ตอนที่57 เรียกร้องค่าชดเชยจากโรงพยาบาล

ตอนที่57 เรียกร้องค่าชดเชยจากโรงพยาบาล

พึ่งออกจากเขตพื้นที่เล็กๆ รถโรสลอยด์สีดำได้จอดอยู่หน้าประตู

หลินจ้าวหยูนมองไปหลายรอบ โดยเฉพาะตอนที่เห็นป้ายทะเบียนห้าแปดตัว เธอได้ถอนหายใจ

“คิดไม่ถึงเลยว่า ในหมิงจูยังมีคนรวยแบบนี้แฝงตัวอยู่”

ถังเฉาที่อยู่ข้างๆ หัวเราะและถามว่า “รถคันนี้ราคาสูงมากเลยหรือ?”

“แน่นอน”

เมื่อพูดถึงเรื่องรถ หลินจ้าวหยูนดูมีสมาธิมาก “คนแบบไหนเหมาะกับรถแบบไหน คนรวยทั่วไป ชอบรถสปอร์ตลัมโบร์กีนี หรือไม่ก็พอร์เชอมากกว่า ดูมีสง่าราศรี”

“โรสลอยด์เป็นคนของคนระดับสูงถึงมีโอกาสขับ บวกกับทรงของรถไม่ได้รับความนิยมมากเท่าไหร่ คนรวยส่วนน้อยถึงจะมาซื้อรถแบบนี้ คนที่ขับรถแบบนี้ต้องเป็นคนที่ใหญ่โตแน่ๆ และรถคันนี้เป็นรุ่นที่มีชื่อเสียงของโรสลอยด์ ทั่วโลกมีจำนวนจำกัด”

“ใช่หรือ?”

ถังเฉาพยักหน้า ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร เพราะเขาไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับรถยนต์เท่าไหร่

หลินจ้าวหยูนถอนหายใจและพูดว่า “รถรถสปอร์ตของฉันก็มีหลายคันนะ แต่เมื่อเทียบกับคันนี้แล้ว เหมือนเศษขยะไปเลย”

“งั้นเดี๋ยวเธอต้องลองสัมผัสดูแล้วละ” ถังเฉาหัวเราะ

“อ้า?”

ระหว่างที่หลินจ้าวหยูนกำลังอึ้งอยู่ เฟิ่งหวงได้ลงจากรถ และเดินตรงมาที่ถังเฉา

วันนี้เฟิ่งหวงเปลี่ยนชุด ไม่ได้ใส่เสื้อรัดสีดำที่เคยใส่ประจำ แต่เปลี่ยนเป็นชุดทำงานทั่วไป

รูปร่างที่สูงและสมส่วน หลินจ้าวหยูนที่ยังเป็นเด็กวัยรุ่นใสๆ มองดูเธอแล้วรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

“รองหัวหน้า เชิญค่ะ” เฟิ่งหวงได้เปิดประตูให้ถังเฉา

คำพูดประโยคนี้ทำให้หลินจ้าวหยูนอ้าปากค้าง “รถคันนี้เป็นของนายหรือ?”

ถังเฉายิ้มและพูดว่า “จะพูดว่าใช่ก็ได้นะ”

ความจริงถังเฉาก็ไม่รู้หรอกว่า รถคันนี้เป็นของใครหรือมาจากไหน เพราะตอนที่ตัวเองมาอยู่หมิงจูตั้งแต่เริ่มแรก เฟิ่งหวงก็ใช่รถคันนี้มารับตลาด หลังจากนั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนอีกเลย

“ไปที่มหาวิทยาลัยหมิงจู”

เฟิ่งหวงเหยียบคันเร่ง รถได้ทำงาน และวิ่งไปบนถนนอย่างเกาะถนนและปลอดภัย

รถที่สัญจรไปมาก็ได้ให้ทาง ทำให้หลินจ้าวหยูนที่นั่งอยู่ในรถรู้สึกตื่นเต้น เพราะเธอที่ขับรถรถสปอร์ต ไม่ได้รับการปฏิบัติแบบเลยนะ

