บทที่427 ถึงเวลาตายของแกแล้ว

หลินชิงเสว่เก็บความตื้นตันที่มีในใจไว้ไม่ไว้ จึงรีบกอดถังเฉา

ถังเฉาจัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธอเบาๆ แล้วถามอย่างนุ่มนวลว่า “ไม่เป็นไรนะ？”

หลินชิงเสว่ส่ายหน้า กอดแน่นขึ้นไปอีก

เมื่อกี๊ เธอสิ้นหวังไปแล้ว ตอนที่รู้สึกว่าจะต้องถูกพาตัวไปอย่างแน่นอน ถังเฉาก็มาถึง

สวรรค์รู้ว่าจิตใจของเธอตื้นตันมากมายขนาดไหน

“ผมบอกตั้งนานแล้ว ว่าอย่าไปตระกูลซ่งคนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะผมมาทันเวลา ก็เกิดเรื่องแล้ว”

ถังเฉาหน้าตาเคร่งขรึม

หลินชิงเสว่ก็หน้าแดง ใช้เสียงที่สองคนได้ยินเท่านั้นพูดออกมา “ก็มีคุณอยู่ไม่ใช่เหรอ？”

ถังเฉาเอาหลินชิงเสว่ป้องไว้ด้านหลัง และสายตาของเขา ได้มองไปที่เหยียนเสี้ยงหม่าและพวกทั้งสามคน

แววตาเลือดเย็นอย่างเห็นได้ชัด

“ถังเฉา…...”

ท่าทีของเหยียนเสี้ยงหม่า หลินโป๋หลาย ถังหลินทั้งสามคน เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด

“ผมไปเรียกคุณซ่ง”

เหยียนเสี้ยงหม่ากล่าวอย่างสุขุม พลางเดินกลับไป

ถังหลินดึงเขาไว้ มองไปที่แววตาของถังเฉา ด้วยความอาฆาต

“ก็แค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิง ทำไมต้องรบกวนหรูอี้？ยิ่งไปกว่านั้น ผมกับมัน มีเรื่องต้องคิดบัญชีกัน…...”

ถังหลินหน้าตาดุดัน เมื่อนึกถึงคนที่ซ่งหรูอี้ชอบคือถังเฉา ความโกรธที่อยู่ในใจของเขาก็ทวีเพิ่มมากขึ้น

ต่อมา เขาได้ตะคอกออกมา

“ถังเฉา เดิมทีวางแผนว่ารอหลังจากที่แต่งงานกับหรูอี้เสร็จก่อน ค่อยจัดการแก ไม่คาดคิดว่าแกจะมาหาถึงที่！”

“พวกแกเอาประโยคนี้ คืนกลับไป”

ถังเฉายืดอกขึ้น แววตาเย็นชามองไปที่พวกเขาสามคน “ฉันเคยปล่อยให้พวกแกมีชีวิตรอดแล้ว แต่พวกแกกลับรนหาที่ตายทำร้ายคนรอบกายฉัน เคยคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมามั้ย？”

“ผลลัพธ์ที่จะตามมา？”

เหยียนเสี้ยงหม่าดูแคลนทันใด “คนที่ควรจะคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา ควรจะเป็นแกต่างหาก！”

“ฉันว่าแกอย่าขัดขืนอีกเลย มอบคุณหลินมาให้แต่โดยดี มิเช่นนั้น พ่อของแกตาย”

ทันใดนั้นถังเฉาแววตาของถังเฉาก็เต็มไปด้วยความอาฆาต หลินชิงเสว่เหมือนนึกอะไรออก จึงรีบพูดกับถังเฉา “ถังเฉา คุณรีบไปช่วยพ่อ พ่อถูกคนลักพาตัวไปแล้ว！”

เดิมทีพวกเขาคิดว่า เมื่อได้ยินข่าวนี้ ถังเฉาต้องโมโหมากเป็นแน่

ไม่คาดคิด ว่าถังเฉาจะไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรเลย ถังขึ้นยิ้มเยาะเย้ยอย่างมีเลศนัยออกมา

“ไอ้โง่ทั้งสาม”

คำพูดสามคำนี้ ค่อยๆออกมาจากปากของเขา

จู่ๆ เหยียนเสี้ยงหม่า หลินโป๋หลายและถังหลินเกรี้ยวกราดขึ้นมา “แกว่าอะไรนะ？”

เหยียนเสี้ยงหม่ากล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “พูดตรงๆ หลินเจิ้นสงถูกพวกเราจับตัวไว้แล้ว ชีวิตของมัน อยู่ในมือของฉัน แกไม่สนใจชีวิตของพ่อแกหรือไง？”

“เหรอ？”

ถังเฉาหัวเราะแห้งๆ “งั้น แกโทรไปดูนะ ถามคนของแก ว่ายังอยู่บนโลกนี้อยู่มั้ย？”

“……”

เมื่อพูดจบ เหยียนเสี้ยงหม่าหน้าถอดสี หลินโป๋หลายและถังหลินสบตากัน เริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

ไม่นาน เหยียนเสี้ยงหม่าก็หัวเราะออกมา “วางมาดใหญ่ แกคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดแกมั้ย？”

“จะเชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของแก ยังไงวันนี้ตระกูลเหยียนต้องตาย เพราะการกระทำทั้งหมดของแก”

เหยียนเสี้ยงหม่ายิ้มภายใต้ความโกรธ “ได้ ในเมื่อแกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ฉันจะให้คนฆ่าพ่อแกเดี๋ยวนี้！”

เมื่อพูดจบ จึงได้หยิบมือถือออกมา แล้วกดโทรออก

“ถังเฉา พ่อเป็นยังไงกันแน่？”

หลินชิงเสว่ร้อนรน ด้วยความรู้สึกผิดและกังวล

ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองดื้อดึงที่จะมาสะสางกับตระกูลซ่งและซ่งหรูอี้ ก็ไม่มีทางอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

ถังเฉาส่งสายตาสงบให้เธอ “คุณ เชื่อผมมั้ย？”

หลินชิงเสว่ชะงัก จากนั้นก็พยักหน้า

เธอในตอนนี้ เชื่อถังเฉาอย่างไม่มีเงื่อนไข

ตูดๆๆ…...

สายของเหยียนเสี้ยงหม่า ไม่มีคนรับสักคน