บทที่ 115 ความสามารถที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้?

จงเหม่ยและคนอื่น ๆ มองไปที่ซ่งซานสี่และตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้รู้สึกว่าเขาหนาวกว่าวันที่หิมะตกเสียอีก

อย่างไรก็ตามหยางเสว่ไม่ได้กลัว

เธอมีใบหน้าที่สวยงามพร้อมจมูกที่เชิดขึ้น

ยืนขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

อายุเท่านี้เลยยังสั่นอยู่นิดหน่อย

“คุณเป็นอะไร สมควรสอนอะไรเรา? ถ้าคุณกล้าที่จะแก้แค้นเราก็รอโดนลูกพี่ลูกน้องของฉันทำให้พิการซะ!”

“เอาล่ะ ตั้งสติหน่อย” ซ่งซานสี่พยักหน้าและมองไปรอบๆ

หอพักรกจริงๆ

เสื้อผ้า ผ้าห่ม และหนังสือของซูโหย่วซินกองอยู่บนพื้นทั้งหมดสกปรกจากการถูกเหยียบ

กะละมังสี่อัน

มีรอยน้ำที่พื้นเยอะมากและมีผมหลายเส้นหล่นอยู่

คิดไม่ออกเลยว่าซูโหย่วซินจะโดนอะไรบ้าง

เขาหันกลับไป

แต่เดิมจะต้องปิดประตู

หยางเสว่เย้ยหยันและพูดว่า "คุณกลัวเหรอ? คุณจะออกไปแล้วเหรอ? ลูกพี่ลูกน้องของฉันเป็นแชมป์มวยจีน!อย่างคุณก็ต่อให้สิบคนได้...อ๊ะ! "

เธอตกใจมาก

ซ่งซานสี่ปิดประตูแล้วดันเก้าอี้ไปพิงไว้

เมื่อหันกลับมา เขาค่อยๆ ปลดเข็มขัดออก

สี่สาวหน้าแดง

หยางเสว่อุทาน: "คุณต้องการทำอะไร? ในเวลากลางวันแสก ๆ คุณ ... "

พูดยังไม่จบ

ฟึ่บ!

เสียงฟาดดังขึ้น

ปัง!

หยางเสว่เป็นคนแรกที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ตามด้วยเสียงฟาดแบบไม่ยั้ง...

ระงมไปด้วยเสียงกรี๊ด!

หยางเสว่กลิ้งไปทั่วพื้น

มันเจ็บมาก!

น้ำตาไหล!

ซ่งซานสี่ตีเสร็จเร็วมาก

เอาเข็มขัดมาใส่แบบเดิม

ผมยาวของสี่สาวถูกมัดรวบเป็นปม

จากนั้นดึงผมของพวกเธอลากลงไปชั้นล่าง

ระหว่างทางมีสาว ๆ หลายคนมองดูด้วยความตื่นเต้น

"พระเจ้า นี่ไม่ใช่หยางเสว่และเพื่อนของเธอใช่ไหม?"

"อนาถจัง!พวกเธอมีวันแบบนี้ด้วย!"

"ใช่แล้วหยางเสว่คิดว่าครอบครัวของเธอร่ำรวยและเธอก็ไม่เคารพกฎหมายที่โรงเรียน..."

"ในตอนเที่ยง พวกเธอกลั่นแกล้งซูโหย่วซินอย่างเลวร้าย..."

"โชคดีที่มีคนสนับสนุนโหย่วซิน ... "

"..."

อย่างไรก็ตาม มีคนรายงานไปยังโลกภายนอกด้วย

อย่างไรก็ตามหยางเสว่ยังคงสนุกกับการเรียนและมีผู้หญิงบางคนในชั้นเรียนเข้าข้างเธอ

เมื่อซ่งซานสี่ลงมาชั้นล่างก็มีคนมาขวางทางไว้แล้ว

เด็กชายผมบลอนด์อ่อนวิ่งออกมาจากหอพักชายพร้อมกับเด็กชายอีกห้าคน

ผู้ชายทั้งหกคนนี้ค่อนข้างสูงและแข็งแรง

"หยุด! ปล่อยพี่เสว่ของเราเดี๋ยวนี้!มิฉะนั้น เราจะไม่เกรงใจ! "เด็กชายชี้ไปที่ซ่งซานสี่และคำราม

ผู้ติดตามทั้งห้าก้าวร้าวมากจนกำหมัดแน่น

ซ่งซานสี่มีใบหน้าเย็นชาเหล่ตาของเขาและพูดอย่างเย็นชา: "พวกเธอเป็นอะไรกัน?"

“ไอ้บ้า เอามาให้ฉัน!”

ผู้ชายคนนี้เป็นผู้นำ!

ห้าคนข้างหลัง กระโดดเข้ามาพร้อมกัน!

ซ่งซานสี่จับผมของหยางเสวี่ยและคนอื่นๆ และมีเสียงเตะใส่หน้าพวกเขา

"ปัง ปัง ปัง..."

ชายเสื้อโค้ตกำลังพลิ้วไหวและขาที่ยาวเป็นประกาย

ชายทั้งหกคนถูกเตะกระเด็นไปคนละทิศละทาง

มันเจ็บมาก!

จนแทบจะไม่สามารถลุกขึ้นได้

ด้านหลังอาคารหอพักหญิง มีศีรษะที่โผล่ออกมาดูและเสียงอุทานที่หน้าต่าง

นี่มันเกินความคาดหมาย!

หยางเสว่และคนอื่น ๆ แทบไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องก็จบลงแล้ว

พวกเธอถูกยัดเข้าไปในท้ายรถมายบัค

สี่คนแออัดเล็กน้อยเกือบไม่สามารถเข้าไปได้

ก้นของหยางเสว่ยังอยู่ข้างนอก

ซ่งซานสี่เตะมันเข้าอย่างแรง