ตอนที่ 34
บทที่ 34 จัดการคนเลว
October 22, 2026
ไอ้แก่คนนี้มีโรงงานหลายแห่ง
เป็นคนแก่บ้ากาม
ยังคิดไม่ซื่อกับหลินลั่วเจียวอีก
ซ่งซานสี่แอบหัวเราะเยาะ
ได้ยินหลินลั่วเจียวกล่าวว่า “ประธานหยาง ขอบคุณที่คุณรับฉันเข้าทำงาน ฉันหลินลั่วเจียวจะไม่มีวันลืมบุญคุณของคุณไปตลอดชีวิต แต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น โปรดเคารพตัวเองด้วย”
เสียงของเธอพิเศษมาก
น้ำเสียงโทนกลาง ไพเราะเสนาะหู นุ่มนวลแต่ไม่อ่อนแอ
ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกลุ่มหลง
หยางต้าหลี่คิดเพ้อฝันว่าถ้าเป็นช่วงเวลานั้น เสียงที่เปล่งออกมานี้จะมีเสน่ห์ขนาดไหน?
“ฮ่า ๆ.......หลินลั่วเจียว ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ยอมรับความจริงใจของผมใช่ไหม?”
“ประธานหยาง ขอบคุณสำหรับความจริงใจของคุณ แต่ขอโทษด้วย ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น คุณมีครอบครัว ภรรยาและลูก และยังเป็นคนที่มีชื่อเสียง คุณทำเช่นนั้นไม่ได้”
“ฮึ่ม ๆ.....” หยางต้าหลี่เยาะเย้ย “หยุดเสแสร้งได้แล้ว? การที่คุณกลายเป็นประธานบริหารของบริษัทอสังหาทรัพย์หลงหยวนได้ เป็นเพราะไอ้แก่นั้นสนใจคุณไม่ใช่เหรอ? และคืนนี้ ผมหยางต้าหลี่จะบอกว่าถ้าคุณออกไปจากโรงงานเสื้อผ้าหลี่เล่อของผมแล้ว ต่อไปเกรงว่าทั่วทั้งเมืองจงไห่จะไม่มีใครรับคุณเข้าทำงาน”
“ประธานหยาง คุณกำลังดูหมิ่นความเป็นคนและความบริสุทธิ์ของฉัน ต่อให้ฉันเป็นขอทานในเมืองจงไห่ ฉันก็จะไม่ยอมจำนน ถึงแม้ว่าฉันจะต้องจากบ้านเกิดไปยังสถานที่ห่างไกล ก็ยังดีกว่าขายศักดิ์ศรีของตัวเอง!”
น้ำเสียงของหลินลั่วเจียวยิ่งแข็งกร้าวขึ้น
มีทั้งความรู้สึกเศร้าและความฮึกเหิม
หยางต้าหลี่หัวเราะเสียงดัง “หลินลั่วเจียวเอ๊ยหลินลั่วเจียว คุณไร้เดียงสามากเกินไปแล้ว ถ้าคุณไปแล้ว ลูกสาวสองคนของคุณจะทำอย่างไร? ผมจะทำให้พวกเธอไม่สามารถไปเรียนหนังสือได้ คุณกล้าเดิมพันกับผมไหม? ผมไม่เชื่อว่าผู้หญิงที่เพิ่งพ้นโทษอย่างคุณ จะสามารถพาลูกสาวคนสองไปตั้งหลักปักฐานในสถานที่ห่างไกลได้”
“หยาง....หยางต้าหลี่! คุณมันไร้ยางอาย! เด็ก ๆ เป็นผู้บริสุทธิ์! คุณอย่ารังแกคนมากเกินไป!” หลินลั่วเจียวรู้สึกโกรธ
หยางต้าหลี่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เพื่อลูก เพื่ออนาคตของครอบครัว หลินลั่วเจียว คุณติดตามผม มันไม่มีข้อเสียอะไร เข้าใจไหม?”
และขณะนี้ เจ้าพ่อสี่ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว
เขาเคาะประตู
“ใคร?”
