บทที่174 นำของคนอื่นเป็นของตนเอง

บทที่174 นำของคนอื่นเป็นของตนเอง

หลินฉ่ายเวย โจวเหม่ยหลิง หลินเจิ้นสงและคนอื่น ๆก็มองไปในกระสอบ ทันใดนั้น ก็ตกใจกลัว

คนที่อยู่ในกระสอบนั้น ไม่ใช่ถังเฉา แต่กลับเป็นหลานของนายท่านเจิ้ง เจิ้งหลิน!

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?”

โจวฉวนกั๋วใบหน้าสยองขวัญ: “แล้วไอ้สวะคนนั้นล่ะ?”

โจวเหม่ยหยูนดูเหมือนตกใจจนบื้อไปเลย ตัวสั่นเทา ยืนขึ้นหลบไปอยู่ข้างหลังหลินเจิ้นสง

ผู้คนในเหตุการณ์ มีเพียงหลินเจิ้นสงรู้บ้างเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา สีหน้าเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย อีกทั้งยังหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง

โจวฉวนกั๋วมองไปทางหลินเจิ้นสงในทันที: “คุณหัวเราะอะไร รู้เรื่องบางอย่างมาใช่มั้ย?”

หลินเจิ้นสงส่ายหน้าทันที: “ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ฉันเชื่อคำพูดประโยคที่ว่า คนที่ชอบดูถูกผู้อื่น ผู้อื่นก็มักดูถูกเขา คนที่เคารพผู้อื่น ผู้อื่นก็จะเคารพเขา”

“ตระกูลเจิ้งทำเรื่องไม่ดีไว้มาก ไม่ช้าก็เร็วต้องพบความล้มเหลวที่น่ากลัว ไม่แน่ว่าตระกูลเจิ้งอาจล่มสลายไปแล้ว ศพของเจิ้งหลินก็เป็นเครื่องยืนยันแล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้!”

โจวฉวนกั๋วใบหน้าขาวซีด ร่างกายสั่นแทบจะล้มลง รีบหยิบมือถือออกมา โทรไปที่ตระกูลเจิ้ง

แต่ว่า เมื่อโทรไปแล้วกลับไม่มีใครรับสาย

“ผู้นำ รถคันเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนเป็นของตระกูลเย่”

ในตอนนั้น ลูกน้องของตระกูลโจวคนหนึ่งพูดจาแปลก ๆ

และหลังจากที่เขาพูดจบ ทั้งตระกูลโจวเข้าสู่สภาพเงียบงัน

สีหน้าโจวฉวนกั๋วน่าเกลียดสุดจะเปรียบ โจวเหม่ยหยูน โจวเหม่ยหลิง เหล่าอนุทั้งหลายตกใจกลัวอย่างมาก

ทุกคนต่างนึกถึงภาพที่ เย่เทียนหลงเรียกถังเฉาด้วยความเคารพนับถือว่า คุณถังเฉา

“ที่จริงแล้วเป็นตระกูลเย่ที่ปกป้องไอ้สวะคนนั้น และฆ่าเจิ้งหลิน ทำลายตระกูลเจิ้ง!”

มีตระกูลเย่ลงมือ เรื่องทุกอย่างก็พูดได้สะดวกขึ้น เพียงแต่พวกเขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ ถังเฉามีความสามารถอะไร ถึงได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลเย่?

หลินฉ่ายเวยมีความสงสัย เธอรู้สึกว่า เรื่องราวไม่น่าจะง่ายดายขนาดนั้น

“ท่านปู่ ในเมื่อถังเฉายังไม่ตาย พวกเราไปคุยกับเขาดีกว่า หยุดเรื่องบาดหมางกับเขา......”

หลินฉ่ายเวยพูดไม่ทันจบความ ถูกโจวเหม่ยหยูนตบเข้าอย่างจัง

ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความเจ็บแค้นและเย็นชา: “เธอบ้าไปแล้วเหรอ? ไอ้สวะคนนั้นทำร้ายพวกเราหลายครั้ง ตอนนี้ยังจะช่วยเขาพูดอีก มีเพียงเขาตายไปเท่านั้น จึงจะดับความแค้นในใจของฉันได้!”

“ถูกต้อง”

โจวฉวนกั๋ว พูดด้วยท่าทางมั่นใจว่า: “หลักพึ่งพิงของตระกูลโจว ก็คือตระกูลต่งหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ แค่ตระกูลเย่เล็ก ๆ มีอะไรต้องกลัวเหรอ?”

