บทที่334 สลับตำแหน่ง

หลังจากเสียงที่ดังมาก ก็คือความเงียบอย่างที่สุด

ฉินผู่หยางล้มลงกับพื้น ไม้เท้าในมือตกลงด้านข้าง เขาหายใจอย่างหนัก บรรยากาศรอบตัวหายไปเรื่อยๆ ในสายตาของเขามันกลายเป็นน่ากลัวอย่างที่สุด เหมือนกับปลาที่ขาดน้ำ

เขารู้สึกว่าใบหน้าเย็นๆ ใช้มือจับ มีความเหนียว

มันคือเลือด

ในตอนนั้น เขาก็ยิ่งเหมือนกับว่าถูกบีบคอไว้ หายใจไม่ออก ความรู้สึกที่ปะทุเข้ามาทำให้หายใจไม่ออก

เมื่อกี้ถังเฉายิงพลาดหรอ?

ไม่ใช่อยู่แล้ว เขาจงใจ ถ้าหากว่าถังเฉาใจแข็งที่จะฆ่าเขา กระสุนนัดนั้น คงทำหัวเขาทะลุไปแล้ว

และเพราะอย่างนี้ เขาถึงได้กลัวมากขนาดนี้ เงาของถังเฉา เหมือนกับภาพหลอนไม่ไปสักที แผ่ปกคลุมไปทั่วในใจเขา

ในตอนนี้ ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงความน่ากลัวของถังเฉา เมื่อกี้ที่ให้ตัวเขายิง เพราะรู้แต่แรกแล้วว่านัดต่อไปจะไม่มีกระสุน คำนวณไว้แล้วถึงได้กล้าพูดอย่างนั้น

นี่มันเป็นคนยังไงกัน?

ฉินผู่หยางเงยหน้ามองแผ่นหลังของถังเฉา กลับรู้สึกได้ถึงความสั่นจากภายในใจ

ตอนนี้ เฟิ่งหวงเหมือนผู้ใหญ่ที่จับเด็ก จับตัวหงโฝไว้มาถึงนี่ และก็เห็นภาพนี้เข้าพอดี

หงโฝเบิกตาโต เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ว่าฟังจากเสียงปืนก่อนหน้านี้ ฉินผู่หยางจะต้องได้รับบาดแผลในใจที่ไม่มีทางรักษาอย่างแน่นอน

“รองหัวหน้าคะ จัดการศพเสร็จแล้วค่ะ”

เฟิ่งหวงมาที่ข้างกายของถังเฉาและพูดอย่างเคารพ

ถังเฉาพยักหน้าเบาๆ เมื่อเหนี่ยวไกเสร็จแล้วก็โยนปืนทิ้งไว้ข้างทาง จากนั้นก็ขึ้นรถ

“กลับกันเถอะ”

เฟิ่งหวงมองดูหงโฝที่อยู่ในมือ คิดๆแล้วก็โยนเข้าด้านหลัง

ถังเฉามองฉินผู่หยางที่ตกใจจนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ แล้วพูดว่า “ตัดขาข้างหนึ่งของเขา!”

“ค่ะ รองหัวหน้า!”

เฟิ่งหวงหันมอง เหยียบคันเร่ง รถแล่นเหยียบผ่านขาข้างหนึ่งที่สมบูรณ์ของฉินผู่หยาง

ฉึก.....

เสียงกระดูกหักดังขึ้น กระดูกขาถูกรถเหยียบหัก

“อ๊า.....”

เสียงกรีดร้องครวญครางดังสะท้อนไปทั่วฟ้ามืด ฉินผู่หยางหมอบอยู่ที่พื้น เจ็บจนเนื้อกระตุกไปทั้งตัว

มือข้างหนึ่งทุบลงบนพื้นอย่างหนัก น้ำตาไหลรวมกับเลือด ไหลลงมา

“ถังเฉา ฉันจะให้แกตาย ฉันจะให้แกตาย!”

“อ๊า!”

น้ำตาไหลรินไปด้วยและกรีดร้องไปด้วย

..............

ในรถ เฟิ่งหวงขับรถอย่างนิ่งสงบ สายตาของถังเฉา มองไปที่ตัวหงโฝ

หงโฝสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เป็นสุข นั่งตัวตรง อยู่ด้านหลัง สองมือขยับเหมือนกับเด็กที่ทำผิดมาและรู้สึกผิด

“เธอไม่มีอะไรอยากพูดหรอ?” ถังเฉาถาม

หงโฝถึงกับใจกระตุก มองหน้าของถังเฉา อยู่ๆปากก็คว่ำ แล้วก็ร้องไห้ออกมา

“อย่าฆ่าฉันนะ อย่าฆ่าฉันนะ ฉันผิดไปแล้ว!”

“ฉันก็แค่โมโหที่ครั้งก่อนแพ้พวกนาย อยากได้ศักดิ์ศรีคืน.....บวกกับฉินผู่หยางให้เงินฉัน แล้วยังสัญญากับฉันอีกเรื่องหนึ่ง ฉันก็เลย....ทำอย่างนี้”

พูดมาถึงนี่เสียงเธอยิ่งอยู่ยิ่งเบา ยิ่งอยู่ยิ่งกลัว ร่างกายดงออยู่ที่ตรงมุมของรถ มองถังเฉาอย่างกลัวๆ

ตอนนี้ถังเฉาฆ่าบอดี้การ์ดข้างกายฉินผู่หยางที่เก่งที่สุด เธอก็รู้สึกเสียใจแล้ว บวกกับตอนนี้ที่เฟิ่งหวงเอาตัวเธอไปด้วย ใครจะไปรู้ว่าจะฆ่าปิดปากมั้ย......

เฟิ่งหวงไม่ทีความเมตตาเลยสักนิด แต่ถังเฉากลับมองเห็นความกลัวในสายตาของหงโฝ แล้วโบกมือว่า “สบายใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก ฉันแค่อยากรู้ว่า ทำไมเธอถึงดื้อดึงกับฉันขนาดนี้ คงไม่ใช่เพียงแค่อยากได้ศักดิ์ศรีคืนหรอกมั้ง?”

“จริงนะ?”