บทที่ 119 วิลล่าสองหลัง

ฟังคำพูดนี้ซ่งซานสี่ยังคงต้องการพนันแล้ว

เฉียนหยงหงตื่นเต้นในทันที“ฉันและชางหยง หวางฮุยร่วมเดิมพัน เดิมพันรถสี่คันในบ้านของนายถ้านายแพ้แล้วรถสี่คันคืนให้พวกเราอย่างเชื่อฟัง”

“แม่ง นายสองสามคนใส่ใจต่อรถของบ้านฉันจริง ๆ ถ้าหากพวกนายแพ้แล้วล่ะ？รถสี่คันของฉัน พูดน้อยหน่อย ตอนนี้ยังมีมูลค่ายี่สิบสี่ล้านล่ะมั้ง？”

เฉียนหยงหง“นายรอเดี๋ยว พวกเราปรึกษาสักหน่อย”

“ไม่ต้องรอเสนอความคิดเห็นให้พวกนาย วิลล่าที่ภายใต้ชื่อของนายบวกกับวิลล่าของหวางฮุยพอแล้ว ถ้าพวกนายแพ้แล้ววิลล่าสองหลังนี้พวกนายก็ไม่ได้รับทรัพย์สินอะไรเลย หวงชางหยงชดเชยราคาที่ขาดไปให้นายสองคน พอดีต่างก็อยู่เขตวิลล่าหนึ่งห่างกันไม่ไกล”

“โอเคร！ก็เอาอย่างนี้แล้ว”

เฉียนหยงหงรู้สึกว่าตัวเองสามคนทำเงินแล้ว

วิลล่าของเขา สิทธิ์ในการครอบครองทรัพย์สินบวกกับเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งต่าง ๆ ก็ไม่ถึงห้าล้าน

ของหวางฮุยต้องแพงหน่อยมูลค่าเจ็ดแปดล้าน

เท่ากับคือประมาณสิบสามล้าน คว้าเอายี่สิบล้านของซ่งซานสี่ คุ้มค่า！

ซ่งซานสี่พูด“เดิมพันทำให้ดีไม่ต้องหาฉันเซ็นชื่อ……”

“คงจะไม่หาหลี่เจิ้งกังเซ็นชื่อแทนนายหรอกใช่ไหม？”

เฉียนหยงหงคิดว่าฉลาดกว่าคนอื่น คิดว่าซ่งซานสี่ก็สามารถใช้ตระกูลหลี่นี้เป็นที่พึ่งพิงได้

ซ่งซานสี่พูด“ไม่ต้อง ไปที่ยูโรปา คาเฟ่หาเถ้าแก่ชุยหย่งเหนียนช่วยเซ็นชื่อแทนฉัน เขาก็สามารถเป็นพยานได้”

“เหี้ย……ชุยหย่งเหนียน！”

ในใจของเฉียนหยงหงตกใจเป็นบ้า“นายรู้จักเขาได้ยังไง？เขาเป็นเพื่อนร่วมเรียนเก่าของฉันและหวงชางหยง”

ซ่งซานสี่วางสายโทรศัพท์แล้ว

กูต้องอธิบายให้นายมากอย่างนั้น？

เพื่อนร่วมเรียนเก่าของนาย เกรงว่าให้หน้าฉันมากยิ่งกว่าเล็กน้อย

เฉียนหยงหงสามคนเวลานี้อยู่บนพื้นที่สนามการแข่งขันเซาท์ฮิลส์คลับ

สี่หลุมแรกตีเสร็จแล้ว

เฉียนหยงหงจัดอยู่ในอันดับที่ไม่เลว อยู่ในอันดับที่7

เฉียนหยงหงเอาสภาพการณ์พูดกับพรรคพวกสองคน

หวงชางหยงต่างก็พูดอย่างตกใจเล็กน้อย “ซ่งซานสี่พวกจอมปลอม ต่างก็สร้างความสัมพันธ์กับตระกูลชุยแล้ว？”

หวางฮุยฮึด้วยเสียงที่เย็นชา“ดูแล้วเด็กนี่เรียนฉลาดแล้ว เริ่มใส่ใจกับฉากและวงการแล้ว”

เฉียนหยงหงพยักหน้า“ใช่สิ พวกนี้มีความไม่ธรรมดาเล็กน้อยแล้ว ตระกูลหลี่ ตระกูลชุย ฮิ ๆ ……”

หวางฮุยกลับพูด“ไอ้เฉียน นายยังไม่ได้พูดพนันยังไงกับเขานะ ทำไมก็วางสายโทรศัพท์แล้ว？”

