ตอนที่ 116
บทที่ 116 ฉันเป็นนายใหญ่ของนาย
October 22, 2026
เมิ่งเสี่ยวหลันก็โกรธมากพูดตำหนิต่อหยางเสว่และคนอื่น ๆ “ดูพวกเธอสิ ต่างก็ทำพวกเรื่องอะไรแล้ว？”
“แต่ละคนเป็นเด็กผู้หญิงอายุน้อย ๆ ไม่เรียนสิ่งดี ๆ ！”
“ซี่โครงของโหย่วซินต่างก็ให้พวกเธอเตะหักสองท่อนแล้ว พวกเธอก็ใจดำลงมือได้เหรอ？”
“ทำไมพวกเธอถึงใจร้ายใจดำอย่างนี้ได้？”
หยางเสว่สี่คนผมผูกเข้าด้วยกัน เดิมทีก็ไม่สบายมาก
เวลานี้หยางเสว่พูดเสียงแหลม“นังแก่สารเลว แกเกิดบ้าอะไรขึ้นมา？ก็แค่คนดูแลหอพักเอง จองหองอะไร？เชื่อไหมว่าฉันให้แกสูญเสียอาชีพที่ทำมาหากิน……”
ซ่งซานสี่จับเอาสี่คนกองไว้บนพื้น พูดคำรามเสียงดัง“หุบปาก！ต่างก็คุกเข่าลงให้ฉัน คุกเข่าที่ด้านนอกประตูห้องผ่าตัดนี้คุกเข่าเป็นแถวหนึ่ง！”
“ฉันไม่！คุณคิดว่า……”หยางเสว่ยังจองหองอยู่
ซ่งซานสี่ตัดบทด้วยเสียงที่เย็นชา“ไม่เอาก็ได้ แต่เข็มขัดของฉันก็ไม่คิดให้อภัย！”
สี่คนต่างก็ขี้ขลาดในทันทีแล้ว
เวลานี้บนตัวได้ถูกเฆี่ยนตีอย่างน่าเวทนาแล้ว
รีบ สี่คนคุกเข่าอยู่ด้วยกันเป็นแถวหนึ่ง
แต่เพราะสาเหตุของเส้นผมหัวของสี่คนติดอยู่ด้วยกัน
สองข้าง หัวเอียงไปทางตรงกลางไม่สบายมาก
เมิ่งเสี่ยวหลันมองซ่งซานสี่อยู่อย่างสงสัย“อย่างนี้ได้เหรอ？ถ้าหาก……”
ซ่งซานสี่พูด“ไม่มีถ้าหาก ป้าเมิ่งผลตรวจเป็นยังไง？”
เมิ่งเสี่ยวหลันรีบพูดรอบหนึ่งแล้ว
พูดถึงสุดท้าย เมิ่งเสี่ยวหลันอดไม่ได้ที่จะให้สองสามเท้าแก่หยางเสว่พวกหล่อน
“พวกเธอคนใจดำเหล่านี้ทำให้ทั่วทั้งหัวของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไม่สามารถให้ผมงอกขึ้นมาได้”
“หลังเรียกคน จะเจอคนยังไงล่ะ？พวกเธอคนหนึ่งควรจะถูกดึงหนังหัวสี่ชิ้นลงมาชดใช้ความผิดจริง ๆ ……”
ซ่งซานสี่ตัดบทหล่อนแล้ว“ป้าเมิ่ง ไม่เป็นไรกลับไปทำผ่าตัดปลูกถ่ายหนังศีรษะก็สามารถช่วยกอบกู้กลับมาได้”
“จริงเหรอ？”เมิ่งเสี่ยวหลันเซอร์ไพร์มากแต่ก็มีความหดหู่เล็กน้อยอีก“แต่หมอของที่นี่ก็ไม่ได้พูดนะ！”
“ที่ผมพูดเป็นความจริง เพียงแต่ว่าหมอของที่นี่ยังไม่มีระดับอันนี้ก็เท่านั้น”
“อ่อ……”
เวลานี้ในใจของซ่งซานสี่ก็สงบลงเล็กน้อยแล้ว
ไม่ได้บาดเจ็บถึงอวัยวะภายใน ซี่โครงนั่นหักแล้วก็รักษาโดยใช้ยาไม่ต้องผ่าตัดก็ได้แล้ว
และเส้นผมปลูกถ่ายหนังศีรษะ เขามีความสามารถทำการผ่าตัดอย่างนี้ได้
