้นไปชั้นสอง เหลือแต่โจวเหม่ยหยูนกับหลินฉ่ายเวยสองคนที่แสดงสีหน้าอึ้ง
พวกเธอดูออกว่า หลินเจิ้นสงที่ยังคงปกป้องถังเฉาอยู่
“งั้นก็รออีกหนึ่งวัน”
ใบหน้าของโจวเหม่ยหยูนเคร่งขรึม เธอยิ้มเยือกเย็น แล้วกล่าวว่า “พรุ่งนี้ผลสรุปออกมา ฉันจะดูว่าเขาจะพูดยังไง”
……
หลินชิงเสว่ขับรถเข้าไปในชุมชนระดับสูงที่ชื่อว่าคฤหาสน์จื่อหยวน
เมื่อจอดรถในโรงรถเสร็จ หลินชิงเสว่ได้เปิดประตู “เข้ามาสิ”
“ขอบคุณ” ถังเฉาเดินเข้ามาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดินเข้าไปในบ้านของผู้หญิงในรอบ5ปี นี่คือคนรักที่เขาเป็นห่วงมาตลอด5ปี หากบอกว่าเขาไม่ตื่นเต้นและประหม่าก็เหมือนโกหก
เด็กจะนอนเร็ว หลังจากทานข้าวเสร็จยังไม่ถึงสามทุ่ม ถังเสี่ยวลี้ก็เข้านอนแล้ว
เมื่อไม่มีถังเสี่ยวลี้เป็นตัวเชื่อมระหว่างถังเฉากับหลินชิงเสว่ ระหว่างเขาสองคนรู้สึกอึดอัดไม่เป็นธรรมชาติ
โดยเฉพาะหลินชิงเสว่ เป็นคนที่หวงอาณาเขตไม่เคยชวนผู้ชายมาที่บ้านของตัวเองสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงถังเฉาที่เพิ่งรู้จักกัน
แม้ว่า เขาเป็นสามีที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน เป็นพ่อของลูกสาวเธอ
ถังเฉาเป็นคนเริ่มสนทนา ยิ้มอย่างเขินอาย “ผมคิดว่า คุณจะไม่สนใจผมสักแล้ว”
คำถามนี้ ทำให้หลินชิงเสว่ถามกลับไปแล้ว “คุณไม่อยากมาเหรอ? ”
“ไม่ใช่แน่นอน”
“ถังเฉาโบกมืออย่างรวดเร็ว พูดอย่างระมัดระวัง “ผมแค่ ... ประหลาดใจ”
“ทำไมไม่ตอบโต้” หลินชิงเสว่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
จากนั้น หลินชิงเสว่จึงจิบชา
“ถังเฉา เป็นเด็กกำพร้า ที่ถูกเลี้ยงโดยหลินเจิ้นสง เป็นคู่รักที่เล่นกันมาตั้งแต่เด็กกับหลินฉ่ายเวย เมื่อ5ปีก่อนตระกูลหลินเกิดวิกฤตเศรษฐกิจ เขาจึงเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลซ่ง กลายเป็นสามีของซ่งหรูอี้ เขาหนีไปในวันแต่งงาน หายสาบสูญไป5ปี ฉันพูดถูกไหม?”
“คุณตรวจสอบผม?” ถังเฉาสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ฉันเรียกมันว่า เพื่อทำความเข้าใจมากว่า”
ดวงตาของหลินชิงเสว่กลับเป็นปกติ “ฉันหวังว่าพ่อของเสี่ยวลี้จะมีความกล้าหาญสักนิด”