หยางต้าหลี่ตะโกนด้วยความเย็นชา
หลินลั่วเจียวไม่สนใจว่าเขาจะเป็นใคร เธอรู้สึกว่าเขามาช่วยชีวิตเธอ ดังนั้นเธอจึงรีบไปเปิดประตูทันที
หยางต้าหลี่ตะโกนว่า “หยุด!”
หลินลั่วเจียวไม่สนใจเขา เปิดประตูทันที แล้วเธอก็รู้สึกตกตะลึง
ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย
หนุ่มหล่อยิ้มจาง ๆ
เหมือนแสงแดดที่อบอุ่นในฤดูหนาว
แต่งตัวเหมือนคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิต
มีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุม ที่ไม่สามารถอธิบายได้
“คุณคือ?”
ซ่งซานสี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณหลิน ผมเป็นพ่อของซูเถียนเถียน หมิงหมิงและหงหงเป็นเพื่อนสนิทของเถียนเถียน ผมผ่านมาที่นี่ จึงแวะมาเยี่ยมคุณ มีหมาป่าหรือว่าหมาบ้าบุกเข้ามาในบ้านคุณเหรอ?”
หลินลั่วเจียวรู้จักซูเถียนเถียน
เธอเคยได้ยินลูกสาวบอกว่า นอกจากพวกเธอแล้ว ก็มีเพียงซูเถียนเถียนเท่านั้นที่ไม่มีพ่อ
เพียงแต่ เธอไม่รู้ว่าซ่งซานสี่เป็นเศษสวะ
ดูจากลักษณะท่าทางแล้ว พ่อของซูเถียนเถียนเป็นคนไม่เลว!
ความเสียดสีที่อยู่ในคำพูดเหล่านี้ แสดงให้เห็นว่าเขามีความมั่นใจ ที่จะสามารถจัดการหยางต้าหลี่ได้
อดีตประธานบริหารอย่างเธอ มีความสามารถในการมองและตัดสินคนเช่นกัน
ยังไม่ทันที่หลินลั่วเจียวจะตอบ หยางต้าหลี่ก็โกรธจัดแล้ว
คนแก่บ้ากามที่อายุห้าสิบต้น ๆ คนนี้ รูปร่างสูงใหญ่กำยำและอ้วนลงพุง
เขาไว้ทรงผมตามแบบฉบับคนเมืองจงไห่ เขาเดินตรงไปทันที
ดวงตาที่หยาบคายคู่นั้นจ้องมองไปที่ซ่งซานสี่ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “แกด่าใครว่าเป็นหมาป่า และใครเป็นหมา?”
“คุณหลิน ถ้าคุณสะดวก พวกเราสามารถคุยเรื่องงานใหม่ของคุณ เงินเดือนดีกว่าเป็นหัวหน้าในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าสับปะรังเคอีก” ซ่งซานสี่ไม่สนใจหยางต้าหลี่ และมองไปที่หลินลั่วเจียว
เธอแต่งกายด้วยชุดทำงานของโรงงาน แต่ยังคงเผยให้เห็นถึงรูปร่างที่ดี และมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่
ผมที่ม้วนขึ้นยุ่งเล็กน้อย
ผิวขาวเนียน หน้าเหมือนดอกท้อที่มีเสน่ห์ สวยสดงดงามมาก!
ดวงตาลึกลับ มีความแข็งกร้าวและความสุขุม
สูงไม่ต่ำกว่า 175 เซนติเมตร ค่อนข้างโดดเด่น
ซ่งซานสี่คิดอยู่ในใจว่า: ทั้งบุคลิกภายนอกและอุปนิสัยของเธอนั้นเยี่ยมมาก!
หลินลั่วเจียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ใบหน้าแดงระรื่น
เห็นได้ชัดว่าพ่อของซูเถียนเถียนได้ยินการสนทนาเมื่อสักครู่แล้ว
“อ้อ พ่อเถียนเถียน คุณต้องการจะพูดอะไร?” หลินลั่วเจียวเดาว่าเขาต้องมีธุระ ดังนั้นเธอจึงรีบถาม
หยางต้าหลี่ข่มอารมณ์ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว การถูกเพิกเฉย ทำให้เขารู้สึกเสียหน้ามาก
เขาผลักหลินลั่วเจียวออก แล้วตะโกนใส่ซ่งซานสี่: