บทที่ 36 ฉันไม่หลงกลคุณหรอก

ตอนที่กลับมาจากบ้านของหลินลั่วเจียว เป็นเวลา 20:00 น.

ซ่งซานสี่ไปที่บริษัทรถเช่าแห่งหนึ่ง เงื่อนไขคือ:

ผมไม่ต่อรองราคา สองร้อยหยวนต่อวัน แต่ผมต้องได้รถเมอร์เซเดส-เบนซ์E คันหนึ่งภายในครึ่งชั่วโมง ส่วนอีกคันได้ก่อนพรุ่งนี้เช้าเวลา 8:00 น. เช่าเป็นเวลาสิบวันเช่นกัน

ตอนนี้บริษัทรถเช่ากำลังจะเลิกงาน แต่เมื่อมีลูกค้าต้องการเช่ารถ พวกเขาก็ต้องรับลูกค้า

สิบห้านาทีต่อมา เจ้าของบริษัทรถรถเช่า ขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์E นำเข้าของตนเองมาถึง แล้วส่งมอบรถให้ซ่งซานสี่

แล้วบอกว่าอีกคันหนึ่ง จะเตรียมไว้ให้ตั้งแต่คืนนี้

ซ่งซานสี่รูดบัตรจ่ายเงินประกันหนึ่งแสน และจ่ายค่าเช่ารถเต็มจำนวน

เขาแจ้งที่อยู่ของหลินลั่วเจียว แล้วบอกให้พวกเขานำรถไปส่งพรุ่งนี้เช้า

เขานำมอเตอร์ไซค์สับปะรังเคให้บริษัทรถเช่า ให้พนักงานคนหนึ่งช่วยขับกลับไป แล้วโยนกุญแจเข้าทางหน้าต่าง

ซ่งซานสี่ขับรถตรงไปรับซูโหย่วหรง

เวลา 20:35 น. รถจอดอยู่ที่ประตูโรงงาน

เป็นเวลาเลิกงาน คนงานเดินออกมามากมาย

รถของซ่งซานสี่ สวยและประกายแวววาว สะดุดตามาก

คนงานที่ขับรถมอเตอร์ไซค์และจักรยาน พวกเขาขับผ่านอยู่ห่าง ๆ ตามสัญชาตญาณ เพราะถ้าเฉี่ยวชน พวกเขาจะไม่สามารถจ่ายค่าชดเชยได้

ซ่งซานสี่ลงจากรถและรอ

หลายคนจำเขาได้ และมองเขาด้วยความตกใจ

“เจ้าโอ้ สวรรค์! นั่นคือ นั่นคือ......”

“สามีของซูโหย่วหรง!”

“ใช่ ๆ ๆ........ ทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้?”

“รถคันนี้สวยมาก.......”

“ทำอาหารอร่อย ขับรถหรู สามีคนนี้เยี่ยมจริง ๆ!”

“ดูเหมือนว่าโหย่วหรงจะมีชีวิตที่ดีแล้ว น่าอิจฉาจริง ๆ.......”

“……”

โจวเหวินปิงเหลือบมองอยู่ในห้องรักษาความปลอดภัย

ซ่งซานสี่ยืนพิงหน้ารถ สูบบุหรี่ และรอซูโหย่วหรง

รถนั้น……

โจวเหวินปิงตกตะลึง ดวงตาร้อนเผ่า และรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

ตอนเที่ยงสามีของโหย่วหรงยังขับมอเตอร์ไซค์สับปะรังเค แต่ตอนกลางคืนขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์แล้ว ให้ตายเถอะ ปล้นธนาคารเหรอ?

หน้าตาหล่อเหลา คนกับรถรวมเป็นหนึ่ง ช่างมีสง่าราศี!

