บทที่200 ให้เขาไปตาย

รอยยิ้มของช่ายเหลียนยังไม่ทันยิ้มออกมา ใบหน้าเขาก็ถูกเยือกแข็งสิ้นเชิง

ต่อมาเขามีสีหน้าที่เหมือนได้ยินอะไรที่น่าตกใจ จนทำให้หน้าเขาชักอย่างรุนแรง

ที่เธอพูดว่าเปลี่ยน ก็คือการเปลี่ยนคนจริงๆ แต่คนที่จะต้องเปลี่ยนคือผู้กำกับ ไม่ใช่นักแสดง

เปลี่ยนผู้กำกับหรือ นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ช่ายเหลียนโมโหจนสีหน้าเขาซีดเผือดและตัวสั่นไม่หยุด สีหน้าเขาเขินอายมาก สีหน้ากลับไปเป็นเหมือนเดินไม่ได้แล้ว

ในขณะเดียวกันที่เขาโกรธ ใจของเขาก็มีความน้อยใจอยู่เล็กน้อย อย่างไรก็ตามเขาก็เป็นผู้กำกับที่มีชื่อเสียง จะทำแบบนี้กับเขาได้อย่างไร?

เมื่อดูในวงการบันเทิงทั้งหมด ไม่เคยเกิดเหตุที่ผู้กำกับถูกเปลี่ยนตัวโดยผู้สร้างเลยนะ

ช่ายเหลียนโมโหจนจะตายให้ได้ เขาเป็นผู้กำกับ เขาก็มีอารมณ์เหมือนกันเขาอยากที่จะฮื้อออกมาดังๆ และเดินจากไปด้วยดื้อด้าน แต่คิดดูแล้วถ้าตัวเองถูกเปลี่ยนตัวแบบนี้ จะไม่ทำให้ตัวเองขายหน้าหรือ?

ต่อมาเขาก็เลยเปลี่ยนความคิด

คนในกองถ่าย รวมไปถึงถังชิงเหอ มองหลินชิงเสว่ด้วยสีหน้าที่ตกใจ ไม่มีใครเคยคิดเลยว่า ที่หลินชิงเสว่บอกว่าให้เปลี่ยนคน คือหมายถึงเปลี่ยนผู้กำกับ

ขณะนี้ทุกคนได้มองไปหาถังเฉาด้านความสงสัย และเดาในใจว่าเขาเป็นใครนะ ทำไมผู้สร้างภาพยนตร์ถึงต้องเอาใจเขาแบบนี้ด้วย

ถังเฉาไม่คิดเลยว่าหลินชิงเสว่จะอารมณ์ร้อนแบบนี้ และไม่พูดอะไรเลยแล้วไปเปลี่ยนตัวผู้กำกับเลย เขาเลยไปพูดกับหลินชิงเสว่ว่า: “ทำแบบนี้ไม่ดีมั้ย? ฉันแค่เสนอคำแนะนำ ไม่มีเจตนาอื่น”

ช่ายเหลียนมองถังเฉาด้วยสีหน้าที่ขอบคุณทันที ไม่คิดเลยว่า คนที่ช่วยพูดให้ตัวเขา จะเป็นถังเฉาที่เขาดูถูกมาตลอด

แต่หลินชิงเสว่ก็ไม่ได้สนใจอะไร สีหน้าก็ยังเฉยเมยเหมือนเดิม: “คุณคิดว่าคุณเป็นผู้กำกับที่มีฝีมือในวงการบันเทิง แล้วคุณจะมีศักดิ์สูงกว่าคนทั่วไป?”

คำพูดเมื่อออกจากปาก ทำให้ช่ายเหลียนตกใจจนหน้าซีดไปหมดและไม่พูดอะไรต่อเลย

หลินชิงเสว่แสดงจุดยืนของตัวเองชัดเจน ถึงผู้กำกับจะใหญ่ แต่จะใหญ่ว่าผู้สร้างได้อย่างไร?

เธอใช้แววตาที่แหลมคมมองไปที่ช่ายเหลียนและพูดว่า: “นักแสดงไม่ดี เปลี่ยนได้ ผู้กำกับไม่ดี ก็เปลี่ยนได้เช่นกัน ไม่มีใครดูถูกใครได้หรอก เข้าใจมั้ย?”

“เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้วครับ!”

ความหยิ่งผยองของช่ายเหลียนที่เป็นผู้กำกับชื่อดังได้หายไป ตอนนี้เขารีบพยักหน้าเหมือนลูกไก่ที่กำลังกินเมล็ดข้าวอยู่

“นอกจากนี้ ฉันคิดว่าความคิดของเขาดีนะ ก็ถ่ายตามแบบความคิดเขาก็แล้วกัน ถึงคุณจะไม่ยอมถ่าย แต่ก็ต้องถ่าย!”

หลินชิงเสว่ใช้น้ำเสียงที่เยือกเย็นพูดออกมา กิริยาที่แข็งกร้าวแบบนี้ ทำให้คนที่อยู่ในจุดๆนั้นรู้สึกถึงแรงกดดันที่ยิ่งใหญ่

“ฉันจะบอกอะไรนะ น้ำหอมAngelนี้ ต้นแบบก็คือลูกสาวฉัน ถังเฉาเขาพูดสิ่งที่อยู่ในใจฉันออกมาหมดแล้ว”

“อะไรนะ? ！”

ประโยคนี้ถูกพูดออกมา ทุกคนมีสีหน้าที่ตกใจ และมองถังเฉาด้วยสีหน้าที่อึ้ง

ผู้กำกับยังไม่รู้เลย แต่คนนอกกลับเข้าใจ?

“ภารกิจการถ่ายทำขั้นต่อไป ทุกอย่างทำตามเนื้อหาที่ถังเฉาได้พูดไว้ คุณแค่ดูมุมกล้องให้ภาพออกมาดีก็พอแล้ว” สุดท้ายหลินชิงเสว่ก็ไม่ได้เปลี่ยนผู้กำกับ

“แต่ถ้าทำแบบนี้ จะทำให้บทบาทของถังชิงเหอลดลงไปมากเลยนะ” ช่ายเหลียนยังมีข้อโต้แย้งสุดท้าย

“ฉันไม่เป็นไร”

ถังชิงเหอยิ้มอย่างอบอุ่น: “ขอแค่ผลงานออกมาดี บทบาทจะเยอะจะน้อย ก็ไม่เป็นไร”

“งั้นก็ได้”

ถ้าถังชิงเหอไม่ถือสา ช่ายเหลียนก็พูดอะไรไม่ได้

เงียบอยู่พักหนึ่ง เขาพูดกับถังเฉาว่า: “งั้นคุณก็เป็นคนคิดบทก็แล้วกัน”

ระหว่างที่พูด มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มที่เยือกเย็น

เขาไม่เชื่อว่า คนนอกอย่างถังเฉา จะคิดอะไรดีๆ ออกมาได้