บทที่93 มืดฟ้ามัวดิน

บทที่93 มืดฟ้ามัวดิน

“ตระกูลโจวแห่งเมืองซ่างเฉิง！”

แววตาของถังเฉาเยียบเย็นขึ้นโดยพลัน รังสีพิฆาตปะทุขึ้น แข็งกร้าวเวิ้งว้างอยู่กลางอากาศ

บรรยากาศแน่นขนัด ราวกับบิดตัวก็ไม่ปาน พกพาความอึมครึมไว้ในตัว ทำให้หายใจติดขัด

โครมคราม----

เมฆหมอกอึมครึม บดบังแสงอาทิตย์ ท้องฟ้ามืดลงฉับพลัน ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้โทสะของถังเฉา

เมฆหมอกครอบคลุม

“ใช่……ใช่ค่ะ”

ปลายสายโทรศัพท์ เฟิ่งหวงเองก็ใจจดจ่อ ภายใต้ไอสังหารของถังเฉา เธอไม่กล้าแม้จะหายใจดัง

“คนที่พังบริษัทโอ้ชิน แล้วซ้อมพ่อผมคือใคร”ถังเฉาถามอีกครา

“เป็นลูกน้องจ้าวลิ่ว หนึ่งในสี่เทพสวรรค์ ชื่อหยางซาน！”

เฟิ่งหวงรีบพูด“อำนาจของหยางซานอยู่ที่เมืองซ่างเฉิง”

เป็นนาน ถังเฉาถามขึ้นอีก“ใครบงการมา”

“โจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวย หรือว่า……โจวฉวนกั๋ว！”

โจวฉวนกั๋วเป็นประมุขตระกูลโจว เป็นบิดาของโจวเหม่ยหยูน เฟิ่งหวงพูดต่อ“เป็นเพราะโจวเหม่ยหยูนยอมไม่ได้ จึงไปหาโจวเฉินหยาวหลานชายช่วย โจวฉวนกั๋วไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”

อย่าเห็นว่าสองคนนิสัยคล้ายๆกัน จริงๆแล้วต่างกันมาก

ถ้าแค่โจวเหม่ยหยูนหรือหลินฉ่ายเวย อย่างมากคุณชายก็ได้แค่ไปหาเรื่องพวกเขา แต่ถ้าเป็นโจวฉวนกั๋วประมุขตระกูลโจวแล้วล่ะก็ แบบนี้……นับจากวันนี้ไป จะกลายเป็นประวัติศาสตร์ตระกูลโจว！

เงียบกริบ

เดียวดาย

ถังเฉาหลับตาลงเงียบๆ ไม่ไหวติง ราวกับนั่งอยู่ในห้วงมหรรณพ

ความคิดพันหมื่นล่องลอย ท่ามกลางความสับสน อลหม่าน ท้ายสุด ล่มสลาย

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เดิมทีดวงตาที่เต็มด้วยรอยสังหารของถังเฉา จึงนิ่งสงบไปนาน

จากนั้น เขาค่อยๆเอ่ยปากขึ้น กำชับกฏเหล็กอันน่าสะพรึงออกมาสามคำให้เฟิ่งหวง

“กำชับหูอีซาน กับเจิงเทียนเสียง ทั้งเมืองหมิงจู ให้ล้อมบ้านและบริษัทสกุลโจวแห่งเมืองซ่างเฉิงเอา ไว้ ให้ทุกธนาคารระงับบัญชีของสกุลโจวแห่งเมืองซ่างเฉิง ภายในวันเดียว ต้องให้สกุลโจวล่ม สลาย”

“ในขณะเดียวกัน ไม่ว่าจะใช้เหตุผลอะไร จับโจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวย โจวเฉินเหยากับพรรคพวกเข้าคุกให้หมด！”

“สุดท้ายบอก บอกให้พาคนฆ่าอันธพาลพวกนี้ให้หมด ใครที่ลงมือพังบริษัท ให้ตัดสองมือทิ้ง”

“ค่ะ！”

แม้ในใจเฟิ่งหวงจะกริ่งเกรง แต่ก็รับคำสั่งไว้เป็นอันดับแรก

ในใจ ได้ตัดสินโทษประหารให้กับบ้านของโจวเหม่ยหยูนแล้ว

ถ้าพวกเขายอมกลับบ้านเกิดอย่างว่าง่าย คุณชายจะทำอะไรพวกเขาได้ คิดไม่ถึงว่า พวกเธอจะใจ กล้าขนาดนี้ กลับก่อกบฎ พังบริษัทหลินเจิ้นสงไม่ว่า ยังทำร้ายร่างกายอีก แบบนี้นับว่าเป็นกบฎต่อ คุณชาย คืนนี้ผ่านไป เมืองหมิงจูจะไร้ซึ่งสกุลโจว！

……

เวลานี้เอง คฤหาสน์ตระกูลโจว เปิดไฟสว่างโร่

คนกลุ่มหนึ่งล้อมรอบอยู่ มีทั้งหัวเราะพูดคุย คือโจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวย กับโจวเหม่ยหลิง

ตรงข้ามพวกหล่อน มีวัยรุ่นหน้าตาคมสันนั่งอยู่ตรงกันข้าม เขาคือหลานชายโจวเหม่ยหยูน โจวเฉิน เหยา

เขาเปิดไวน์แดงชั้นหรูออกมาจากตู้เก็บเหล้า จากนั้นเทใส่แก้วของโจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวย และ โจวเหม่ยหลิง“ป้าใหญ่ ป้าสอง ป้าสามยังมีฉ่ายเวย ทุกคนนานๆกลับที รอบนี้ต้องอยู่นานหน่อยนะ ครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ปีนั้นนั้นฉันตาบอดไป เลยแต่งงานกับสวะพรรคนั้น！”

โจวเหม่ยหยูนเม้มปากจิบไวน์ พูดอย่างเกลียดชัง：“เงินแปดร้อยแปดสิบล้าน ไม่แบ่งให้เราแม้แต่แดงเดียว ฉันว่าเขาอยากเม้มเงิน！”