บทที่ 18

หลังจากส่งรูปถ่ายไปให้เหลิ่งเอ้าหลีแล้ว เหลิ่งยวนจิ่นก็ถามผู้ช่วยของเขาว่า "ยังหาคนพวกนั้นที่เข้ามาในหลีเฉิงไม่พบอีกเหรอ?"

ผู้ช่วย "ไม่พบครับ คนของเรากำลังไล่ตามคนที่หายไปในระแวกนี้ แต่น่าแปลกมาก สถานที่แห่งนี้ใหญ่ขนาดนี้ แต่หลังจากที่คนพวกนั้นเข้ามาที่นี่ก็เหมือนว่าพวกเขาจะเข้าสู่อีกมิติหนึ่งและหายไป ไม่มีร่องรอยเลยครับ "

ผู้ช่วยรู้สึกงุนงงเล็กน้อย คนพวกนั้นหนีมาที่นี่อย่างมีจุดหมาย น่าจะเป็นเพราะพวกเขาต้องการโจมตีโม่ซูที่ช่วยชีวิตเหลิ่งเอ้าหลีไว้

เหลิ่งเอ้าหลีถึงขนาดที่เตรียมจะเจรจากับพวกเขาด้วยซ้ำ

แต่คืนหนึ่งผ่านไป โม่ซูก็สงบสุข ราวกับว่าคนหวกนั้นหายไปจากโลกนี้แล้ว

เป็นไปได้ไหมที่คนของพวกเขากำลังไล่ตามอย่างใกล้ชิดเกินไป และคนพวกนั้นไม่มีเวลาทำอะไรและก็หนีเอาชีวิตรอดไปแล้ว?

“หายไป？มันไม่ได้ลึกลับขนาดนั้น” เหลิ่งยวนจิ่นมองไปยังทิศทางที่โม่ซูหายไป “ไล่ตามต่อไป ถ้ามีชีวิตอยู่ต้องพบคน แต่ถ้าตายแล้วต้องพบศพ นอกจากนี้ ให้จัดคนอีกสองสามคนเฝ้าที่นี่เพื่อความปลอดภัยของเด็กสาวด้วย”

โม่ซูเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลเหลิ่ง หากเธอตกไปอยู่ในมือของคนพวกนั้น มันจะทำให้ตระกูลเหลิ่งกลายเป็นตัวตลก

เขาให้เงินเธอเพื่อตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตไปแล้วไม่ใช่เหรอ? เอ้าหลีถึงให้เงินไปเยอะแยะ ทำไมขีงอยู่ที่นี่อีก?

"ครับ" ผู้ช่วยจำบางสิ่งได้ "ใช่แล้ว นายท่านสาม คนของเราค้นพบคนจากเจ็ดเก้าหนึ่ง ใกล้ที่นี่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน" เจ็ดเก้าหนึ่ง คือ กลุ่มทหารรับจ้างสุนัขจิ้งจอกขั้วโลกเหนือ ซึ่งสังกัดกลุ่มทหารรับจ้างที่มีอำนาจมากที่สุดในประเทศเอ็ม กลุ่มทหารภายใต้ธงของตนเอง

เหลิ่งยวนจิ่น "เขาเหรอ?"

"เขา" เยี่ยซือ - ผู้จัดการระดับสูงของกองพลที่เจ็ดเก้าหนึ่ง

คนจากเยี่ยซือมาทำอะไรที่นี่?

ฉันไม่สามารถบอกได้ว่าในที่เล็ก ๆ อย่างหลีเฉิงแห่งนี้แปลกมากจริง ๆ

ผู้ช่วย “แต่พวกเขามาแค่ชั่วครู่แล้วก็จากไปเหมือนแค่ผ่านทางครับ”

เหลิ่งยวนจิ่น "ไปตรวจดูว่าพวกเขามาทำอะไรที่นี่"

ผู้ช่วย "ครับ"

ตอนที่ขับออกไป เหลิ่งยวนจิ่นมองดูสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายและสกปรกที่นี่ แล้วคิดว่าหรือว่าขอให้ผู้ช่วยของเขาโทรหานายกเทศมนตรีของหลีเฉิง

หลี่เถิงนายกเทศมนตรีของหลีเฉิงลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างตื่นเต้นหลังจากรู้ตัวตนของอีกฝ่าย จากนั้นก็ไม่กล้านั่งลงอีกเลย แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นเขาเลยก็ตาม

เขาถือโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในห้องอ่านหนังสือด้วยมือทั้งสองข้างอย่างสั่นเทา

“ท่านวางใจเถอะ ฉันจะดูแลเธออย่างดี”

“หากท่านมีคำขออื่นอีก ฉันจะจัดการให้คุณอย่างแน่นอนค่ะ”

หลังจากวางสายแล้ว หลี่เถิงรีบบอกให้ผู้ช่วยของเขาหาข้อมูลของโม่ซูทันที ในขณะที่รอ เขาก็นั่งอยู่ในห้องหนังสืออย่างกระสับกระส่าย แทบอยากจะไปทำเอง

เขาคิดว่าต้องไปเยี่ยมเยียนตระกูลโม่เองพร้อมของขวัญหรือไม่

หรือเขาจะให้บ้านหรือเงินกับตระกูลโม่ในนามอะไรดี

แต่ตระกูลเหลิ่งบอกเขาว่าอย่ารบกวนชีวิตของตระกูลโม่ และพวกเขาไม่จำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือใด ๆ ในด้านชีวิต เพียงแค่ให้เขาดูแลพวกเขาก็พอ

เว้นแต่อีกฝ่ายจะมีความต้องการหรือความยากลำบาก

จากนั้นเขาก็หยุดความคิดที่จะไปเยี่ยมเยียน

เขารู้สึกตื่นเต้น วิตกกังวล และสับสนมาก สามารถให้ตระกูลเหลิ่งเอ่ยปากบอกให้ดูแลได้ เงินทองและที่อยู่อาศัยจะขาดแคลนได้อย่างไร

แต่ในความทรงจำของเขา เขาจำไม่ได้ว่าในเมืองหลีเฉิงมีบุคคลที่มีชื่อเสียงหรือข้าราชการร่ำรวยแซ่โม่เลย

ในขณะนี้หลี่เถิงรู้สึกสงสัยอย่างมากเกี่ยวกับตัวตนของโม่ซู

ทำไมเขาคิดไม่ถึงว่าจะมีคนในหลีเฉิงมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเหลิ่งในเมืองหลวง และตระกูลเหลิ่งยังขอให้ดูแลเขาเป็นการส่วนตัวด้วย

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย?

ไม่สามารถรออยู่ในห้องหนังสือได้ หลี่เถิงก็ลงมาชั้นล่างและเห็นลูกล้างผลาญของเขากลับมาจากข้างนอก

ไม่จำเป็นต้องพูดว่า มันต้องเป็นก่อความวุ่นวายข้างนอกอีกแน่นอน

“ไอ้ลูกสารเลว คุณชายกู้กลับเมืองหลวงแล้ว แกทำอะไรอยู่? ฉันฉันบแกให้แกไปเป็นเพื่อนคุณชายกู้ แกถือโอกาสกำเริบเสิบสานงั้นเหรอ？!” หลี่เถิงอ้าปากจะดุเขา และอยากจะลงมือตีเขาด้วย

หลี่ไจ้หมิงพูดขณะซ่อนตัวว่า "ผมทำอะไรไป？ใครกำเริบเสิบสานกัน？ผมกำลังทำเรื่องส่วนตัวให้คุณชายกู้"

“ทำเรื่องส่วนตัวเหรอ?” หลี่เถิงที่กำลังไล่ตามลูกชายของเขา หยุดและไม่เชื่อเลย "แกจะทำเรื่องส่วนตัวอะไรให้คุณชายกู้ได้"

“ผมจะโกหกพ่อไปทำไม คุณชายกู้บอกผมเป็นการส่วนตัวและขอให้ผมช่วยเขาหาคน ถ้าหาเจอให้โทรหาเขา”

ขณะที่หลี่ไจ้หมิงพูดก็หยิบโทรศัพท์ออกมา และแน่นอนว่ามีหมายเลขโทรศัพท์ของกู้เฉิงซวี่อยู่ด้วย

หลี่ไจ้หมิงไม่ได้โกหก คนที่กู้เฉิงซวี่ขอให้เขาค้นหาคือ โม่ซูอย่างชัดเจน

กู้เฉิงซวี่ถูกครอบครัวของเขาเรียกกลับไปยังเมืองหลวงในตอนเช้า จึงขอให้เขาช่วยตามหาโม่ซู หลี่ไจ้หมิง ตอบรับอย่างธรรมชาติ