เขารู้สึกว่าตนเองไม่มีศักยภาพที่จะแข่งได้อีกต่อไปแล้ว

โจวเหวินปิงหันหลังไปอย่างรวดเร็ว เดินไปลานจอดรถด้านหลัง ขับรถตนเองแล้วออกไปทางประตูหลัง

หลังจากนั้นไม่นาน ซูโหย่วหรงก็เดินออกมา

เมื่อเธอเห็นรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ ทำให้เธอรู้สึกอึ้ง

มีคนมากมายมองเธอด้วยความอิจฉา ต่างคนต่างแย่งกันพูด จนเธอรู้สึกมึน

เธอเดินก้มหน้า เดินมายืนอยู่หน้าซ่งซานสี่

เธอเหลือบมองรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ มันสวยจริง ๆ.....

ถึงจะสวยสู้รถที่ขับเมื่อก่อนไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ได้นั่งรถหรูมานานแล้ว

“คุณ.......นี่มัน?” เธอกล่าวเบา ๆ

ซ่งซานสี่ยิ้มแล้วเปิดประตูฝั่งคู่คนขับ “ลมแรงและอากาศหนาว พวกเราขึ้นรถก่อน แล้วค่อยคุยกัน”

เธอเข้าไปนั่งในรถ ฮีตเตอร์เปิดไว้แล้ว อุ่นมาก

ซูโหย่วหรงคาดเข็มขัดนิรภัย และภายใต้ชุดทำงานนั้น รัดแน่นจนเผยให้เห็นรูปร่างที่สวยงาม

“คุณเล่นหุ้นได้กำไรอีกแล้วเหรอ? รถคันนี้ค่อนข้างใหม่ แต่มันไม่ใช่รถใหม่ เหมือนรถมือสอง”

ซ่งซานสี่ขึ้นรถ ปิดประตู และสตาร์ทรถ “รถเช่า ขับชั่วคราวก่อน! สบายกว่าตากลม”

“ห๊ะ? คุณเช่ามา.......” ซูโหย่วหรงตกตะลึง และกล่าวพึมพำอยู่ในใจว่า: คนล้างผลาญ จะเสแสร้งทำไม?

“เช่าแค่ไม่กี่วัน วันหลังค่อยซื้อรถดี ๆ ด้วยเงินสดสักคัน”

“คุณ.......” ซูโหย่วหรงรู้สึกไม่สบายใจ “ตอนนี้เงินหายากขนาดนี้ คุณกำลังจะทำอะไร?”

“เล่นหุ้น!”

“ฉันไม่เชื่อ!”

“พรุ่งนี้ตอนเวลาทำงาน คุณไปกับผมสิ”

“ฉันจะมีเวลาได้อย่างไร......โอ้.......”

“……”

รถหรูนั่งสบาย แต่ซูโหย่วหรงกลับรู้สึกไม่สบายใจ

ซ่งซานสี่บอกว่าพี่ใหญ่จะส่งเถียนเถียนกลับมาในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ทำให้ซูโหย่วหรงรู้สึกมีความสุข

เพียงแต่ยิ่งซ่งซานสี่ทำแบบนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเท่านั้น

มันช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะซ่งซานสี่ทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส

เธอไม่มีศักดิ์ศรี และไม่มีความรู้สึกปลอดภัย

ซ่งซานสี่เข้าใจว่ามันต้องใช้เวลา

เขาพูดอีกครั้งว่าต้องการให้เธอเตรียมตัวลาออก เมื่อบริษัทเปิดแล้ว จำเป็นต้องให้เธอมาช่วยทำงาน

ซูโหย่วหรงบอกว่าไม่เอาค่าแรงแล้วเหรอ?

ซ่งซานสี่กล่าวว่า “ผมจะเป็นคนจัดการเรื่องค่าแรงของคุณเอง และหยางต้าหลี่จะต้องจ่ายค่าแรง ไม่จ่ายไม่ได้”

“คุณ......คุณทำไม่ได้หรอก คุณจะเอาอะไรไปขอให้เขาจ่ายค่าแรง?”