ตอนที่ 265
บทที่265 คนที่น่าสงสาร
October 21, 2026
นักฆ่าทุกคนล้วนจ้องภาพเงาของเฟิ่งหวงตาไม่กะพริบ สายตาอธิบายทุกอย่างแล้ว
ถึงแม้ว่าเฟิ่งหวงจะไม่ยอมรับว่าตนเองคือนายหญิงแก๊งมืด แต่พวกเขายังคงรู้สึกว่าเธอคือนายหญิงแก๊งมืด
ห้าปีก่อน นายหญิงแก๊งมืดชื่อเสียงสั่นสะเทือนโลกมนุษย์ แต่ไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาของเธอเป็นอย่างไรกัน
เฟิ่งหวงไม่ยอมรับว่าเธอเป็นนายหญิงแก๊งมืด อย่างนั้นนายหญิงแก๊งมืดเป็นใครกันแน่ กลายเป็นความลึกลับตลอดกาลแล้ว
แต่เป็นมุมมองมาพิจารณาดู นายหญิงแก๊งมืดเป็นเพียงสถานะในอดีตของเธอ ตอนนี้เธอละทิ้งสถานะในอดีตแล้ว ตั้งใจเป็น'เฟิ่งหวง'คนหนึ่ง นี่ถือได้ว่าเป็นความเข้าใจอย่างหนึ่ง
เหมือนอย่างนั้นตามที่เธอบอก----เฟิ่งหวงที่นิพพานเก้ารอบ และฟื้นขึ้นมามีชีวิตใหม่
ดังนั้นสายตาที่นักฆ่าทุกคนมองทางเฟิ่งหวงยิ่งเพิ่มความเคารพนับถือ และมีคนสังเกตถึงถังเฉาที่อยู่ข้างกายเฟิ่งหวงแล้ว
อดคาดเดาไม่ได้ เขาคือผู้ที่ช่วยชีวิตของเฟิ่งหวงไว้?
ถังเฉามองเฟิ่งหวงด้วยสีหน้าอ่อนโยน พยักหน้าให้เธอเบาๆ
“นายหญิง ปล่อยให้ผมมาฆ่าตาแก่คนนี้แทนท่านเถอะครับ!”
ทันใดนั้น นักฆ่าคนหนึ่งสีหน้าอึมครึม มองทางลุงหยางฉับพลัน
“ควรให้ผมลงมือมากกว่า ฆ่าเขาแทนนายหญิง!”
“ห้ามแตะต้องเขาทั้งนั้น เอาไว้ให้ฉัน!”
“......”
เวลานี้ นักฆ่าทั้งหมดมองทางลุงหยางพร้อมเผยความหมายอาฆาตแค้นออกมา
ลุงหยางเหมือนงงงวยไปแล้ว สายตาโฟกัสบนตัวเฟิ่งหวงอย่างแน่วแน่ ทันใดนั้นนึกอะไรขึ้นได้ หัวเราะขึ้นนิดหนึ่ง
เฟิ่งหวงรีบมองทางถังเฉาทันที ถังเฉายิ้มเล็กน้อย “ปล่อยให้เธอตัดสินใจ วันนี้เป็นสนามเจ้าถิ่นของเธอ”
เฟิ่งหวงหน้าแดง จากนั้นกลับสู่สีหน้าที่รับผิดชอบสังหารดังเดิม สายตาหนาวเหน็บ “ฆ่าเลย!”
ปัง!