ไม่นานหลินจ้าวหยูนถึงได้สติคืนมา และใช้สายตาที่สงสัยมองไปที่ถังเฉา

เมื่อวานเธอคิดว่าพี่เขยคนนี้เป็นคนธรรมดา แต่เมื่อดูตอนนี้แล้ว ตัวตนเขาคงไม่ใช่อยากที่เห็นแน่ๆ

ผ่านไปไม่นาน ได้มาถึงที่มหาวิทยาลัยหมิงจู

และเมื่อถังเฉาและหลินจ้าวหยูนเข้าไปแล้ว ทางเข้าคณะแพทยศาสตร์มีคนจำนวนมากมีอยู่แผ่นภาพวาดทั่วไปหมด

และเต็มไปด้วยคำด่าที่ด่าพ่อด่าแม่ ในนั้นยังมีผู้คนที่กำลังทะเลาะกับอาจารย์ บนแผ่นภาพวาดยังเขียนว่าหมอที่ไม่มีฝีมือในการรักษาฆ่าคน เขียนด้วยสีแดงสด

“นักศึกษาหญิงคนนั้นอยู่ไหน รีบให้เธอออกมา!”

“เธอสั่งยาแบบไหนกัน พ่อของฉันเป็นโรคแย่อยู่แล้วไม่พอ ยังแพร่เชื้อมาให้พวกเราอีก!”

อาจารย์หลายท่านอธิบายด้วยสีหน้าที่ลำบากใจ

“ตอนนี้นักศึกษาหลินจ้าวหยูนถูกทางมหาวิทยาลัยไล่ออกไปแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทางมหาวิทยาลัยแล้ว”

“ไม่เกี่ยวข้องหรือ?”

วัยรุ่นที่เป็นแกนนำพูดดุเดือดที่สุด “อย่าคิดที่จะบ่ายเบี่ยงความรับผิดชอบนะ ถ้าวันนี้พวกคุณส่งตัวนักศึกษาหญิงคนนั้นออกมาไม่ได้ มหาวิทยาลัยของพวกคุณเตรียมขึ้นข่าวหน้าหนึ่งได้เลย”

แชะแชะ

รอบข้างยังมานักข่าวที่ถือกล่องอยู่ บรรยากาศดูชุลมุนวุ่นวายมาก

หลินจ้าวหยูนตกใจจนไม่กล้าที่จะเดินต่อไป

สายตาที่เย็นชาของถังเฉา เขามองสถานการณ์แบบนี้ออก

เรียกร้องค่าชดเชยจากโรงพยาบาล

ครอบครัวของผู้เสียหายได้มาร้องเรียน บอกว่าได้รับการรักษาจนถึงแก่ชีวิต และมาเรียกร้องค่าชดเชยมหาศาล

ข้างๆ ตัวพวกเขายังมีหญิงวัยกลางคนกำลังเช็ดน้ำตา ดูไม่ยากว่า พวกเธอถูกจ้างมาร้องไห้ และเรียกร้องความเห็นใจ

ความคิดของถังเฉาตอนแรก คิดว่าจะพาหลินจ้าวหยูนไปสมัครเรียนใหม่ที่มหาวิทยาลัย และไปที่บ้านของผู้เสียหายเพื่อถามถึงเหตุการณ์ตอนนี้ว่าเป็นอย่างไร แต่เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้แล้ว คงต้องปรับเปลี่ยนกลยุทธ์

ในหมู่อาจารย์เหล่านั้น มีอาจารย์ที่ตาดีคนหนึ่ง มองเห็นหลินจ้าวหยูน และตาเขาได้สว่างขึ้นมา “ผมเจอแล้ว นักศึกษาหญิงที่พวกคุณตามหา!”

พูดจบเขาได้ตรงเข้ามาหาหลินจ้าวหยูนอย่างรวดเร็ว และจับไปที่แขนของเธอ และไม่สนใจว่าเธอจะรู้สึกเจ็บหรือไม่ และดึงเธอเข้าไป “ตอนนี้เธออยู่ที่นี่แล้ว พวกคุณมีอะไรก็คุยกับเธอนะ ไม่เกี่ยวอะไรกับทางมหาวิทยาลัย”

ถังเฉาเห็นสถานการณ์แบบนี้ ได้เดินตรงเข้าไปพร้อมเฟิ่งหวง