บทที่ 6 ความหวังเล็กน้อยนั้นอย่าให้กันจะดีกว่า

“ลงทุนในโครงการ?” เซินจือชูขมวดคิ้ว ฟังคำพูดของเซินฉางหนานอย่างไม่อยากจะเชื่อ ถ้าเขามีความสามารถและเก่งทางด้านธุรกิจจริงๆ คุณปู่คงไม่ส่งต่อเซินกรุ้ปให้กับเธอ

“รู้แล้วก็รีบโอนเงินมา ฉันรีบใช้”

เซินจือชูตอบ : “หนูให้เงินพ่อได้ แต่พ่อต้องเอารายละเอียดข้อมูลของโครงการนี้มาให้หนูดูก่อน”

มีพ่อที่ไหนต้องมาถูกลูกตัวเองควบคุมแบบนี้? เซินฉางหนานรู้สึกเสียหน้า จึงตะโกนด่ามาจากในโทรศัพท์ ด่าเซินจือชูว่าเลี้ยงเสียข้าวสุก น่าจะฆ่าให้ตายตั้งแต่ตอนเกิด แล้วก็ยังมีคำหยาบคายอีกสองสามประโยค

ตบหัวแล้วลูบหลัง มุกแบบนี้เธอเจอมาจนไม่รู้สึกแปลกใจแล้ว หลังจากฟังจบก็ตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบ : “มีอย่างอื่นจะพูดอีกไหมคะ? หนูกำลังยุ่งอยู่ ถ้าไม่มีหนูจะวางสายแล้ว”

“อย่าพึ่งวาง อย่าพึ่งวาง ฉันจะให้แกดู!” เซินฉางหนานรีบรั้งเธอไว้ กลัวว่าถ้าเธอเกิดเปลี่ยนใจไปแล้ว สิ่งที่กำลังจะได้มาอยู่ในกำมือจะเสียเปล่า

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เซินจือชูยืนอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ ไม่นานก็ได้รับเอกสารที่เซินฉางหนานส่งมาให้ และเธอก็ส่งต่อให้ผู้ช่วยพิมพ์ออกมาให้หนึ่งฉบับ ถือโอกาสขอกาแฟอีกหนึ่งแก้วด้วยเลย

เมื่อได้รับเอกสารมาแล้ว เซินจือชูก็เปิดดูจนกระทั่งกาแฟร้อนๆ กลิ่นหอมกลมกล่อมถูกวางลงบนโต๊ะของเธอจึงหยุดสักครู่ เซินจือชูยื่นมือมาหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ กาแฟนี้เป็นกาแฟบลูเมาเท่นคุณภาพสูง จะยังมีกลิ่นที่ค้างอยู่ในคอ แต่รสชาติก็ยังขมเกินไป

เธอเป็นพวกชอบรสหวานเกลียดรสขม เมื่อก่อนเวลาที่ต้องกินยาเป็นคนที่ต้องกินยา1เม็ดกับลูกอม1เม็ดด้วย แต่ทุกวันนี้มันเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพึ่งกาแฟรสขมนี้เพื่อรักษาจิตวิญญาณของตัวเอง

เซินจือชูจิบกาแฟแล้ววางลง และจดจ่อกับการพลิกดูเอกสารในมือ

เซินฉางหนานลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ แผนงานดูมีแบบแผน ใบรับรอง และทีมงานก็ดูน่าเชื่อถือ......เซินจือชูยังดูเอกสารไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เซินฉางหนานก็โทรกลับมาเร่งเอาเงินแล้ว

ขณะนั้นผู้ช่วยเคาะประตูพอดี เซินจือชูรับโทรศัพท์ไปด้วยและอนุญาตให้ผู้ช่วยเข้ามาในห้องด้วย เธอส่งสายตาเพื่อเป็นสัญญาณให้ผู้ช่วยพูดได้

ผู้ช่วย : “ท่านประธานเซิน คุณหมอมารอคุณอยู่ที่ชั้นล่างค่ะ”

ฉินโม่มาทำอะไร? เซินจือชูสงสัย เธอไม่สนใจฟังเซินฉางหนานสักนิดและจากนั้นก็พูดว่า “รู้แล้วค่ะ” แล้วเธอก็วางสายโทรศัพท์ทันที

“เธอลงไปเชิญเขาขึ้นมา แล้วหาคนไปชงชาเข้ามาให้สักหนึ่งแก้ว”

ในขณะที่ผู้ช่วยลงไปพาฉินโม่ขึ้นมา เซินจือชูก็โอนเงินจำนวน 2 ล้านหยวนเข้าบัญชีของเซินฉางหนาน

เซินจือชูจ้องไปที่โทรศัพท์รอจนหน้าจอมืดดับไปก็ไม่มีคำขอบคุณจากพ่อของเธอสักคำ เธอหัวเราะกับตัวเอง และสุดท้ายก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

“ประธานเซิน หมอฉินมาถึงแล้วค่ะ”

ประตูห้องทำงานไม่ได้ปิดไว้จึงมองเห็นฉินโม่เดินเข้ามา เธอโบกมือส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยออกไปได้