บทที่367 ผู้ช่วยชีวิต

ตามที่ถังเฉาใช้เงินหนึ่งพันห้าร้อยยี่สิบล้านประมูลตราแสดงยศของตระกูลหลวงในเยี่ยนตูตระกูลถัง งานประมูลนี้ก็จบลง

ทุกคนก็เริ่มกลับไปทีละคน ถังเฉาเตรียมเอกสารส่งมอบ แล้วก็ออกจากอาคารเทียนจีไป

ถึงจะใช้เงินหนึ่งพันห้าร้อยล้านแต่เงินนี้ไม่ได้มีค่ามากเท่าไหร่สำหรับถังเฉาเลย ที่สำคัญสมาคมการค้าหงยิงมีหลัวปู้เป็นผู้ดูแล ก็เท่ากับถังเฉาใช้เงินตัวเองในการซื้อของของตระกูลตัวเองกลับคืนมา เมื่อจ่ายเงินไปเงินก็จะกลับคืนมาก็เหมือนไม่ได้เสียเงินเลย

ที่สำคัญเมื่อเทียบกันแล้ว ถังเฉาสนใจว่า ตราแสดงยศนี้สามารถทำให้เขาพบเบาะแสประวัติของตัวเขาเองได้หรือเปล่า

ตามที่หลินเจิ้นสงพูด เขาเป็นเด็กกำพร้า ไม่รู้ว่าพ่อและแม่เป็นใคร ในค่ำคืนที่ฝนตกหนักและลมแรง เขาถูกคนทิ้งเอาไว้ที่หน้าประตูตระกูลหลิน

หลินเจิ้นสงเห็นว่าเขาน่าสงสาร ก็ได้รับเลี้ยงเขาเอาไว้

สำหรับชื่อถังเฉามาจากตอนที่อุ้มเข้าบ้านไป ก็มีคนเอาพู่กันเขียนคำว่า “ถังเฉา” ไปที่แขนของเขา

หลินเจิ้นสงก็เลี้ยงเด็กคนนี้จนโต และรอว่ามีคนของตระกูลถังจะมารับมั้ย แต่ก็ไม่มีวี่แววอะไรเลย เหมือนถังเฉาถูกลืมไปเลย

“รองหัวหน้า เป็นไงบ้าง เห็นอะไรมั้ย?”

เฟิ่งหวงรีบตามขึ้นมา และถามอย่างร้อนรน

ถังเฉาจ้องมองอยู่นานก็ได้ส่ายหัว: “แทบไม่มีเบาะแสอะไรเลย”

เขาจ้องมองอยู่นานตราแสดงยศทำมาจากทองคำ มีลวดลายที่ดูสูงส่ง นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษเลย

เฟิ่งหวงมีสีหน้าที่ผิดหวังเล็กน้อย เพราะเธอก็คือเด็กกำพร้าเหมือนกัน ในวัยเด็กเธอมีสภาพที่แย่กว่าถังเฉาอีก เธอก็เลยอยากให้ถังเฉาตามหาครอบครัวเจอจากใจ

ถังเฉาก็แค่ยิ้มเหมือนไม่สนใจเท่าไหร่ แล้วเอามาโยนเล่นแล้วเก็บเข้ากระเป๋าไป: “หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร เพราะตอนนี้ชีวิตก็ดีอยู่แล้ว”

สำหรับประวัติชีวิตของตัวเอง ถังเฉาเหมือนไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากนัก ขอแค่ครอบครัวสามพ่อแม่ลูก และเพื่อนมีชีวิตที่มีความสุขก็ดีแล้ว

สำหรับตราแสดงยศนี้ ถังเฉาเชื่อว่าอนาคตจะต้องได้ใช้แน่ๆ

ถ้ามีตราแสดงยศนี้แล้วต่อไปไม่ว่าจะเป็นตระกูลฉินหรือตระกูลหลิน ก็ต้องไตร่ตรองแล้วแหละ

เขาจะทำอะไรก็ไม่ต้องกังวลอะไรเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะมีตระกูลหลวงในเยี่ยนตูตระกูลถังรับหน้าอยู่

“ก็จากกันตรงนี้นะ”

ถังเฉายิ้มให้จ้าวเย็นหรานที่อยู่ข้างหลังและพูด

“อ้า?”

จ้าวเย็นหรานมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเธอยังอยากจะอยู่กับถังเฉาอีกพักหนึ่ง:“ยังมีเวลาอีกเยอะ ไหนๆเราก็มาถึงเมืองเจียงเฉิงแล้ว ทำไมถึงไม่ไปสัมผัสกับชีวิตยามค่ำคืนของเมืองเจียงเฉิงบ้างล่ะ”

เธอไม่ยอมพยายามจะชวนแต่ถังเฉากลับส่ายหัว: “ไม่ดีกว่า พรุ่งนี้ภรรยาฉันจะมาหาฉันแล้ว พวกเธอไปเที่ยวเถอะ”

พูดจบก็ได้จากไปพร้อมกับเฟิ่งหวง

จ้าวเย็นหรานยืนอยู่กับที่อึ้งอยู่พักใหญ่ และแสดงสีหน้าที่ผิดหวัง

ขณะเดียวกันหวางเยี่ยนเดินมาและพูดด้วยเสียงเบาๆว่า: “พรุ่งนี้ภรรยาของเขาจะมาแล้ว ถ้าเธอยังไม่กลับ ถูกจับได้จะทำอย่างไง? ”

จ้าวเย็นหรานถึงได้พยักหน้า ทันใดนั้นเธอได้อึ้งแล้วเขินจนกลายเป็นโกรธ:“เธอพูดให้ชัดเจนนะ อะไรคือถูกจับได้ ฉันไม่ใช่มือที่สามของเขานะ ”

หวางเยี่ยนตกใจและรีบพูดว่า:“ใช่หรือไม่ใช่สำคัญหรือวันนี้ข่าวที่เธออยู่กับคุณถัง พรุ่งนี้ก็จะถูกเผยแพร่ออกไปแน่นอน! ”

หวางเยี่ยนคิดว่าจ้าวเย็นหรานจะกลัว แต่ไม่คิดเลยว่าจ้าวเย็นหรานคิดไปคิดมา แววตาของเธอส่องประกาย

“หวางเยี่ยน เธอพูดแบบนี้ทำให้ฉันคิดวิธีออกเลยนะ！ ”

เธอจับไหล่ของหวางเยี่ยนด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า:“ใช่หรือไม่ใช่สำคัญหรือ? ข่าวที่ปล่อยออกไปยิ่งนานก็จะยิ่งผิดเพี้ยน สุดท้ายก็กลายเป็นใช่! ”

“ ....... ”

หวางเยี่ยนเหม่อลอยอยู่กับที่อยู่นาน ไม่รู้เพราะอะไรเธอคิดว่าเธอส่งต่อความคิดที่ผิดออกไป

อีกฝั่งเฟิ่งหวงกับถังเฉากำลังจะขึ้นรถ ทันใดนั้นเสียงตะโกนรอยมาจากด้านหลัง