คำสั่งออกมา นักฆ่าทั้งหมดลงมือพร้อมกัน นักฆ่าที่ระยะห่างใกล้ลุงหยางมากที่สุดลงมือเป็นคนแรก ฟันมีดลงทางคอของเขา
ลุงหยางยอดเยี่ยมจริง ถึงแม้ว่าฝ่ามือจะถูกถังเฉาดีดก้อนหินทะลุเป็นรู เลือดไหลไม่หยุด ทว่ายังคงหลบหลีกคล่องแคล่ว
หลังจากนั้นร้องตะโกนทีหนึ่ง เริ่มตอบโต้กลับ ยังจัดการนักฆ่าสามสี่คนทิ้งได้จริง
เพียงแค่ยังคงเป็นน้ำน้อยแพ้ไฟแรง
เหล่านักฆ่ากรูกันเข้ามาเป็นกลุ่มใหญ่ ภายใต้การต่อสู้อลหม่าน ลุงหยางโดนมีดและปืนจำนวนมากจนล้มลงทันที
และไม่รู้บังเอิญหรือว่าอะไร ตำแหน่งที่ลุงหยางล้มลง จึงเป็นด้านหน้าเสิ่นชิงหยุนพอดี
ถังเฉารีบโบกมือทันใด เฟิ่งหวงตะโกนให้หยุดฉับพลัน
เหล่านักฆ่าถอยไป รอคอยอยู่ด้านข้าง
ถังเฉามาที่ด้านข้างลุงหยาง สีหน้านิ่งสงบอีกครั้งหนึ่ง “ทำไมต้องเปิดเผยออกมา ซ่อนความเข้าใจแล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ดีกว่าเหรอ?”
คนกำลังจะตาย บุญคุณความแค้นใดๆ ล้วนมลายหายไปหมด
“ฮ่าๆๆ.......ถังเฉา แกคิดว่าแกชนะจริงๆ เหรอ? แคกๆ!”
ลุงหยางที่เลือดออกเต็มนอนอยู่บนพื้นหัวเราะเสียงดัง เพิ่งหัวเราะไม่ได้ไม่ทันไร ก็ไอเป็นเลือดสดออกมา
“ฉันไม่ใช่ค้างคาว ค้างคาวที่แท้จริงมีอีกคนหนึ่ง เพียงแค่แกจะไม่มีทางรู้ไปตลอดกาล!”
เมื่อความตายมาถึง บนหน้าเขายังมีรอยยิ้มดุร้าย มองถังเฉาอยู่
ถังเฉาไม่ได้โกรธ เพียงแค่มองเขาแบบนิ่งเฉย “แกผิดแล้ว ฉันจะหาค้างคาวออกมาให้เจอ จากนั้นทำลายเขาซะ”
“แกเดาไม่ถูกหรอกว่าค้างคาวเป็นใคร แบบนี้แล้วกัน ฉันจะบอกใบ้ให้แกสักหน่อย”
ลุงหยางพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้าย จากนั้นบอกว่า “ค้างคาวอยู่ข้างกายของแก เป็นคนที่แกจะไม่สงสัยไปตลอดกาล!”
พูดจบ ศีรษะตกลง รอคอยความตายมาเยือนแบบเงียบๆ
ถังเฉาไม่ได้สนใจ เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาหนาวเย็นแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดกับเสิ่นชิงหยุน “อยากพูดอะไร ก็รีบพูดเถอะ เขาใกล้ตายแล้ว”
เสิ่นชิงหยุนมองถังเฉาอย่างซาบซึ้งใจทีหนึ่ง จากนั้นคลานไปข้างกายลุงหยาง ดวงตาแดงก่ำ “ลุงหยาง ผมมีเพียงคำถามเดียว”
“ลุงบอกว่าลุงหลอกใช้ตระกูลเสิ่นของพวกเรามาตลอด ความรุ่งเรืองของตระกูลเสิ่นเริ่มขึ้นเพราะลุง ถึงแม้ว่าสุดท้ายลุงจะฆ่าคุณปู่ ผมก็จะไม่เกลียดลุง”
“แต่ลุงอยู่ที่ตระกูลเสิ่นมาเกือบสามสิบปี สามสิบปีเลยนะ ชีวิตคนเราจะมีสักกี่สามสิบปีกัน!”
นิ้วมือเสิ่นชิงหยุนฝังเข้าไปในดินอย่างลึก กัดฟันไว้แน่น ถามแบบเกือบคำราม “ลุงไม่ได้อาลัยอาวรณ์ตระกูลเสิ่นสักนิดจริงๆ เหรอ?”
คฤหาสน์เงียบสนิท มีเพียงเสียงคำรามของเสิ่นชิงหยุน ถังเฉาและเฟิ่งหวงมองเขาด้วยความเห็นใจแวบหนึ่ง คนที่น่าเคียดแค้นก็มีจุดที่น่าสงสาร ที่ว่ามาคงเป็นคนแบบนี้กระมัง