เขาควักมือถือออกมาแล้วทันที“หยางเสว่ พูดเบอร์โทรศัพท์ของหยางจวินลูกพี่ลูกน้องของเธอมา ”
หยางเสว่ยังมีความตื่นเต้นเล็กน้อย“คุณต้องการรนหาที่ตาย งั้นฉันก็พูดแล้ว……”
“อย่าพูดมาก พูดมา！”
หยางเสว่ รีบพูดเบอร์ออกมาเร็ว จากนั้นพูด“คุณโทรสิ！ฉันดูว่าวันนี้คุณ……”
เปรี้ยง！
ซ่งซานสี่เท้าถีบบนก้นของหล่อน“พูดมากอย่างนั้น？”
เมิ่งเสี่ยวหลันอยู่ด้านข้าง ระเบิดความตกใจ
คิดไม่ถึงพี่เขยซูโหย่วซินคนนี้เกลียดชังคนชั่วเหมือนเกลียดชังศัตรูอย่างนี้
เวลานี้ไม่พิถีพิถัน ผู้หญิงก็ต่อยเหมือนกัน
ซ่งซานสี่เปิดลำโพงทันที โทรเบอร์ของหยางจวินแล้ว
หยางเสว่สองสามคนรีบตะแคงหูฟัง
ไม่นานโทรติดแล้ว
“ฮัลโหล ผมหยางจวิน ไม่ทราบว่าใคร？”
“ฉันซ่งซานสี่เป็นคุณท่านของนาย พี่เขยคนรองของซูโหย่วซิน”
“แม่งเอ๊ย！”หยางจวินโกรธจัดมาก“ไอ้เด็กน้อย นายพูดถ้อยคำนี้ เจอต่อยแน่แล้ว！พูดมา นายอยู่ที่ไหน！วันนี้กูจะต้องะบายความโกรธแค้นอย่างดุร้ายให้กับน้องสาวฉันให้ได้！คนตระกูลหยางให้คนรังแกที่จงไห่ได้เมื่อไหร่แล้ว？”
ซ่งซานสี่พูดอย่างเย็นชามาก“โรงพยาบาลประชาชนที่สามจงไห่ด้านนอกห้องผ่าตัดแผนกกระดูกและข้อ นายมาไม่ถึงภายในสิบนาทีนายก็คือไอ้เด็กน้อย”
“รอกูก่อนแล้วกัน！”
หยางจวินวางสายโทรศัพท์แล้ว
ซ่งซานสี่เก็บมือถือขึ้นมาแล้ว นั่งลงบนเก้าอี้ยาวที่อยู่ด้านข้าง
จุดบุหรี่มวนหนึ่งแล้ว“ป้าเมิ่ง ที่นี่ไม่มีเรื่องอะไรแล้วต่างก็มอบให้ผมจัดการ คุณกลับไปได้แล้วลำบากคุณแล้ว”
“เฮ้อ ฉันมีอะไรลำบากล่ะ！เพียงแต่……ซ่งซานสี่ ยังไงก็ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว ความอาฆาตแค้นมักจะได้รับการตอบสนองเมื่อไหร่ไม่รู้……”
นี่คือความใจดีของผู้ดูแลหอพักหญิง
ซ่งซานสี่พูดยิ้มเล็กน้อย“ไม่เป็นไร ผมจะแก้ไขจัดการให้ดี ๆ ป้าเมิ่งคุณกลับไปเถอะ”
ป้าเมิ่งเห็นสภาพการณ์ ทำได้เพียงจากไป
แน่นอนบัตรธนาคารคืนให้ซ่งซานสี่แล้ว
หล่อนยังคิดอยู่กลับไปต้องเอาเรื่องนี้พูดกับผู้อำนวยการโรงเรียน รองผู้อำนวยการจริยศึกษา หัวหน้าให้คำแนะนำ ยังมีครูประจำชั้นซูโหย่วซินของพวกหล่อนสักหน่อย
แต่รอตอนที่หล่อนกลับไปถึงรู้ว่าสี่คนนี้ต่างก็ถูกไล่ออกอย่างไม่มีเหตุผลแล้ว
อีกทั้งซ่งซานสี่ยังตีขาของหยางเสว่คนชั่วร้ายแล้ว ยังมีหานผิงหัวหน้าให้คำแนะนำ
เมิ่งเสี่ยวหลันตะลึงนานแล้วถึงได้เข้าใจอะไรบางอย่าง