“ยังมีเธออีก เธอต้องรีบแต่งเข้าตระกูลเหวินให้เร็วที่สุด”

เขามองไปที่หลินฉ่ายเวย: “จำเป็นต้องยืมอิทธิพลของตระกูลเหวิน ฉันไม่เชื่อ ความร่วมมือที่ทรงพลัง จะทำอะไรถังเฉาไม่ได้!”

โจวฉวนกั๋วพูดเช่นนี้ เดิมทีกลัวคนตระกูลโจว ทันใดนั้นก็สงบเงียบลง เผยรอยยิ้มราวกับมั่นใจในชัยชนะ

หลินเจิ้นสงนั่งตรงหัวมุมไม่พูดจา ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ค่อยพูดแก้ต่างให้ถังเฉา

ตั้งแต่รู้ข่าวเสี่ยวเฉามาบ้างนิดหน่อย เขาก็รู้ว่าตระกูลทั้งหมดในเมืองหมิงจู ทั้งหมดไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเสี่ยวเฉาได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง นี่เป็นเพียงมุมเล็ก ๆ ของเสี่ยวเฉาเท่านั้น และคนพวกนี้ ยังหลงคิดที่จะจัดการกับเขาอีก ช่างไม่รู้จักที่ตาย

“ถูกแล้ว ครั้งก่อนให้พวกคุณสืบหาภรรยาของเด็กแสบคนนั้น หาพบแล้วหรือยัง?” จู่ ๆ โจวฉวนกั๋วก็ถามขึ้น

ทุกคนต่างพากันส่ายหัว มีเพียงหลินฉ่ายเวยครุ่นคิดถึงวันนั้น ซีอีโอแห่งสมาคมการค้าหงยิงเดินทางมากลุ่มปิงเจียง ทุกคนต่างถูกเชิญให้ออกไป เหลือเพียงถังเฉาและฟางหย่ารองประธานบริษัทลี่จิงกรุ๊ป

เธอพูดถึงเรื่องนี้ออกมา ทันใดนั้นโจวฉวนกั๋วตบมือหนึ่งที พูดด้วยความตื่นเต้น: “เยี่ยม ดูแล้วภรรยาของไอ้สวะนั้นก็คือประธานฟางแห่ง บริษัทลี่จิงกรุ๊ป ตระกูลเย่เห็นแก่หน้าของประธานฟาง จึงช่วยเหลือเจ้าสวะคนนั้นไว้!”

“เป็นไปได้ที่อาจจะชอบใบหน้าที่งดงามของประธานฟาง ไอ้สวะนั้นยังไม่รู้ว่าบนหัวตัวเอง ได้ถูกสวมเขาอันเบอเร่อ!” โจวเหม่ยหยูนคาดเดา

“เยี่ยม เหม่ยหยูน คุณมีเวลาว่าง ไปหาฟางหย่าแห่งบริษัทลี่จิงกรุ๊ปสักครั้ง ข่มขู่เธอให้เลิกลากับไอ้สวะนั่น ฉันจะหาเวลาไปตระกูลต่งสักครั้งหนึ่ง ขอให้ตระกูลต่งช่วยหาวิธีรับมือถังเฉา”

โจวฉวนกั๋วยิ้มอย่างเย็นชา: “ไม่มีฟางหย่าแล้ว ก็ไม่มีอำนาจจากที่ไหนช่วยเขาแล้ว ฉันจะให้เขาตายอย่างอนาถ!”

ตระกูลโจวยิ้มเยาะด้วยความสุขใจ

มีเพียงหลินฉ่ายเวยที่ไม่ได้หัวเราะ ใบหน้ามีความกังวล

เธอกังวลว่าท่านปู่ตัดสินใจอย่างนี้ เป็นการนำตระกูลโจวลงสู่ก้นเหวเสียมากกว่า อีกทั้งเธอเองก็ต้องรีบแต่งงานเข้าตระกูลเหวิน ยากที่ละหลีกเลี่ยงได้......

วันเวลาผ่านไป วันแล้ววันเล่า เรื่องการล่มสลายของตระกูลเจิ้ง แม้จะมีความพยายามปกปิดข่าวนี้ แต่ก็ยังถูกพวกตระกูลใหญ่รับรู้