บทที่ 39 ผู้ชายที่ยิ่งใหญ่

อาจารย์และลูกศิษย์มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

หลังจากนั้น ส่ายศีรษะพร้อมกัน และยิ้มด้วยความจำใจ

พวกเขามองซ่งซานสี่พร้อมกัน ราวกับมองสัตว์ประหลาด

สีหน้าของซ่งซานสี่เต็มไปด้วยความจริงจัง

เมื่ออยู่ภายใต้การจ้องมองของผู้หญิงสองคนแล้ว แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย

มันเป็นโรค ก็ต้องรักษาให้หาย

ต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างจริงจัง ใช่ไหม?

เฉิงหยิงเสวี่ยพยักหน้า “โอเค คุณเป็นคนไข้ชายที่พิเศษเพียงคนเดียวของฉัน คุณไม่มีลูกใช่ไหม?”

ซ่งซานสี่ขมวดคิ้ว “ศาสตราจารย์เฉิง ทำไมคุณถึงได้พูดเช่นนี้?”

“จากสถานการณ์ของคุณ สามารถตัดสินเบื้องต้นว่าเป็นสภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศเท่านั้น ผู้ป่วยแบบนี้ จะไม่สามารถมีลูกได้” เฉิงหยิงเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ขอโทษด้วย ผมมีลูกสาวที่น่ารักคนหนึ่ง อายุเกือบสี่ขวบแล้ว” ซ่งซานสี่กล่าวด้วยถ่อมตัวและสุภาพอ่อนโยน และยิ้มด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับว่ามันเป็นความสุขและภูมิใจของคนที่เป็นพ่อ

เฉิงหยิงเสวี่ย “……”

เธอรู้สึกเสียหน้า ซึ่งส่งผลต่อความสามารถในการตัดสินทางการแพทย์ของเธอ

ลูกศิษย์รู้สึกประหลาดใจ และมองอาจารย์

พวกเธอสองคน พูดอะไรไม่ออก

เฉิงหยิงเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “มันผิดปกติมากยิ่งขึ้น เมื่อก่อนคุณเคยไปหาหมอไหม? หมอบอกว่าอย่างไร?”

“บอกว่าเป็นไฮเปอร์”

เฉิงหยิงเสวี่ยกล่าวเยาะเย้ย “เหลวไหล! นี่เป็นสภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ! คุณสามารถอธิบายอาการโดยละเอียดได้ไหม?”

ซ่งซานสี่กล่าวว่า “เป็นการยากที่จะอธิบาย ตัวอย่างเช่น.......”

เขามองเฉิงหยิงเสวี่ยและลูกศิษย์ จากนั้นก้มหน้าลง “ผมไม่สามารถมองพวกคุณนานได้ มันจะเจ็บปวดทรมานมาก”

อาจารย์และลูกศิษย์อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

คนที่เรียนวิชาแพทย์ สามารถเข้าใจในสิ่งที่ผู้ป่วยแสดงออกมาได้

ใบหน้าที่เยือกเย็นและเย่อหยิ่งของเฉิงหยิงเสวี่ยแดงระรื่น เพิ่มเสน่ห์ความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเล็กน้อย

นักศึกษาแพทย์ที่เป็นลูกศิษย์ อายุน้อยกว่ามาก เธอน่าจะอายุเพียงยี่สิบหกปี

ใบหน้าแดงระรื่น สีหน้าเหมือนลอยอยู่ในเมฆหมอก ชวนให้หลงใหล

ซ่งซานสี่ไม่กล้ามองพวกเธอตรง ๆ

จิตใจ : ขมขื่นและหดหู่!

ทำไมร่างสับปะรังเคนี้ ถึงได้เป็นโรคประหลาด!

เฉิงหยิงเสวี่ยพยักหน้าและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “คุณซ่ง คุณเป็นเคสที่พิเศษมาก ขอบคุณที่มาที่นี่ เพราะมันเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด สำหรับการวิจัยทางการแพทย์ของฉัน”

“อ้อ?” ซ่งซานสี่รู้สึกสงสัย แล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่าง “ผม...อาจกลายเป็นหนูทดลอง?”

“อาจจะไม่ใช่ก็ได้ คุณอย่าคิดมาก ทำตัวผ่อนคลาย” เฉิงหยิงเสวี่ยปลอบโยนเขา จากนั้นหันไปกล่าวกับลูกศิษย์ว่า “หนิงเยว่ พาเขาไปตรวจ ใช้ขั้นตอนการทดสอบและเครื่องมือล่าสุดของพวกเรา ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย.......”

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “คุณซ่งเป็นเคสพิเศษ ไม่เสียค่าใช้จ่าย หักออกจากทุนวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของฉัน”

“อ้อ.......” นักศึกษาแพทย์หนิงเยว่พยักหน้า มองซ่งซานสี่ ราวกับกล่าวว่า: คุณโชคดีจริง ๆ

ซ่งซานสี่กล่าวว่า “ต้องใช้เวลานานแค่ไหน? ผมจะต้องไปถึงโรงเรียนอนุบาลตอนสิบเอ็ดโมง เพื่อทำอาหารให้ลูกสาวของผม”

เฉิงหยิงเสวี่ยและหนิงเยว่ตกใจเล็กน้อย

เฉิงหยิงเสวี่ยยิ้มบาง ๆ “คุณเป็นพ่อที่ดีมาก! อย่างมากก็หนึ่งชั่วโมง”

“อ๋อ ครับ ขอบคุณศาสตราจารย์เฉิง”