บทที่96 สวะที่ไม่สวะ

บทที่96 สวะที่ไม่สวะ

สภาพของโจวฉวนกั๋วในตอนนี้ ทำให้โจวเฉินเหยาปวดใจนัก

บิดาผู้อ่อนโยนและปราดเปรื่อง ตอนนี้คลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า ตะโกนโหวกเหวกอยู่ต่อหน้าเขา คนอื่นๆที่กำลังดูตระกูลโจวอยู่ รวมถึงบิดามารดาของเขาเอง ต่างก็หน้าซีดเผือด

“เฉินเหยา บอกแม่หน่อย ลูกไปล่วงเกินใครไว้”

เวลานี้เอง โจวเสว่หลินมารดาของโจวเฉินเหยาพุ่งขึ้นหน้าโอบกอดบุตรชายเอาไว้ มือทั้งสองประคองใบหน้าเขาไว้ ท่าทางราวกับล่มสลาย ตะโกนร้อง

“บริษัทตระกูลโจวไม่มีแล้ว ทั้งรถทั้งบ้านของตระกูล โดนริบไปหมดแล้ว แถมยังต้องชดใช้ค่าเสียหายมหาศาล แม้แต่คืนนี้พวกเราจะไปนอนไหน ก็ยังเป็นปัญหา ทีนี้จะทำไงกันดี！”

เธอเขย่าตัวโจวเฉินเหยาอย่างแรง ส่วนโจวเฉินเหยา กับนิ่งทื่อเป็นหุ่นไม้ ไม่ได้รักษาระยะห่างใดๆ

โจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวย กับโจวเหม่ยหลิงไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ได้แต่กอดกันแน่น

แทบทุกคนยืนยันว่า ในเมืองหมิงจูมีคนที่คิดร้ายต่อตระกูลโจว แล้วได้ต้อนให้พวกเขาจนมุมเรียบร้อย แต่ใครกันล่ะเป็นผู้บงการ หาตัวไม่ได้

อำนาจทั้งสองฝ่ายต่างกันมากนัก ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันด้วยซ้ำ

สิบนาทีต่อมา บริษัทขนย้ายได้ถ่ายของเรียบร้อย พนักงานธนาคารจึงได้ปิดบ้านตระกูลโจว

“ต่อไปจะทำอะไรที่เมืองหมิงจู ระวังตัวหน่อย อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ คิดให้ชัดเจน”

ตอนที่พนักงานธนาคารเดินผ่านหน้าโจวฉวนกั๋ว ได้กวาดตามองเขาอย่างเย็นชา

“เมืองหมิงจูจะว่าใหญ่ไม่ใหญ่จะว่าเล็กไม่เล็ก ตระกูลโจวเป็นเพียงตระกูลชนชั้นสูงเล็กๆตระกูลหนึ่ง คนที่จะทำลายล้างได้ มีกลาดเกลื่อน”

โจวฉวนกั๋วที่มีอายุแล้วจะทนการคุกคามแบบนี้ได้อย่างไร ชั่วขณะ เส้นเลือดหัวใจตีบ สองตาพร่ามัว เป็นลมพับไป

“คุณปู่！”

ลูกหลานตระกูลโจววิ่งกันโกลาหล สีหน้าขาวซีดถึงขีดสุด

หลายคน ตัวสั่นงันงก

“สวรรค์จะทำลายล้างตระกูลโจวของเราแล้ว！”

“ตระกูลโจวสืบทอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ต้องมาจบลงในน้ำมือของพวกแก！”

คนแก่ตระกูลโจวคนหนึ่งตะโกนออกมาอยากเจ็บปวด ชี้ไปที่โจวเฉินเหยา โจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวยอย่างเดือดดาล แล้วเป็นลมไป

“คุณท่าน！”

คนอื่นๆต่างก็แห่กันเข้าไปประคองคุณท่าน

“ยังจะมัวตะลึงอะไรกันอีก เรียกรถพยาบาลสิ！”

โจวเฉินเหยาได้สติเป็นคนแรก ตะโกนขึ้น

หนังหน้าเขากระตุกขึ้น เดือดดาลจนขีดสุด และหวาดกลัวถึงขีดสุดเช่นกัน

ลูกหลานตระกูลโจวเห็นสถานการณ์ ต่างก็ควักโทรศัพท์ออกมาโทร120

ในขณะที่กำลังรอรถพยาบาล พวกเขาต่างก็ได้เห็นความศิวิไลต์ของเมืองหมิงจู ต่างก็มองด้วยความหลงใหล

……

ในขณะเดียวกัน

ชั้นดาดฟ้าของอาคาร ถังเฉากำลังพยุงตัวยืนขึ้น แววตาเย็นเฉียบ ราวกับเจ้าศักดินา ผู้ที่ครอบครองเมืองหมิงจูทั้งเมือง

วันนี้ เขาไม่ได้กลับบ้านเป็นเพื่อนหลินชิงเสว่กับถังเสี่ยวลี้ แต่กลับรอคอยอยู่ข่าวคราวอยู่บนดาดฟ้า

ดูเหมือนสงบ หากเต็มไปด้วยรอยสังหาร

ดีที่หลินเจิ้นสงโดนซ้อม ไม่งั้นคงจะเกิดผลที่คาดไม่ถึงตามมามากมาย ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าถังเฉา จะทำเรื่องร้ายแรงอะไรอีกบ้าง

หากต้อนถังเฉาจนจนมุม เพียงแค่เขาเอ่ยคำสั่ง กองกำลังนับร้ายพันของเขา พร้อมจะทำให้เมืองหมิงจูราบเป็นหน้ากลอง！

กริ๊งๆๆ……

ในเวลานี้ เฟิ่งหวงได้โทรมา รายงานสถานการณ์ตระกูลโจว

“คุณชาย ทุกอย่างทำตามคำสั่งคุณชายเรียบร้อยค่ะ กิจการทุกอย่างของตระกูลโจวถูกปิดหมด ทุกบัญชีธนาคารถูกระงับหมดเช่นกัน ในขณะเดียวกัน ต้องจ่ายเงินชดเชยห้าพันล้าน”

“ตอนนี้ ทรัพย์สินตระกูลโจวถูกนำไปจำนองหมด โจวฉวนกั๋วประมุขตระกูลโจวตกใจจนหัวใจวาย เป็นลมล้มพับไป ตอนนี้กำลังเรียกรถพยาบาล”

พอรู้ผลลัพธ์ ถังเฉายังคงหน้านิ่ง พยักหน้าพูดเสียงเรียบ“ทำได้ไม่เลว แล้วอีกสองเรื่องล่ะ”