เฉียนหยงหงพอตบสมอง“เหี้ย ฉันลืมเรื่องนี้แล้ว”

รีบโทรศัพท์กลับไปหาซ่งซานสี่ถามสักหน่อยแล้ว

ซ่งซานสี่พูดทันที“ไอ้เฉียน เชื่อว่านายยังคงมีความสามารถนี้ทักทายกับคณะกรรมการจัดงานสักหน่อยฉันมีธุระไม่มาร่วมงานตอนบ่าย พรุ่งนี้ตอนสายฉันเริ่มไล่ตามพวกนายจากหลุมแรกไล่ถึงหลุมสุดท้ายไปตลอด”

“แม่ง！นายเจ๋ง！ฉันไปทักทายให้นาย วันนี้ตอนบ่ายทั้งหมด9หลุมพรุ่งนี้ตอนสาย10หลุม ฉันดูว่านายจะไล่ตามยังไง”

แล้วจึงกำหนดอย่างนี้แล้ว

เฉียนหยงหงสามคนทำเอกสารเดิมพันแล้วอย่างรวดเร็ว

หวางฮุยและหวงชางหยงขับรถมุ่งหน้าไปที่ยูโรปา คาเฟ่หาชุยหย่งเหนียน

ชุยหย่งเหนียนอยู่ในห้องทำงานมองเห็นสองคนนี้กลับยิ้มอย่างเย็นชาเล็กน้อย

สองคนนี้มาทำอะไร？

หลังได้ยินความตั้งใจที่มา ชุยหย่งเหนียนยังคงตกใจเล็กน้อย

สหายซานสี่คนนี้แข่งกอล์ฟกับเฉียนหยงหง มีความน่าสนใจเล็กน้อย

ดูแล้วมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม！

เดิมทีนับจากตอนที่ชุยหย่งเหนียนเรียนหนังสือขึ้นมาก็ดูถูกเฉียนหยงหงและหวงชางหยง

แน่นอนสำหรับหวางฮุยทายาทชนิดนี้ก็ไม่ชอบเหมือนกัน

เวลาปกติคลุกคลีอยู่ด้วยกันก็ไม่มาก

กระทั่งพวกเขาสองสามคนมาใช้จ่าย ชุยหย่งเหนียนต่างก็ไม่ลงครัวมาทำด้วยตัวเอง เรียกลูกศิษย์มาทำอาหารก็พอแล้ว

แต่ตอนนี้เขาเป็นคนกลางอย่างมีความสุขแล้ว เซ็นชื่อแทนซ่งซานสี่

หลังทำเสร็จเรียบร้อยแล้วชุยหย่งเหนียนยิ้มจาง ๆ พูดต่อหวงชางหยง “เพื่อร่วมเรียนเก่า ขอให้พวกนายสามคนโชคดีแล้วกัน！ฉันยังมีธุระเล็กน้อยก็ไม่อยู่เป็นเพื่อนพวกนายแล้ว อยากนั่งก็ดื่มชาตามสบาย ไม่อยากนั่งก็ตามสบายนะ！”

หลังพูดจบหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาเดินออกประตูไปเองทันที

หวางฮุยและหวงชางหยงเองก็ไม่อยู่ต่อ

แต่บนทางกลับมาหวางฮุยพูด“พี่หยง เพื่อนร่วมเรียนเก่าของคุณคนนี้หยิ่งผยองมากนะ ดูท่าทางยังไม่ให้หน้ากับผมและคุณจริง ๆ ”

“ทำเรื่องเฉียบขาดไม่ยึดติด เด็กนี่พึ่งพาปู่ของเขาอยู่……ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเขาแล้วของเก่านั่นมีความสนุกสนานที่ดำรงอยู่ไม่มากแล้ว จงไห่ยังคงเป็นโลกของพวกเราคนหนุ่มก็ไม่คิดหน่อยพ่อของคุณชายฮุยพวกเราอยู่ที่จงไห่เป็นตัวละครที่ยอดเยี่ยมเท่าไหร่”

“อิ ๆ ก็ใช่！”หวางฮุยยิ้มอย่างภาคภูมิใจแล้ว

ยังไงจงไห่เมืองนี้ พ่อของหวางฮุยอยู่ด้านหลังเมืองมีอักษร“จ่าง”ตัวหนึ่ง

ซ่งซานสี่ทางนี้ขับรถเกือบสองชั่วโมงแล้ว

มาถึงหมู่บ้านเขาตระกูลโม่บ้านเกิดผู้อำนวยการของสถานสงเคราะห์เด็กชาติที่แล้ว