บทที่ 16 เฉิ่นจือชูไม่ไหวแล้ว

เฉิ่นจือชูรักลี่จิ่งเชินมากและเก็บเป็นความลับเป็นเวลาสิบหกปีซึ่งเป็นความลับที่ไม่มีใครรู้เลย

เฉิ่นจือชูเงยหน้าขึ้นทั้งร้องไห้และยิ้ม ทันใดนั้นเธอก็ยื่นมือไปหาลี่จิ่งเชิน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะสัมผัสอีกคน ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอปรี่ถอยห่างออกไปด้วยความรังเกียจและหลบมือของเธอ

เฉิ่นจือชูได้เพียงแต่คว้ามืออยู่กลางอากาศแห่งความว่างเปล่า หยาดฝนโปรยปรายลงมาบนมือของเธอและความหนาวเหน็บเริ่มเข้าครอบงำหัวใจของเธอ

ในตอนนี้เฉิ่นจือชูรู้สึกว่าระหว่างพวกเขานั้นอยู่ห่างไกลกันจนเกินเอื้อม แม้ว่าเธอจะใช้เวลาทั้งชีวิต เธอก็ไม่สามารถสัมผัสลี่จิ่งเชินได้

เหมือนห่าฝนในมือ...

เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเย็นชาของลี่จิ่งชูพูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า "ลี่จิ่งเชิน ฉันเจ็บ ... "

ลี่จิ่งเชินขมวดคิ้ว เขาไม่เชื่อคำพูดของเฉิ่นจือชูอันที่จริงหลังจากหลายปีที่ผ่านมาลี่จิ่งเชินรู้จักเฉิ่นจือชูเป็นอย่างดี เขารู้ว่าเธอกลัวความเจ็บปวด แต่แค่คุกเข่าครึ่งชั่วโมง คนไม่ไดตายง่ายๆหรอกนะ

“เฉิ่นจือชูอย่ามาแสแสร้ง ฉันบอกให้คุณคุกเข่าแค่ครึ่งชั่วโมง ดูเธอทำท่าเหมือนจะเป็นจะตาย วางใจเถอะ พ่อของเธอไม่ตายหรอก เธอก็ลุกขึ้นได้แล้ว”

ร่างกายเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงไปทั้งตัว เจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างและที่เจ็บปวดที่สุดคือหัวใจที่ตอนนนี้นั้นดูเหมือนจะด้านชาและตายไปแล้ว

เฉิ่นจือชูยังคงยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นช่างไม่ดูน่าดูยิ่งเสียกว่าการร้องไห้เสียอีก

ลี่จิ่งเชินไม่เข้าใจว่าทำไมเฉิ่นจือชูถึงยิ้ม มันอธิบายไม่ได้ ... เขาเกลียดรอยยิ้มนี้ รอยยิ้มของเฉิ่นจือชูทำให้เขาอารมณ์เสีย

"ยัยบ้า!"ลี่จิ่งเชินสบถ เอื้อมมือไปจับแขนของเฉิ่นจือชูจากนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอนั้นเย็นราวกับน้ำแข็ง

เสียงหัวเราะของเฉิ่นจือชูหยุดลงทันที ไม่ทันทีรลี่จิ่งเชินจะคว้าเธอได้ทัน เธอก็ลงไปกองกับพื้น เหมือนกับตุ๊กตาที่อยู่บนแอ่งน้ำ

เฉิ่นจือชูหยุดหัวเราะ ไม่แม้แต่จะขยับ ร่างกายของเธออ่อนระทวยอยู่บนพื้นอย่างแน่นิ่ง...

