บทที่ 13 เธอกรีดร้องเหมือนคนบ้า

พอมาถึงหน้าประตูโรงงาน เป็นเวลาที่ใกล้จะเลิกงานแล้ว

ซ่งซานสี่ไม่เห็นลูกน้องสองคนของหวงชางหยง

ลูกน้องสองคนนั้น ได้รับคำสั่งให้กลับไปแล้ว

มิฉะนั้น เขาจะต้องระมัดระวังตัว

ไม่นาน เสียงกริ่งเลิกงานของโรงงานก็ดังขึ้น

เกิดเสียงดังไปทั่วโรงงาน

พวกคนงานเดินออกมาจากประตู ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า

มีคนจำซ่งซานสี่ได้ และรู้สึกตกใจมาก

มีถุงเสื้อผ้าห้อยอยู่ตรงมือจับมอเตอร์ไซค์หลายถุง ล้วนแต่เป็นของแบรนด์เนม

“โอ้ สวรรค์ เจ้าหมอนี้ไปปล้นธนาคารหรือเปล่า?”

“จู่ ๆ ก็มีเงินเยอะขนาดนี้?”

“ฮึ่ม ข้าวของพวกนั้นเป็นของผู้ชายและเด็ก ไม่มีของผู้หญิง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เห็นซูโหย่วหรงอยู่ในสายตา.......”

“……”

ซ่งซานสี่ไม่สนใจพวกเขา เขาสูบบุหรี่และรออย่างเงียบ ๆ

โจวเหวินปิงเห็นเขาในกล้องวงจรปิด และรู้สึกตกตะลึงเช่นกัน

เสื้อผ้าหลายถุง เขายังเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนม นี่มันอะไรกันแน่?

ส่วนซูโหย่วหรงได้รับเบี้ยขยันประจำไตรมาส 1,500 หยวนแล้ว

เธอขอให้โจวเหวินปิงส่งเธอกลับบ้าน

แต่โจวเหวินปิงถูกผู้จัดการโรงงานข่มขู่ ทำให้เขาไม่กล้าไปส่งเธอ ดังนั้นเขาเลยอ้างว่าที่บ้านมีธุระ ไม่สามารถไปส่งเธอได้

ซูโหย่วหรงเชื่อ

เธอเอาเงินให้โจวเหวินปิง และเกือบจะร้องไห้ เธอบอกว่าพี่โจวเป็นคนดี พรุ่งนี้รบกวนคุณช่วยนำเงินนี้ไปที่โรงเรียนอนุบาลซิงกวง นี่คือค่าเทอม ค่าครองชีพ และค่าชุดนักเรียนอนุบาลของเถียนเถียน เงินจำนวนพอดี รบกวนคุณด้วย!

โจวเหวินปิงรู้สึกปวดใจ และบอกโหย่วหรงว่าตนเองจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน แต่ทำไมคุณ.....ถึงได้ใช้ชีวิตที่ลำบากขนาดนี้?

ซูโหย่วหรงยิ้มอย่างเด็ดเดี่ยว แต่มีความฝืนใจเล็กน้อย และกล่าวว่า “ไม่เป็นไร เพื่อลูก ลำบากหน่อยก็ไม่เป็นไร พี่โจว ขอบคุณมาก!”

“เฮ้อ! คุณกลับบ้านเถอะ เมื่อสักครู่ผมเห็นเขามาถึงแล้ว เขากำลังรอคุณอยู่ที่นอกประตูโรงงาน แล้วก็.......”

ยังไม่ทันที่โจวเหวินปิงจะพูดจบ ซูโหย่วหรงหันหลังและเดินออกจากโรงงานไปสิบกว่าเมตรแล้ว

เขามองเธอเดินจากไป เธอก้มหน้าจนติดเป็นนิสัย ต้อยต่ำราวกับผงธุลี

โจวเหวินปิงรู้สึกทรมานใจ อยากให้เธอเงยหน้าขึ้น มีชีวิตที่สดใสและมีความสุข!

