บทที่322 ความคิดลึกล้ำ

ตึง----

ตอนที่ลั่วเยนอวิ๋นพูดสถานะแท้จริงของผู้หญิงที่ชื่อ'หมิงจวิน'คนนั้นออกมา หลินชิงเสว่วางตะเกียบลงอย่างแรงทันใด พูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา “ฉันกินอิ่มแล้ว”

จากนั้นไม่ได้พูดจาอะไรอีก ขึ้นไปชั้นบนโดยตรง

ถังเสี่ยวลี้หวาดกลัวความเย็นชาบนตัวของหลินชิงเสว่อยู่บ้าง และเป็นห่วงมารดา ดังนั้นจึงเอียงศีรษะ มองทางถังเฉาแบบสงสัย “พ่อคะ แม่เป็นอะไรเหรอ?”

ถังเฉามองภาพด้านหลังของหลินชิงเสว่ที่ขึ้นไปข้างบน และถอนหายใจเบาๆ เผยรอยยิ้มออกมาใหม่อีกครั้ง “ให้แม่อยู่คนเดียวสักพักหนึ่งแล้วกันนะ”

“อ่อ”

ถึงแม้ถังเสี่ยวลี้จะฟังความหมายในคำพูดไม่เข้าใจ แต่ว่ายังไม่ได้ไปรบกวนหลินชิงเสว่

หลินจ้าวหยูนใช้สายตาที่ซับซ้อนมองไปยังข้างบนตึกแวบหนึ่ง ในสายตามีความรู้สึกผิดในใจ

อาหารเย็นมื้อนี้จบลงไปอย่างรวดเร็ว ถังเฉาดูการ์ตูนเป็นเพื่อนถังเสี่ยวลี้ พบว่าลั่วเยนอวิ๋นยืนอยู่สวนด้านนอก กวักมือทางเขา

ถังเฉาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงฝากถังเสี่ยวลี้ไว้กับหลินจ้าวหยูน ส่วนตนเองมาที่ด้านนอกแล้ว

ลั่วเยนอวิ๋นจุดบุหรี่ของผู้หญิงมวนหนึ่ง และมองไปยังถังเฉา “ท่าทีเป็นมิตรของนายกับพี่เขยฉัน แกล้งทำทั้งนั้นสินะ? ในความเป็นจริงเหมือนน้ำกับไฟ อยู่ด้วยกันไม่ได้”

ถังเฉาเงียบงัน แต่ยังพยักหน้าตามตรง “ครับ!”

“ฉันก็ว่า ด้วยนิสัยของพี่เขยฉัน จะยอมรับนายได้ยังไง”

ลั่วเยนอวิ๋นหัวเราะ บอกว่า “นายกับเขาต่างเป็นคนฉลาด อยู่ต่อหน้าญาติสนิท ล้วนไม่อยากให้พวกเขาเป็นกังวล ดังนั้นจึงบรรลุข้อตกลงลับกัน”

ถังเฉาไม่ได้พูดอะไร ถือว่ายอมรับไปโดยปริยาย

“ลำบากเสียจริงเลย งั้นต่อไปนายคิดว่าจะทำยังไง?”

ลั่วเยนอวิ๋นบิดขี้เกียจทีหนึ่ง จากนั้นหันหน้ามองทางถังเฉา

ในสายตาของถังเฉาเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “ไม่ว่าใครมาขัดขวาง ผมจะไม่จากชิงเสว่ไปไหนครับ!”

เดาได้ตั้งนานแล้วว่าถังเฉาต้องพูดแบบนี้ ลั่วเยนอวิ๋นยิ้มบอก “งั้นคนที่นายควรต่อต้านที่สุด ไม่ใช่พี่เขยฉัน แต่เป็น----เว่ยหมิงจวินคนนั้น”

สีหน้าถังเฉาเย็นเฉียบ แต่ยังถามว่า “หล่อนเป็นเพียงผู้หญิงเจียงหนานธรรมดาคนหนึ่ง ถือโอกาสตอนที่ความสัมพันธ์ของคุณลุงหลินกับแม่ยายแตกร้าว แทรกเข้ามาเท่านั้นเอง มีอะไรน่าต้านทานกัน?”

