บทที่184 เล่ห์หญิง

บทที่184 เล่ห์หญิง

คำพูดของซ่งหรูอี้นั้นกระชับและชัดเจน แต่กลุ่มชายหนุ่มทุกคนในห้องล้วนรู้สึกขนลุกโดยไม่รู้สาเหตุ

โดยเฉพาะต่งอี้สิงและ เสิ่นชิงหยุนยิ่งรู้สึกถึงภัยคุกคามในคำพูดของเธอ

ซ่งหรูอี้สนใจลี่จิงกรุ๊ปตั้งแต่เมื่อไหร่?

หลังจากพูดจบซ่งหรูอี้ก็สะบัดผมยาวของเธอและเดินไปยังถังเฉาและหลินชิงเสว่โดยตรง

ต้นขาขาวอวบอิ่มทั้งสองข้างปรากฏออกมาภายใต้การแยกของชุดกี่เพ้าสีม่วง ซึ่งชวนจินตนาการอย่างมาก

มีผู้หญิงผมสั้นที่มีลักษณะเหมือนเลขาคนหนึ่งเดินตามหลังเธอ เธอสวมชุดอาชีพสีดำซึ่งถือว่าเป็นการแต่งตัวแบบสาวออฟฟิศอย่างมาตรฐาน แต่ถังเฉารู้สึกถึงกลิ่นอายที่น่ากลัวอย่างยิ่งในตัวเธอ และเดาว่าความสามารถของเธอจะไม่อ่อนไปกว่าของ ฟีนิกซ์

ส่วนพวกชายหนุ่มที่พึ่งพาผู้ที่มีอำนาจอ่อนกว่านั้น ต่างก็ตกตะลึงกับความงามของซ่งหรูอี้ แลบะแต่ละคนก็จ้องมองซ่งหรูอี้ในชุดกี่เพ้าอย่างไม่ละสายตา

“หลีกไป”

ซ่งหรูอี้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและกล่าวอย่างราบเรียบ

น้ำเสียงสงบ แต่แฝงไปด้วยความสง่าผ่าเผยที่ไม่อาจปฏิเสธได้

ชายหนุ่มคนนั้นรีบก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ตามด้วยคนที่หนึ่ง คนที่สองและคนที่สาม ...

ซ่งหรูอี้เดินผ่านอย่างราบรื่นโดยไม่มีอุปสรรคใดมาขวางกั้น และทุกที่ที่เธอเดินผ่านชายหนุ่มทุกคนต่างก็หลีกทางให้เธอ พวกเขาหลีกเลี่ยงหญิงงามเหมือนดั่งหลีกเลี่ยงสัตว์ร้าย

ในท้ายที่สุดแม้แต่ต่งอี้สิงและเสิ่นชิงหยุนก็ต้องหลีกทางให้ซ่งหรูอี้และเฝ้าดูเธอเดินไปหาถังเฉาอย่างสง่างาม

“เจอกันอีกแล้ว”

ซ่งหรูอี้กล่าวกับถังเฉาด้วยรอยยิ้มแผ่วเบา

ถังเฉาพยักหน้าแต่ไม่พูด

หลินชิงเสว่อยู่เคียงข้างเขาและซ่งหรูอี้ก็มีตัวตนที่ค่อนข้างอ่อนไหว ฉะนั้นถังเฉาจึงไม่สะดวกที่จะเข้าไปพัวพันกับเธอมากเกินไป

ซ่งหรูอี้ไม่ถือสาเขา จากนั้นเธอก็มองไปที่หลินชิงเสว่ รอยยิ้มของเธอเปลี่ยนเป็นการยิ้มเยาะเย้ยอย่างห้ามไม่ได้: “ฉันจำได้ว่าตั้งแต่ฉันรู้จักกับคุณมา สภาพของคุณไม่เคยล่มจมขนาดนี้มาก่อน วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ”

หลินชิงเสว่ได้กลับมาเป็นปกติแล้ว เธอแสดงสีหน้าเย็นชาและไม่ได้พูดอะไรสักคำ

เธอหันศีรษะและจ้องไปที่ถังเฉาในทันที และเธอไม่ปิดบังเจตนาในการสอบถามของเธอแม้แต่น้อย

ถังเฉาผงะและส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น หลินชิงเสว่คงคิดว่าเขาเป็นคนเรียกซ่งหรูอี้มาแน่เลย

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว

“ท่านสุภาพบุรุษทุกท่านค่ะ ห้องส่วนตัวนี้ไม่ได้ใหญ่มากนัก พวกคุณไม่คิดว่ามันแออัดไปหน่อยเหรอคะ?”

ซ่งหรูอี้นั่งลงอย่างสง่างาม เธอพูดอย่างกะทันหัน แต่คำพูดของเธอกลับทำให้สีหน้าของต่งอี้สิง เสิ่นชิงหยุนและชายหนุ่มคนอื่นๆ มืดมนในทันที

นี่คือคำสั่งขับไล่พวกเขา ...

“หรูอี้ ไม่ได้เจอคุณมาสักพักแล้ว ความก้าวร้าวของคุณเพิ่มขึ้นอีกแล้วนะ”

ใบหน้าของต่งอี้สิงมืดมนอย่างมาก และเขาพูดโดยการระงับความโกรธ แต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย่อหยิ่งอย่างเช่นเคยอีกต่อไป

หลินชิงเสว่และซ่งหรูอี้เป็นสองหมิงจูแห่งวงการธุรกิจของเมืองหมิงจู การที่ต่งอี้สิงสามารถทำให้หลินชิงเสว่ประนีประนอมต่อเขาได้นั้น เป็นเพราะเขามีวิดีโอของเธอที่ถูกแปดเปื้อนเมื่อห้าปีก่อน แต่กับซ่งหรูอี้เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย

คุณปู่ของเขาต่งหนานหลิ่งเคยกล่าวไว้ว่า: ถ้าจะมีลูกชายก็ให้มีลูกชายอย่างต่งอี้สิงแต่ถ้าเป็นลูกสาวก็ขอให้อบรมสั่งสอนให้เป็นเหมือนซ่งหรูอี้

เขาจงใจพูดให้ต่งอี้สิงและซ่งหรูอี้อยู่ในระดับเดียวกัน เพื่อกระตุ้นหลานชายของเขา แต่มีเพียงต่งอี้สิงเท่านั้นที่รู้ว่าเขาไม่ดีเท่าซ่งหรูอี้

ซ่งหรูอี้หรี่ตามองเขาและพูดอย่างเฉยเมยว่า: “คุณรู้จักฉันวันแรกหรือไง?”