บทที่ 114 พี่เขยที่ดี

เสียงนี้ทำให้ใจเจ็บปวด

สีหน้าของซ่งซานสี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย "โหย่วซิน ใครรังแกเธอ เธอทำอะไรผิดบอกพี่เขยมา!"

ห้องครัวเงียบกริบ

เงียบจนถ้ามีเข็มตกลงบนพื้นทุกคนจะได้ยิน

ผู้คนต่างมองหน้ากันให้ความสนใจ

ชุยหย่งเหนียนดูจริงจัง ฟังเสียงร้องไห้อย่างโศกเศร้าและรอประโยคต่อไป

“พี่เขย คือหยางเสว่ ก็คือพวกเขา…”

"พวกเขาตีฉัน เตะท้องฉัน ตบหน้าฉัน กระชากผมและเอาน้ำเย็นราดใส่ฉัน..."

"ป้าเมิ่งกำลังพาฉันไปโรงพยาบาล..."

"..."

มีเสียงร้องไห้และในที่สุดก็กลายเป็นเสียงร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกและความขุ่นเคือง เสียงนั้นเสียดแทงหัวใจ

ในเวลานี้ซูโหย่วซินเลือกที่จะโทรหาพี่เขยคนที่สองของเธอ

โดยไม่โทรหาพี่สาวคนโต พี่สาวคนรองและพี่เขยคนโต

เพราะซ่งซานสี่พี่เขยคนที่สองเคยบอกไว้ว่าไม่มีใครได้รับอนุญาตให้รังแกเธออีก

เธอเป็นคนซื่อสัตย์ เก็บตัว เรียบง่าย และไว้ใจพี่เขยคนที่สองของเธอ

รู้สึกเหมือนพี่เขยคนที่สองตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว

หัวใจของซ่งซานสี่บีบรัดแน่นขึ้น

ในตอนท้ายเขาปลอบโยนเธอ: "โหย่วซิน พี่เขยจะไปที่นั่นทันทีใครก็ตามที่กลั่นแกล้งเธอจะต้องชดใช้"

วางสายโทรศัพท์

เขากำลังจะจากไปแต่ ชุยหย่งเหนียน พูดว่า "ซานสี่น้องสาวโหย่วซิน กำลังเรียนมัธยมปลายหรือมหาวิทยาลัย? คุณต้องการให้ฉันช่วยไหม?"

"ประธานชุยไม่เป็นไร ฉันยังมีทางออกสำหรับเรื่องนี้ ให้ลูกสาวรอฉันในห้องส่วนตัว"

เมื่อสิ้นเสียงเขาก็ออกไปแล้ว

ชุยหย่งเหนียนพยักหน้าเบาๆ

นี่คือคนที่มีความรับผิดชอบและกล้าหาญ

เขารีบพูดว่า: "น้องซานสี่ ฉัน ชุยหย่งเหนียนมีประโยชน์ มีปัญหาสามารถเรียกฉันได้!"

ซ่งซานสี่อยู่ไกลออกไป

ที่นี่ ชุยหย่งเหนียนจำบางสิ่งได้และขอให้ลูกน้องของเขาจัดการ

เขาไปที่ห้องส่วนตัวและพบกับเถียนเถียนและคนอื่น

ทันทีที่พวกเขาเข้ามาเถียนเถียนและซูโหย่วชิงก็กินขนมหวานอย่างมีความสุข

เถียนเถียนมีความสุขมาก

ซูโหย่วชิงกินมันคำเล็กๆ และรู้สึกว่ามันอร่อยเกินไป

ไม่คิดว่าขนมที่ซ่งซานสี่ทำนั้นอร่อยมาก!

เห็นลูกกินอย่างมีความสุข เธอก็มีความสุข หวานไปถึงใจ

ชุยหย่งเหนียนยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า "นี่คือเถียนเถียนใช่ไหม?"

"ฉันคือเถียนเถียนคุณลุงเป็นใครเหรอ?"

ชุยหย่งเหนียนยิ้มเมื่อมองไปที่สาวน้อยคนนี้ที่ราวกับแกะสลักด้วยหยกสีชมพู เขาชอบมันมาก

"ฮิฮิ ฉันเป็นหัวหน้าที่นี่และเป็นเพื่อนของพ่อหนู เรียกฉันว่าอาชุยก็ได้"

"ว้าว! เพื่อนพ่อ อาชุยเป็นคนให้เรากินฟรีตลอดเลยเหรอ ฮิฮิ... สวัสดีค่ะ อาชุย"

"เหอเหอ เทียนเทียนสวยและมีเหตุผลมาก ฟรีและตลอดไป เชิญมาบ่อยๆได้! นี่คือน้องสาวใช่ไหม?"

ชุยหย่งเหนียนลูบศีรษะของเถียนเถียนและมองไปที่ซูโหย่วชิงอย่างกรุณา

ซูโหย่วชิงหน้าแดงทันที "ไม่ เถ้าแก่ชุยฉันคือป้าของเถียนเถียนไม่ใช่แม่ของเธอ"

"ใช่แล้ว นี่คือป้าของฉัน! ทำไมคนถึงคิดว่าป้าคือแม่ของฉันเสมอ ป้าของฉันคือแม่ของน้องชายคนเล็กของฉันและน้องชายคนเล็กก็ยังอยู่ในท้องของคุณป้า!" เถียนเถียนพูดอย่างรวดเร็ว

ชุยหย่งเหนียนรู้สึกอายเล็กน้อย "โอ้ ฮิฮิ ขอโทษครับคุณผู้หญิง ลองคิดดูสิคุณและน้องสาวของคุณเป็นผู้หญิงที่สวยมากทั้งคู่ปรากฏว่าคุณยังตั้งครรภ์ ขอแสดงความยินดี ขอแสดงความยินดี .."

“ขอบคุณค่ะ แล้วซานสี่ล่ะทำไมเขาไม่มา? เขายังทำอาหารอยู่เหรอ?”

"โอ้ น้องซานสี่มีเรื่องด่วยเขาออกไปแล้ว เขาจะกลับมา..."

"โอ้……"

ชุยหย่งเหนียนเป็นคนฉลาดเช่นกัน

สามารถเดาได้ว่าโหย่วซิงซึ่งซ่งซานสี่รับสายและสาวงามที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นพี่น้องกัน

เขาไม่ได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นกับโหย่วซินเพื่อไม่ให้หญิงตั้งครรภ์กังวล

นอกจากนี้ยังมีเถียนเถียนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ให้ความสำคัญกับความรักในครอบครัวเป็นอย่างมากดังนั้นเธอจึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับป้าของเธอ