บทที่ 15

“ไอชิบหาย...” คนขับตกตะลึง เขาขับรถโทรม ๆ คันนี้มาห้าหกปีแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่ามันสามารถขับแบบนี้ได้!

กู้เฉิงซวี่ตกตะลึงเป็นเวลาสองวินาที

หลังจากนั้นก็ตอบสนอง เขาก็เปิดประตูรถทันทีและลงจากรถ เขาแทบไม่เชื่อและมองดูโม่ซูซึ่งนั่งอยู่ในรถด้วยสีหน้าไม่เฉยชา เขาพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

คุณชายพวกนั้นมองไปที่กู้เฉิงซวี่ แล้วมองไปที่โม่ซู

“พี่เฉิงแพ้แล้ว?”

ดูเหมือนจะไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ ลัมโบร์กินีซุปเปอร์คาร์ราคามากกว่าสิบห้าล้าน แพ้ให้กับฟ็อลคส์วาเกินที่มีมูลค่ากี่แสนหยวนเหรอ? ! !

ให้ตายเถอะ ถ้านี่ไม่ใช่ผี แล้วทักษะการขับนถจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง? !

โม่ซูเอื้อมมือไปหยิบปากกาลูกลื่นที่อยู่หน้ากระจกหน้ารถ ยืมสมุดจดของคนขับ จดหมายเลขบัตรธนาคารและฉีกกระดาษออก

กู้เฉิงซวี่ยืนอยู่หน้าประตูรถ จ้องมองไปที่โม่ซู นิ่ง ๆ เห็นได้ชัดว่าสติยังไม่กลับมา

โม่ซูลงจากรถแล้วเดินไปหาเขา ยกแขนขึ้น และยื่นโน้ตระหว่างนิ้วเรียวยาวของเธอ

“หนึ่งล้าน จ่ายเข้าบัญชีของฉัน”

โม่ซูตบข้อความบนฝากระโปรงหน้ารถสปอร์ตสีเงินแล้วเอามือล้วงกระเป๋าแล้วหันหลังเพื่อจะจากไป

"ช้าก่อน!"

ในที่สุด กู้เฉิงซวี่ก็โต้ตอบและหยุดบุคคลนั้นทันที

"มีปัญหาเหรอ?"

โม่ซูหันกลับมาและเลิกคิ้วที่สวยงามครึ่งหนึ่งของเธอขึ้นเล็กน้อย ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นชาอย่างอธิบายไม่ได้และดูถูกเล็กน้อย

อารมณ์ที่มั่นใจและออร่าที่แข็งแกร่งของเธอทำให้ผู้คนมองข้ามรูปร่างที่เข้ากันไม่ได้ของเธอเสมอ

"กล้าแข่งอีกครั้งไหม?" กู้เฉิงซวี่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมความตื่นเต้นเร้าใจของเขา หยิบโน้ตขึ้นมาแล้วยกนิ้วขึ้น "หนึ่งล้าน"

โม่ซูจ้องมองเขาและไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

กู้เฉิงซวี่กล่าวเสริม "สองล้าน"

โม่ซูเลิกคิ้วอีกครั้ง "แข่งยังไง?"

ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเงินที่ส่งถึงประตูบ้าน

“ง่ายมาก” เมื่อเห็นเธอตอบรับ กู้เฉิงซวี่ก็ไม่สามารถซ่อนความสุขบนใบหน้าของเขาได้ และเขาก็โบกมือให้เพื่อนสนิทของเขาที่มีทักษะการขับรถ

เขาพูดกับโม่ซู "เธอขับรถของฉันและแข่งขันกับเขา แต่มีเงื่อนไขหนึ่งคือ - ฉันต้องนั่งในที่นั่งผู้โดยสาร"

โม่ซู่ "ตกลง"

กู้เฉิงซวี่เป็นเพียงเพลย์บอย ไม่ได้มีความคิดมากนัก โม่ซูสามารถเห็นได้ชัดเจนว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่บนใบหน้าของเขา

กู้เฉิงซวี่โอบแขนไปที่ไหล่ของเพื่อนและตบเขาอย่างตื่นเต้น "แสดงทักษะทั้งหมดออกให้ แล้วเหยียบคันเร่งให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้"

หลังจากพูดจบ เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะไปที่รถสปอร์ต เปิดประตู เขาเปิดประตูรถดึงสาวเซ็กซี่ที่ยังหมดสติอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารออกมาแล้วนั่งลงบนนั้นเอง

โม่ซูจึงเข้าไปนั่งในที่นั่งคนขับ

“ขับได้ไหม? รถของฉันเป็นรุ่นลิมิเต็ดมีไม่ถึงสิบคันในโลก ฉันยังดัดแปลงแล้ว ต้องขับไปรอบ ๆ ก่อนให้ชินก่อนไหม?” กู้เฉิงซวี่อยากเห็นว่าทักษะการขับรถของโม่ซูเก่งแค่ไหน!

ฟ็อลคส์วาเกินที่เก่าแก่สามารถลอยและควบคุมได้อย่างยากลำบากเช่นนี้ได้ กู้เฉิงซวี่ รู้สึกตื่นเต้นเมื่อคิดถึงซุปเปอร์คาร์

โม่ซูรัดเข็มขัดนิรภัย "ไม่จำเป็น ฉันมีรถแบบนี้สองคันอยู่ในโรงรถ" และก็ได้รับการดัดแปลงดีกว่านี้อีก

ไม่เพียงแค่นั้น แต่เธอยังมีรถที่ดีกว่าอยู่ในโรงรถอีกด้วย

ให้ตายเถอะ รวยขนาดนั้นเลยเหรอ?

นี่เป็นปฏิกิริยาแรกของกู้เฉิงซวี่

กู้เฉิงซวี่ไม่เชื่อและมองโม่ซูจากบนลงล่าง "เธอไม่ได้มาจากหลีเฉิงเหรอ? ทุกคนในสถานที่เล็ก ๆ อย่างหลีเฉิงจะสามารถซื้อรถคันนี้ได้ยังไง? แถมยังมีสองคันอีก?"

โม่ซูไม่ได้พูดอะไรและเพียงแค่รอให้เกมเริ่ม

ทันใดนั้นเขาจำได้ว่ารถคันนี้มีราคาแต่ไม่มีตลาด ถึงมีเงินก็อาจจะไม่สามารถซื้อได้ เขาต้องแสร้งทำเป็นเด็กดีเป็นเวลาสองเดือน พ่อของเขาถึงจะช่วยเขาได้