ปากของเธออ้าออกและมีเลือดไหลออกมาจากปากของเธอ ทำให้แอ่งน้ำใต้ใบหน้าของเธอเปื้อนสีแดงเป็นวงใหญ่

ลี่จิ่งเชินแข็งไปทั้งตัว ราวกับว่าถูกทุบด้วยค้อนหนัก สมองของเขาวิงเวียนอยู่ตลอดเวลาและภาพตรงหน้าเขารู้สึกว่ามันไม่จริง

ในท้ายที่สุดร่างกายของเขาเร็วกว่าความคิดของเขา เขาโยนร่มในมือของเขาและกอดเฉิ่นจือชูขึ้น เฉิ่นจือชูที่เปียกไปด้วยฝนไม่หนักกว่าเดิมมากนัก ใบหน้าของเธอก็ซีดจนเขามองเห็นเส้นเลือดเล็กๆข้างในได้

"เฉิ่นจือชู!" ดวงตาของลี่จิ่งเชินน้ำตาไหลพราก แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเสียงของเขาสั่นและกลัวมากแค่ไหน

เขารอช้า อุ้มเธอขึ้นรถราวกับว่าเขากำลังหนีเอาชีวิตรอด

จ้าวเฉียนมีสายตาที่เฉียบคมและเมื่อเขาเห็นสิ่งผิดปกติ เขาก็ตามไปทันทีและเสนอตัวเป็นคนขับ

เฉิ่นจือชูเอนกายอย่างหลวมๆ ในอ้อมแขนของลี่จิ่งเชิน ผมที่ยาวราวกับสาหร่ายปกคลุมหัวใจของเขา คิ้วของเขาตกและดวงตาของเขาปิดลงด้วยความเจ็บปวด

เธอมองผู้ชายที่จับตัวเธออยู่ เปลือกตาของเธอเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอไม่กล้าปิดมัน เธอกลัวว่าจะปิดมันแล้วเธอจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก เธอจึงใช้แรงส่วนที่เหลือ เพื่อที่จะได้มองเห็นเฉิ่นจือชู เธอต้องการเก็บภาพของเขาไว้ในใจตลอดไป

"ลี่...ลี่ จิงเชิน...คุณรู้ไหม...เฉิ่น จือชู เมื่อสิบหกปีที่ก่อน...ชอบคุณมาก...เป็นเวลาสิบหกปี...ตอนนี้เธอ...ไม่มีแรงที่จะชอบ คุณอีกต่อไป…” เฉิ่นจือชูพูดทั้งน้ำตา เธอพูดจบอย่างสั่นเทา

ว่ากันว่าการเลิกรากันจะทำให้ได้รับผลกรรม เมื่อก่อนเธอไม่เชื่อ แต่ตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้ว

แต่เธอไม่ได้ทำอะไรชั่วร้าย เธอแค่ชอบใครคนหนึ่งมากเกินไปเป็นเวลาสิบหกปี

เธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอีกครั้ง เฉิ่นจือชูบอกเขามากกว่าหนึ่งครั้งว่าพวกเขารู้จักกันเมื่อสิบหกปีที่แล้ว แต่สิบหกปีที่แล้วเขาไม่เคยเห็นเธอเลย!

การมองเห็นของเฉิ่นจือชูเริ่มพร่ามัวและเธอก็ค่อยๆ ตกอยู่ในความมืด เธอมองไม่เห็นการแสดงออกที่ยุ่งเหยิงของลี่จิ่งเชินในขณะนี้

หน้าอกของเธอกระตุกอย่างกะทันหันและเลือดคำโตก็กระอักออกมาอีกครั้งจนเปื้อนเสื้อของลี่จิ่งเชินจนเป็นสีแดง

"เฉิ่นจือชู เธอเป็นอะไรไป!" ลี่จิ่งเชินเอื้อมมือไปเช็ดเลือดออกจากใบหน้าของเธออย่างใจจดใจจ่อ แต่ท้ายที่สุดเขาก็เช็ดเลือดมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้แต่มือของเขาก็ยังเปื้อนสีแดงโดยไม่ต้องเช็ดออก

ศีรษะของเขามีเหงื่อออกมากขึ้นและดวงตาของเขาก็แดงก่ำ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าชีวิตของมนุษย์นั้นบอบบางมาก เฉิ่นจือชูที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาดูเหมือนจะกำลังจะตาย

เฉิ่นจือชู..เฉิ่นจือชู...

ลี่จิ่งเชินพูดชื่อนี้ซ้ำๆ ในใจ เขาปฏิเสธที่จะยอมรับว่าเขาห่วงใยเธอและรู้สึกตื่นตระหนกในใจ แต่ทว่าเธอมีกรุ๊ปเลือดเดียวกับเซี่ยหมิงเย่

...