บทที่243 ฉ่ายเวยยอมรับมารดา

ตูม----

หลังจากนั้นสามวินาที ในสระว่ายน้ำเกิดการระเบิดที่มหาศาล

ควันหนาทึบที่เกิดจากการระเบิดปนเปื้อนน้ำที่ใสสะอาดจนดำไปหมด ระลอกน้ำดำระเบิดออก กลายเป็นสายฝนเต็มท้องฟ้า จากนั้นตกลงมาแล้ว

ในสระว่ายน้ำระลอกคลื่นซัดสาด เศษเสื้อที่ถูกเผาไหม้ลอยขึ้น

มีของเหวินเฉี่ยวหรู และมีของเหวินหนานเฉิงด้วยเช่นกัน

ที่เกิดเหตุเงียบงันทั้งแถบ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่นาน บรรยากาศหนักหน่วงไร้ที่เปรียบ

เบ้าตาหลินฉ่ายเวยแดงก่ำ นี่คือเป็นครั้งแรกที่เธอเสียใจกับความตายของคนคนหนึ่ง

ถังเฉาโอบหลินชิงเสว่ไว้แน่น จ้องมองควันดินปืนที่สระว่ายน้ำ

“บนตัวของเขา ไม่มีกุญแจจริงเหรอ?”

ตั้งนาน หลินชิงเสว่เอียงศีรษะพิงบนไหล่ถังเฉา ถามเสียงเบา

ถังเฉาพยักหน้าหนักแน่น เงียบงันอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมากะทันหัน “ผมก็เป็นคนเหมือนกันนะ”

เขารู้ความหมายของหลินชิงเสว่ นี่คือชีวิตคนผู้หนึ่ง ทำไมถึงมองหล่อนตายไปต่อหน้าต่อตาได้?

แต่อย่างที่ถังเฉาพูดไว้แบบนั้น เขาก็เป็นคนเช่นกัน ไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่

เขาสามารถช่วยคนคนหนึ่งได้ และสามารถช่วยหลายสิบคนได้ แต่ไม่สามารถช่วยชีวิตทุกคนได้

ถังเฉาเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เจอกับการล้มหายตายจากมากที่สุด ลงสนามรบฆ่าศัตรู มักมีบาดเจ็บล้มตาย

จำนวนครั้งมากแล้ว จึงชินชาไปเอง

หลินชิงเสว่ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่กอดเขาเอาไว้ พยายามใช้ร่างกายที่อ่อนนุ่มมาละลายหัวใจที่ชินชา และเต็มไปด้วยความเสียใจของถังเฉา

ถังเฉาหลับตาลงสนิท ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในสายตาได้นิ่งสงบไปตั้งนานแล้ว

“ตั้งป้ายหน้าหลุมศพ ประกอบพิธีศพที่ยิ่งใหญ่!” ถังเฉาพูดด้วยเสียงทุ้ม

เขาไม่ได้หมุนตัว แต่เฟิ่งหวงรู้ว่านี่คือพูดกับหล่อนอยู่

“ค่ะ!”

เฟิ่งหวงเพิ่งได้รับคำสั่งมา กำลังจะโทรศัพท์หาหูอีซาน ตอนที่จะสั่งให้สร้างศิลาหน้าสุสานที่เป็นของเหวินเฉี่ยวหรูแผ่นหนึ่ง ตั้งไว้ที่สุสานสาธารณะชั้นสูงที่สุดดีที่สุดของเจียงเฉิง ทันใดนั้น ในสระว่ายน้ำกลับมีเสียงไอที่รุนแรงลอยมา

สายตาของทุกคนเปลี่ยนฉับพลัน พอได้ยินเสียงจึงรีบเข้าไป

ซู่ซ่า-----

เห็นเพียงในสระว่ายน้ำ ทันใดนั้น มือที่ไหม้ดำข้างหนึ่งยื่นออกมา หลังจากนั้นจมลงไปอีกครั้ง

สายตาถังเฉาแข็งทื่อ “รีบช่วยคน!”

เฟิ่งหวงรีบวางสายโทรศัพท์ ดึงมือที่เพิ่งจมลงไปข้างนั้นขึ้นแล้ว

“แคกๆ----”

เหวินเฉี่ยวหรูถูกระเบิดจนไหม้เกรียมไปทั่วทั้งตัว บ้วนน้ำในท้องออกมามากมาย หน้าผากเปื้อนเลือดสดแถบหนึ่ง เดาได้ไม่ยากว่าเป็นแรงมหาศาลที่เกิดจากระเบิด หล่อนจึงกระแทกไปยังผนังสระว่ายน้ำ

“คุณน้าเหวิน คุณยังไม่ตาย?”

หลินฉ่ายเวยรีบเปลี่ยนจากอาการเสียใจเป็นดีใจ พูดด้วยความแปลกใจ

ถังเฉาตบลงบนหลังของเหวินเฉี่ยวหรูเบาๆ ตบเอาน้ำสกปรกในกระเพาะของหล่อนออกมา และถามว่า “คุณเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

“ฉันไม่เป็นไร......” เหวินเฉี่ยวหรูดีขึ้นมาแล้ว

เหวินเฉี่ยวหรูไม่ได้ตาย นี่เป็นข่าวดีที่ใหญ่โตจริงๆ หัวใจที่เป็นกังวลของทุกคนล้วนผ่อนคลายลงมา

หลินฉ่ายเวยถามด้วยความสงสัยทันที “คุณน้าเหวินคะ ทำไมคุณถึงไม่เป็นอะไรคะ?”

ถังเฉามองเหวินเฉี่ยวหรูด้วยความตกใจและสงสัยเช่นกัน การระเบิดเมื่อสักครู่นี้ ไม่ใช่แบบปิด อานุภาพแรงกว่าระเบิดC4เสียอีก

มองดูเหวินเฉี่ยวหรูอีกครั้ง ร่างกายเพียงโดนระเบิดบาดเจ็บ ศีรษะถูกกระแทกจนเจ็บเพียงเท่านั้นเอง----นี่สำหรับการระเบิด ถือว่าบาดเจ็บเบาแล้ว

เหวินเฉี่ยวหรูเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นใต้น้ำมารอบหนึ่ง ทุกคนถึงเข้าใจกระจ่างกัน

ที่แท้เหวินเฉี่ยวหรูสามารถรอดมาได้ เป็นโชคดีอันใหญ่หลวง

อย่างแรก หล่อนลากเหวินหนานเฉิงกระโดดลงสระว่ายน้ำไปด้วยกัน ระเบิดได้ระเบิดอยู่ใต้น้ำ อานุภาพจึงน้อยกว่าระเบิดอยู่บนบกมาก

อีกอย่างต้องพูดว่าเหวินเฉี่ยวหรูโชคดีจริงๆ และไม่รู้ว่ากำไลระเบิดอันนี้ทำอย่างไรกัน พอแช่น้ำ คาดไม่ถึงว่าจะหลุดออกไปโดยอัตโนมัติ และบังเอิญเสียจริงที่หล่นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเหวินหนานเฉิง

ดังนั้นกำไลจึงระเบิดบนตัวของเหวินหนานเฉิงแล้ว

สุดท้าย คือจุดหนึ่งที่สำคัญที่สุด----