บทที่252 ไม่มีขอบเขตอำนาจ

ถึงแม้เสิ่นชิงหยุนจะเตรียมใจมาพร้อมเต็มที่แล้ว แต่คำพูดของลุงหยางผู้ดูแลบ้านยังทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว หนังศีรษะระเบิดออก

“นักฆ่า? เป็นไปได้อย่างไร? ลุงหยางคุณเข้าใจผิดหรือเปล่า?”

ตระกูลเสิ่นแข็งแกร่งมั่นคงยากจะตีเข้ามาได้ นักฆ่าปรากฏขึ้นมาได้อย่างไร?

“นี่คือความจริงครับ!”

เสียงของลุงหยางกดต่ำมาก “นักฆ่าต่างชาติผมทองตาฟ้าคนหนึ่งกระโดดลงมาจากฟ้า แทงมีดมาที่นายท่าน ถ้าไม่ใช่ตอนเป็นหนุ่มนายท่านเคยฝึกการต่อสู้มาบ้าง จึงหลบได้สำเร็จ ไม่อย่างนั้นผลสุดท้ายคงอันตรายมาก!”

ได้ยินว่าคุณปู่ไม่เป็นอะไร เสิ่นชิงหยุนจึงโล่งอกไปทีหนึ่งในชั่วขณะนั้น เสิ่นป้านซานเป็นเสาหลักของตระกูลเสิ่น จะเกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด

“งั้นตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?” เขาสอบถาม

“ช่วงเวลาที่นักฆ่าปรากฏตัว บอดี้การ์ดทั้งหมดของตระกูลเสิ่นรวมตัวกันที่ข้างกายนายท่าน จากนั้นก็ไม่เห็นนักฆ่าแล้วครับ แต่ยังไม่ตัดความเป็นไปได้ว่ารอโอกาสลงมือด้านนอกครับ”

หัวใจของเสิ่นชิงหยุนจมดิ่งลงไร้ขอบเขต ให้คนขับรถหยุดรถก่อน จากนั้นถามเสียงทุ้ม “รู้หรือเปล่าว่าใครส่งมา?”

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือศัตรูแฝงของตระกูลเสิ่น ลุงหยางกลับตอบว่า “คุณชาย นักฆ่าพุ่งเป้ามาที่คุณครับ”

ได้ยินอย่างนั้น สีหน้าเสิ่นชิงหยุนเปลี่ยนยกใหญ่ “อะไรนะ? พุ่งเป้ามาที่ผม?”

“ใช่ครับ”

ลุงหยางพูดด้วยเสียงทุ้ม “ประโยคหนึ่งของนักฆ่าคนนั้นคือ'เสิ่นชิงหยุน'อยู่ไหน ดังนั้นคุณชายครับ ภายในช่วงเวลานี้ คุณอย่ากลับมาที่ตระกูลเสิ่นโดยเด็ดขาด พักอยู่ข้างนอก รอมรสุมผ่านไป แล้วค่อยกลับมา”

เสิ่นชิงหยุนพยักหน้าหนักแน่น ยังถามแบบกังวล “งั้นพวกคุณปู่ล่ะ?”

“ไม่ต้องห่วงครับ นายท่านได้รับความตกใจ ตอนนี้กำลังหลับพักผ่อน ผมสั่งการเรียบร้อย ให้สมาชิกตระกูลเสิ่นแยกย้ายกันให้หมด กระจายเป้าหมาย ขณะเดียวกันเชิญนักบู๊ฝีมือดีกลับมาคุ้มครองข้างกายครับ”

“ตอนนี้ตระกูลเสิ่นอยู่ในช่วงขาขึ้น จะให้พวกโจรกลุ่มหนึ่งมาทำเสียอนาคตได้อย่างไร?”