“โอ๊ะ แม้แต่พี่สาวฉันที่ไม่เคยเจอหน้า ยังเรียกแม่ยายได้เต็มปาก?”

ลั่วเยนอวิ๋นชายตามองถังเฉาแวบหนึ่ง แต่ยังพูดจาแบบเคร่งขรึม “นายคงไม่คิดจริงๆ ว่าเว่ยหมิงจวินคนนั้นเป็นผู้หญิงธรรมดามั้ง?”

เงียบไปครู่หนึ่ง เธอพูดต่ออีก “ถึงแม้พี่สาวฉันไม่มีความสามารถในการให้กำเนิด ดีเลวยังไงก็เป็นสาวงามอันดับหนึ่ง เว่ยหมิงจวินคนนั้น เป็นคนที่ดึงพี่สาวลงมาตกต่ำ!”

ชั่วขณะนั้นสายตาของถังเฉาแข็งทื่อ สีหน้าเปลี่ยนไปเคร่งขรึมเช่นกัน

“ถูกต้อง หล่อนมาจากเมืองหมิงจู แต่นี่ต่างหากเป็นจุดที่น่ากลัวแท้จริงของหล่อน”

ในสายตาของลั่วเยนอวิ๋นมีแสงคมกริบแฉลบผ่าน “ตอนนั้น ตระกูลหลวงของเยี่ยนจิงมีเพียงแปดตระกูล หลังจากผู้หญิงคนนั้นแต่งงานกับหลินรั่วหวี ก็เปลี่ยนมาเป็นเก้าตระกูล นายน่าจะรู้ว่าทำไม?”

“ทำไมครับ?” ถังเฉาแอบรู้สึกถึงความผิดปกตินิดๆ

ลั่วเยนอวิ๋นส่งเสียงหัวเราะเยาะ “ตอนแรก หลังหลินรั่วหวีหย่ากับพี่สาวฉัน เดิมทีตัดสินใจจะแยกตัวออกไป เป็นผู้หญิงคนนั้น ทำให้เขาเปลี่ยนความคิด หลังจากได้รับทรัพย์สินครึ่งหนึ่งไปจากตระกูลลั่วของพวกฉัน เนื่องจากมีเงินทุนตั้งต้นนี้ จึงสร้างหวังเฉากรุ๊ปขึ้นมาแล้ว”

“ไม่ได้จะบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเก่งกาจมากเท่าไร แต่ว่าแผนการปลุกปั่นจิตใจคนของหล่อน มาถึงขั้นยอดเยี่ยมเลิศล้ำที่สุดเลย"

ท่าทางของถังเฉาเปลี่ยนมาเคร่งขรึมอีกครั้ง ถ้าเป็นอย่างที่คุณน้าบอกแบบนั้น อย่างนั้นเว่ยหมิงจวินคนนั้น ความคิดลึกล้ำถึงขั้นสุดเลย

“โดยเฉพาะถ้าพูดถึงในบ้านนี้ คนที่เกลียดหลานสาวคนโตมากที่สุด และชอบให้หลานสาวคนโตถูกไล่ออกจากบ้านไปมากที่สุด ก็คือหล่อน!”

ลั่วเยนอวิ๋นพูดเสียงเย็นชา “เพราะหลานสาวคนโตเป็นลูกสาวของพี่ฉัน ไม่ใช่คนที่หล่อนคลอด หล่อนจึงหวาดกลัวมาโดยตลอด ว่าอาจมีสักวันหนึ่งพี่สาวฉันจะกลับมาที่เยี่ยนจิงอีกครั้ง!”

ชั่วขณะนั้นถังเฉาสั่นไปทั้งตัว ในสายตามีความอันตรายแฉลบผ่าน

เขาเข้าใจความหมายของคุณน้าแล้ว สำหรับหลินชิงเสว่ เว่ยหมิงจวินคนนี้เป็นแม่เลี้ยง ไม่ใช่ความแม่เลี้ยงทุกคนต้องร้ายกาจหมด แต่โดยเฉพาะไม่ได้เป็นลูกแท้ๆ เว่ยหมิงจวินจึงไม่อาจปฏิบัติต่อหลินชิงเสว่ได้เหมือนลูกสาวแท้ๆ