ตอนที่ 289
บทที่289 คุณน้ามา
October 21, 2026
เมื่อถังเฉาพูดชื่อซูเซี่ยออกมา สีหน้าของหูอีซานก็เปลี่ยนไป จับแขนของถังเฉาไว้แน่น น้ำเสียงแหบแห้ง ท่าทางตื่นเต้น
“คุณถัง คุณรู้จักลูกสาวของผม?”
ถังเฉาไม่ได้ตอบ เพียงแค่จ้องรูปถ่ายไว้
หูอีซานและเจิงเทียนเสียงก็ไม่ได้ไปขัด เพียงแค่มองถังเฉาด้วยความกลัว
จ้องมองอยู่นาน ถังเฉาก็ถามขึ้นว่า “ลูกสาวของนาย ชื่ออะไร?”
“หูเซี่ย!”
หูอี้ซานบอกชื่อออกไปอย่างไม่หยุดคิดสักนิด
ถังเฉาคิด “งั้นเธอรู้ชื่อของตัวเองมั้ย?”
หูอีซานส่ายหัว “ไม่รู้ครับ ตอนนี้หายไป เธอเพิ่งจะอายุ 3 ขวบ”
“งั้นเธอมีชื่อวัยเด็กอะไรมั้ย?”
“ชื่อวัยเด็ก ผมเรียกเธอเสี่ยวเซี่ยบ่อยๆ เธอน่าจะรู้ว่าตัวเองชื่อเสี่ยวเซี่ยครับ”
“งั้นก็ใช่แล้วละ”
ถังเฉาถอนหายใจเบาๆ สายตายังมองไปที่เด็กสาวในรูป
ในโลกไม่มีใครที่หน้าเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเด็กสาวในรูปจะยังเด็ก แต่ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว เหมือนซูเซี่ยเป๊ะๆ
หูอีซานดวงตาหดตัว กลืนน้ำลายทีหนึ่ง ถามว่า “เธอคือใคร?”
“เธอเป็นลูกเลี้ยงของพ่อบ้านตระกูลหลิน”
ถังเฉาพูดเสียงขรึม “เมื่อก่อนผมเคยไปบ้านของเธอ ดังนั้นจึงมีความทรงจำเกี่ยวกับเธอในตอนเด็ก”
เขาเปิดโทรศัพท์ออกมา หารูปถ่ายของซูเซี่ยออกมา ยื่นให้หูอีซาน
หูอีซานมองดูก็ถึงกับอึ้งไป ดวงตาแดงก่ำ พึมพำว่า “เหมือน เหมือนมาก.....เหมือนเป๊ะจริงๆ!”
เมื่อเอาโทรศัพท์คืนถังเฉาแล้ว หูอีซานถามว่า “ตอนนี้เธอชื่ออะไรครับ?”
“ชื่อซูเซี่ย”
หูอีซานกลืนน้ำลาย “ผมสามารถ....เจอเธอสักครั้งได้มั้ยครับ?”
“เจอเธอไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าจะให้นับญาติคงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่”
คำพูดของถังเฉา ตัดความหวังของหูอีซานทิ้งจนหมดสิ้น
ดวงตาเขาเหม่อลอย จ้องมองถังเฉาไม่วางตา
แต่ว่า สายตาของถังเฉาไม่เคยอ่อนวาบลงเลย และยังดุดันมากขึ้นด้วย “เธอพึ่งพาอาศัยกันกับลุงเหลียงตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองคือใคร ในวันนี้เธอชินกับชีวิตในตอนนี้แล้ว นายกลับเข้าไปในชีวิตที่กว่าจะมีความสุขขนาดนี้ของเธอ จะเป็นการทำร้ายเธอและทำให้เธอเกลียดนายมากขึ้นกว่าเดิม”
หูอีซานคิดว่าที่ถังเฉาพูดนั้นมีเหตุผล แต่การไม่สามารถนับญาติได้ เป็นสิ่งที่เจ็บปวดเกินไปสำหรับคนเป็นพ่อ
“ต้องค่อยๆไป รีบไม่ได้”
สายตาของถังเฉาอ่อนนุ่มลงนิดหน่อย พูดว่า “ไม่ใช่ว่าไม่ให้พวกนายสองพ่อลูกมานับญาติกัน แต่ว่าให้พวกนายคุ้นเคยกันก่อน แบบนี้ตอนที่นายบอกตัวตนให้เธอรู้ อารมณ์ของเธอจะได้ไม่ผันผวนมากนัก”
หูอีซานเช็ดน้ำตาออก พยักหน้าให้ถังเฉาเล็กน้อย “คุณถังครับ บุญคุณนี้ไม่ใช่แค่คำขอบคุณ มีเพียงทั้งชีวิตนี้ให้คุณ บุกน้ำลุยไฟ ด้วยชีวิตนี้เลยครับ!”
ถังเฉารู้สึกได้ถึงความจริงใจของหูอีซาน ช่วยเขาหาลูกสาวที่หายไปนานหลายปี บุญคุณครั้งนี้เขาจะตอบแทนทั้งชีวิต
แต่ว่า เขากลับส่ายหัว “นายช่วยฉันทำงาน ฉันไม่ให้นายเสียเปล่าหรอก”
ขณะเดียวกัน ก็หันไปมองเจิงเทียนเสียง “นายก็ด้วย”
“คุณถังครับ......”
เจิงเทียนเสียงรู้สึกหวั่นไหว จะมีเรื่องอะไร ที่น่ายินดีไปกว่าการได้เจ้านายที่ดีละ
ภายใต้สถานการณ์นี้ ความหวังของหูอีซานสำเร็จแล้ว จากนั้น ความสนใจก็ไปอยู่ที่การพนันของหูเข่อเฟิง
“งั้นที่เหลือ คุณถังก็จะอาศัยอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงช่วงหนึ่งหรอครับ”
แววตาของหูอีซานก็ค่อยๆดุร้ายขึ้น น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “พรุ่งนี้ผมจะช่วยคุณถังเองครับ ไปพบกับสมาชิกผู้ถือหุ้นรุ่นแรกของจวี้เฟิงกรุ๊ป”
แต่ถังเฉากลับยิ้มเล็กน้อย “ไม่จำเป็นต้อง เรากลับหมิงจูกัน”
“หา?”
เมื่อประโยคนี้ออกจากปาก หูอีซานและเจิงเทียนเสียงถึงกับอึ้ง มองถังเฉาตาค้าง “ไม่พักเจียงเฉิง แล้วที่พนันกับหูเข่อเฟิงจะทำยังไงครับ?”
“หลังจากนี้อีก 12 วัน ค่อยไปเจียงเฉิงก็ได้แล้ว”