บทที่29 มอบให้แก่พวกเธอ

บทที่29 มอบให้แก่พวกเธอ

“จริงเหรอ…….”

ได้ยินชื่อของหลี่เห้า สีหน้าของถังเฉาก็ค่อยๆยับยั้งความรู้สึกเอาไว้

เฟิ่งหวงเหยียบคันเร่งเบาๆ รถก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ

ถังเฉามองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าของเขานั้นดูมืดมน

สามปีแล้ว ก็ยังไม่มีทางลืมเรื่องนี้สินะ？

ความเจ็บปวดภายในจิตใจ ค่อยๆเริ่มทรมานถังเฉา

เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ จุดไฟด้วยท่าทีสั่นระริก

ขณะที่ควันกำลังลอยขึ้นไปในอากาศ ราวกับความคิดของถังเฉานั้นย้อนไปเมื่อสามปีก่อน ในคืนที่มีฝนฟ้าคะนอง

คืนนั้น เขาสูญเสียคนที่เป็นเสมือนเพื่อนร่วมรบและพี่ใหญ่ไปในคราเดียว

คืนนั้น เจียงไป๋เสว่ร้องไห้จนหมดสติ

คืนนั้น เขาเริ่มฆ่ามากขึ้น……

แม้กระทั่งหยาดฝนที่กำลังตกลงมา ก็กลายเป็นสีแดงฉานไปหมด

ไม่ได้มีเหตุผลอะไร เพียงแค่สูญเสียเขาคนนั้น ผู้ที่เป็นพี่ใหญ่ของถังเฉาและคู่หมั้นคู่หมายของเจียงไป๋เสว่

อย่างไรก็ตาม ในสนามรบไม่ได้มีการพบศพของหลี่เห้าแต่อย่างใด ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ไม่มีทางรู้ได้เลย จากนั้นก็กลายเป็นคดีที่ไม่มีเบาะแสอะไรให้ค้นหา

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ถังเฉาก็ได้ทำการตรวจสอบตลอดมาว่าแท้จริงแล้ว องค์กรลึกลับที่จับหลี่เห้าไปนั้นคือใคร

สองปีผ่านไป ในที่สุดก็พอจะรู้เบาะแสว่า เป็นองค์กรหนึ่งซึ่งมีรหัสคือ ‘หว่างเหลี่ยง’

อีกสาเหตุหนึ่งที่ถังเฉาปลดประจำการออกมานั้น ก็คือเพื่อสอบสวนเรื่องนี้

กลับมาในตอนนี้ ถังเฉาดึงก้นบุหรี่ออกมา สายตาของเขานั้นดูจริงจังขึ้นอีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “แจ้งทุกคนในสังกัดว่า ห้ามมีใครเปิดเผยเบาะแสของฉัน แม้จะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม”

“ได้ค่ะ”

เฟิ่งหวงขับรถ พลางพูดว่า “เพียงแต่ ดูจากตัวคุณเจียงไป๋เสว่แล้ว หล่อนไม่น่าจะยอมแพ้ง่ายๆ สุดท้าย พอไม่มีหลี่เห้า ท่านก็ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่หล่อนจะฝากความหวังไว้ได้”

“งั้นก็อย่าให้หล่อนรู้สิ”

ถังเฉาขัดจังหวะเฟิ่งหวง “ฉันไม่อยากโยงเธอเข้ามาเกี่ยวด้วย”

“......”

จากนั้นก็ไม่มีคำสนทนาอีกตลอดทาง

เฟิ่งหวงขับรถเข้าไปที่บ้านพักต่างอากาศ

ที่นั่นเป็นที่พักชั่วคราวของถังเฉา

หลินชิงเสว่เกรงว่าถังเฉาจะไม่มีที่ไป จึงให้เขาไปนอนชั่วคราวที่นั่นหนึ่งคืน

เขาอาบน้ำเย็นเสร็จ จากนั้นสายตาก็เหลือบไปที่หัวเตียง

มีรูปถ่ายของคนสามคน หนึ่งในนั้นมีชายร่างเล็กดูใสซื่อ ซึ่งนั่นก็คือถังเฉาเมื่อสามปีก่อน

เขากับชายที่ดูแก่กว่ากำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงกลางยิ้มเล็กน้อย แววตาดูร่าเริงแจ่มใส ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจแต่เธอชำเลืองมองไปที่ถังเฉา

ไม่รู้ว่าความรักนั้นเริ่มต้นที่ใด แต่มันกลับมากมายขึ้นทุกที เกลียดมากแค่ไหน เพียงแค่ยิ้มมา ความเกลียดชังก็หายไปหมดสิ้น

ในระยะเวลาสิบปี เขาเกิดและตายมาแล้วสองครั้ง เขาไม่อยากคิดถึงเรื่องเหล่านั้นแต่ตัวเองก็กลับลืมไม่ได้ซะที

ถังเถาถอนหายใจออกมาอย่างเงียบๆ นอนกอดกรอบรูปอยู่บนเตียง เขานอนไม่หลับเลยทั้งคืน

เมื่อเมฆแรกปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ถังเฉาก็ตื่นแล้ว

ห้าปีที่เขาเข้าไปเป็นทหารนั้น มันสร้างความเคยชินที่จะต้องตื่นเช้าในทุกๆวันกับเขา หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว ก็มาที่ลานหน้าบ้านแล้วเริ่มวิดพื้นด้วยมือเดียว

ท่าทางที่ได้มาตรฐานอีกทั้งความเร็วที่สม่ำเสมอ

คนส่วนใหญ่ที่วิดพื้น ยิ่งวิดมากก็ยิ่งเหนื่อยมาก

แต่ไม่ใช่กับถังเฉา ยิ่งเขาวิดพื้นมาขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ดูผ่อนคลายและวิดพื้นเร็วมากยิ่งขึ้น

“998……”

“999……”

“1000!”

เขาทำไป นับไป พอวิดพื้นครบหนึ่งพัน เราก็กระโดดขึ้นจากพื้นโดยไม่หอบเลยสักนิด

ยังไม่ทันได้หยุดพัก เขาก็วิ่งลัดเลาะไปที่บริเวณบ้านพักต่างอากาศ

นี่คือปริมาณที่ถังเฉาออกกำลังกายทุกวัน

ช่วงเช้าจะออกกำลังกาย กว่าจะเสร็จก็ปาไปเที่ยงวันแล้ว