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าซ่งซานสี่......จะมีเงินแล้ว?

เขารู้สึกปวดร้าว......ทำได้เพียงจัดการเรื่องที่เธอมอบหมายให้เสร็จเรียบร้อย!

เขารู้ว่าเธอไม่อยากให้ซ่งซานสี่แย่งเงินนี้ไป

ข้างนอกอากาศค่อนข้างหนาว แต่ซูโหย่วหรงรู้สึกสบายใจขึ้น

เศษสวะ คุณอย่าคิดว่าจะได้เงินจากฉันแม้แต่หยวนเดียว!

เพียงแค่อาหารกลางวันมื้อเดียว ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอเชื่อว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว!

ไม่นาน เมื่อเธอเห็นซ่งซานสี่ เธอรู้สึกตกตะลึง จนไม่สามารถก้าวเดินได้

มอเตอร์ไซค์สับปะรังเคได้รับการซ่อมแซม และใส่เบาะรองนั่งแล้ว

ถุงแบรนด์เนมห้อยอยู่ตรงมือจับของมอเตอร์ไซค์มากมาย

เขาสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม

เสื้อโค้ตยาวสีดำ เสื้อกั๊กสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาว และรองเท้าหนังมันเงา

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง

เศษสวะคนนี้ มีสง่าราศี

คนงานหญิงมากมายที่เดินผ่าน ยังเหลือบมองเขา!

โอ้ สวรรค์... เขาเอาเงินมาจากไหน?

ตอนเช้า เขาอยากจะเอาเงินห้าหยวนไปจากเธอด้วยซ้ำ!

“ขึ้นรถเถอะ โหย่วหรง พวกเราไปกินเกี๊ยวน้ำด้วยกันเถอะ ให้ร่างกายอบอุ่นก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน”

รอยยิ้มของซ่งซานสี่ยังคงอ่อนโยน น้ำเสียงอบอุ่นและมีเสน่ห์

หลังจากพูดจบ เขาถอดเสื้อโค้ตออก แล้วบังคับสวมใส่ให้เธอ

อบอุ่น กลิ่นของเสื้อผ้าใหม่

ซูโหย่วหรงแอบยิ้มด้วยความขมขื่น : เสแสร้งทำไม?

ดูเหมือนว่าเขาจะซื้อเสื้อผ้า รองเท้าและถุงเท้าให้ตนเอง

แล้วยังซื้อเสื้อผ้าเด็กให้เถียนเถียนอีกด้วย

แล้วฉันล่ะ?

หืม! เขาไม่เคยมีใจคิดถึงภรรยาอย่างฉันเลยเหรอ?

ช่างมันเถอะ แค่มีใจคิดถึงลูกก็ดีแล้ว

เพียงแต่……

ซูโหย่วหรงนั่งอยู่บนรถ ไม่หนาวแม้แต่น้อย

เบาะนุ่มราวกับโซฟาและสบายมาก แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกกลัว

เขาดีกับเถียนเถียนขนาดนี้ เขาคิดจะทำอะไร?

เขาคงไม่คิดจะขายลูกสาวใช่ไหม?

เมื่อก่อนเขาเมาเหล้ากลับมาบ้าน และดุด่าเถียนเถียน

เขาบอกว่า: วันหนึ่งกูจะขายตัวถ่วงให้คนรวย เปลี่ยนเป็นเงินทุนในการเล่นพนัน! เด็กผู้หญิง? เลี้ยงไปก็ไร้ประโยชน์ ตระกูลซ่งต้องการลูกชายเพื่อสืบตระกูล!

“ไม่ได้! ต้องป้องกันไม่ให้เขาได้เห็นหน้าเถียนเถียน!”

ซูโหย่วหรงรู้สึกกังวล และคิดหาวิธี