ฟังคำพูดของลุงหยางแล้ว เสิ่นชิงหยุนโล่งอกไปทีหนึ่ง

หลังจากวางสายโทรศัพท์ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอึมครึมอย่างยิ่ง แรงอาฆาตหนาแน่นปกคลุมเต็มใบหน้าของเขา

“ค้นหาให้ฉัน ต่อให้ต้องใช้กำลังของเว็บมืดทั้งหมด ก็ต้องหาออกมาให้ฉันว่าเป็นใครส่งมา!”

......

หลังจากที่ความสัมพันธ์ของถังเฉาและหลินชิงเสว่เปิดเผย แทบจะทุกคนก็รู้ว่าภรรยาของถังเฉาคือหลินชิงเสว่

เหมือนแบบนั้นที่ถังเฉาคาดเดาไว้ ไม่มีใครเห็นดีเห็นงามกับการแต่งงานครั้งนี้ โดยเฉพาะรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ที่ถังเฉาไม่เกรงกลัวอะไร เป็นเพราะเบื้องหลังมีหลินชิงเสว่

แต่ชีวิตของถังเฉายังไม่ได้รับผลกระทบ ทุกวันนอกจากไปรับลูกสาวเลิกเรียน ก็อยู่แต่ในบ้าน อยู่ระหว่างบ้านและโรงเรียน

ช่วงพลบค่ำ ถังเฉาได้รับโทรศัพท์ของเฟิ่งหวง

“รองหัวหน้าคะ นักฆ่าชุดแรกมาถึงที่หมิงจูเรียบร้อย ตอนนี้มีนักฆ่าคนหนึ่งลงมือแล้ว แต่ว่าล้มเหลว”

“ตระกูลเสิ่นระมัดระวังตัวขึ้น ไม่เพียงกระจายทุกคนออกไป ยังจ้างผู้มีฝีมือที่ความสามารถแข็งแกร่งไม่น้อยมาด้วยค่ะ”

ฟังคำพูดของเฟิ่งหวง ถังเฉาหัวเราะขึ้นมานิ่งๆ

“หลบไปเถอะ หลบไป ไม่นานพวกแกจะได้รู้ว่าไม่มีทางหลบได้”

เฟิ่งหวงถามอย่างไม่เข้าใจ “รองหัวหน้าคะ ทำไมไม่ให้ฉันลงมือฆ่ามันเลย?”

“มันเป็นแค่ตัวละครเล็กๆ ต้องให้ราชินีนักฆ่าอย่างเธอลงมือได้ที่ไหน?”

ถังเฉาหัวเราะนิ่งๆ “ยิ่งไปกว่านั้น แบบนั้นสบายมันเกินไปด้วย ฉันจะทำให้มันได้เข้าใจว่าอะไรคือนรกที่แท้จริง”

เฟิ่งหวงถึงบางอ้อ จากนั้นจึงตามลำดับขั้นตอนทันแล้ว

อีกด้านหนึ่ง ห้องชุดหรูหราของโรงแรมห้าดาว

เสิ่นชิงหยุนใส่ชุดคลุมอาบน้ำสีขาว ในมือถือไวน์แดงแก้งหนึ่งไว้ รอคอยด้วยสีหน้าร้อนรน

ก๊อกๆๆ----

เวลานี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เสิ่นชิงหยุนรีบเข้าไปเปิดประตู เห็นเพียงผู้ชายใส่สูทที่กอดแล็ปท็อปเอาไว้เดินเข้ามาแล้ว

“นายมาได้สักที”

เสิ่นชิงหยุนเหมือนยกภูเขาออกจากอก เทไวน์แดงให้เขาแก้วหนึ่ง “เรื่องราวค้นหาไปถึงไหนแล้ว?”

“มีเบาะแสแล้วครับ”

ผู้ชายชุดสูทดื่มไวน์แก้วนี้ไป จากนั้นเปิดแล็ปท็อปขึ้น นิ้วมือเคาะบนแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว

ไม่นานก็เจาะทะลวงเข้าเครือข่ายอินเทอร์เน็ต บนหน้าจอปรากฏโค้ดสีสันหลากหลายสารพัดออกมา