บทที่ 138 ทุ่มเทพยายามอยู่ในครัว

ซูโหย่วหรงตื่นขึ้นมา ก็เก็บข้าวของ

และกระเป๋าสัมภาระเรียบร้อยแล้ว

หลังจากเตรียมอาหารเช้าแล้ว ก็จะกลับไปจงไห่

เมื่อเก็บข้าวของเสร็จแล้ว โทรศัพท์ภายในห้องก็ดังขึ้นมา

เธอจึงเดินเข้าไปรับสาย

"คุณผู้หญิงซูโหย่วหรง เชิญมาที่ห้องอาหารของโรงแรม เพื่อเพลิดเพลินกับอาหารเช้าของคุณ และจะมีเพื่อนร่วมรับประทานอาหารอีกหนึ่งคนด้วยครับ"

เสียงของซ่งซานสี่ เป็นทางการ และน่าดึงดูด

ซูโหย่วหรงหัวเราะ "หึหึ เจ้าหมอนี่ก็นะ......."

เธอวางสาย

เธอเดาถูกจริงๆ ด้วย เขาไปทำอาหารเช้า

มีมารยาทสุภาพเรียบร้อย ละเอียดรอบคอบ สามีเช่นนี้ ทำให้คนมีความสุขทั้งกายและใจจริงๆ

ณ ห้องอาหารของโรงแรม

เดิมทีไม่ใช่สถานที่ที่มีคุณภาพสูงอะไร

อาหารเช้าก็ไม่ได้มากมาย ไม่ได้ประณีต

แต่อาหารเช้ามื้อนี้ ไม่เหมือนเดิม

ซู่ซานสี่ลงครัว

ทั้งห้องอาหาร อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสารพัด

กลิ่นหอมของนมต้ม

กลิ่นหอมของไข่ดาว

กลิ่นหอมของขนมปังปิ้ง

กระทั่งอาหารจำพวกยำ ล้วนเต็มไปด้วยรสเผ็ดร้อนที่กระตุ้นต่อมรับรส........

อาหารเช้าอันประณีต วางอยู่บนโต๊ะแล้ว

อาหารว่างชนิดอื่นๆ มันค่อนข้างด้อยกว่ามาก

ห้องของผู้เช่าคนอื่นๆ รู้สึกว่าอาหารเช้าที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายของตัวเอง เหมือนกับอาหารหมู

บนโต๊ะอาหาร มีโจวเหวินปิงนั่งอยู่แล้ว และจะน้ำลายไหลแล้ว

เช้าตรู่เวลาตีห้า ซ่งซานสี่นัดให้เขาออกไปวิ่ง

รวดเดียว สิบกิโลเมตร

ซ่งซานสี่ วิ่งเสร็จอย่างสบายๆ

ส่วนโจวเหวินปิง เหนื่อยจนแทบจะอาเจียน

เจ้าพ่อสี่ ด้วยคุณสมบัติของร่างกายนี้ ทำให้เขาตัดสินใจสมัครเป็นทหารหน่วยรบพิเศษลาดตระเวน

เมื่อกลับมาถึงโรงแรม ห้องของโจวเหวินปิง

เพื่อสะดวกแก่การปกป้องคุ้มครอง เขาจึงเข้าพักที่โรงแรมเดียวกันกับซูโหย่วหรง

เมื่อคนทั้งสองอาบน้ำแล้ว จึงมาที่ห้องอาหาร

โจวเหวินปิงนั่งรอ

ซ่งซานสี่ยุ่งอยู่กับงาน

วัตถุดิบที่มีทั้งหมด เขาซื้อตามทางขณะวิ่งกลับมา

เพียงแค่ขอยืมห้องครัว คนอื่นๆ จึงตอบรับ

เมื่อซูโหย่วหรงเข้ามา ก็เตรียมอาหารได้เกือบหมดแล้ว

เมื่อเห็นโจวเหวินปิง จึงอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง "คุณก็อยู่เหรอ!"

โจวเหวินปิง เขินอายเล็กน้อย ลุกขึ้นแล้วพยักหน้า "โหย่วหรง อรุณสวัสดิ์ครับ!"

ซูโหย่วหรงหน้าแดง แล้วพูดเบาๆ ว่า: "เหวินปิง หลายวันมานี้ ต้องขอบคุณด้วยนะคะ......."

"ไม่เป็นไรครับ! อันที่จริงคุณซ่ง......."

กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ซ่งซานสี่ก็ยกขนมเข้ามา "มาสิ โหย่วหรง เหวินปิง ทานก่อนเลย ฉันยังมีซุปอีกสองสามอย่าง"

"คุณซ่ง พอแล้วครับ มากมายขนาดนี้แล้ว" โจวเหวินปิงรู้สึกเกรงใจจริงๆ อาหารเช้ามากมายขนาดนี้แล้ว คาดไม่ถึงว่าจะยังมีอีก

ซูโหย่วหรงรู้สึกสบายใจ "ซานสี่ พอแล้วล่ะ นั่งลงทานด้วยกันเถอะ!"

"ไม่เป็นไร เตรียมวัตถุดิบเอาไว้แล้ว ไม่ทานก็จะสิ้นเปลืองเปล่า พวกคุณทานก่อนได้เลย"

ซ่งซานสี่ตบเบาๆ ที่ไหล่ของซูโหย่วหรงและโจวเหวินปิง

กำลังแตกต่างกัน รอยยิ้มมีพลัง

กิริยาท่าทางของเจ้าพ่อ เผยให้เห็นอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้

จากนั้น ก็กลับไปยังห้องครัว

ซูโหย่วหรงค่อนข้างจนใจ แต่ก็ต้านทานกลิ่นหอมไม่ไหว จึงทำได้เพียงเพลิดเพลินกับอาหารเช้า

โจวเหวินปิงก็รู้สึกลำบากใจ จึงส่ายหน้าและกระซิบว่า: "นี่มันเรื่องอะไรกันเหรอ?"

ซูโหย่วหรงไม่เข้าใจ: "เรื่องอะไรเหรอ?"

โจวเหวินปิงจึงส่ายหน้า แล้วยิ้ม "เปล่าครับ ทานเถอะ! คุณซ่งเป็นผู้ชายที่ดี แข็งแกร่ง บุคลิกดี ใจกว้าง สุขุมคนหนึ่ง โหย่วหรง ฉันเชื่อว่า ต่อไปคุณจะต้องเป็นผู้หญิงที่มีความสุขคนหนึ่งอย่างแน่นอน"

ซูโหย่วหรงอดไม่ได้ที่จะมองไปยังห้องครัว ซ่งซานสี่มีท่าทีมุ่งมั่นในการทำอาหาร