บทที่ 48 ชายผู้น่าสงสาร

"หนึ่งพันล้าน..."

ซูโหย่วหรงมองดูข้อความและตกตะลึงเป็นเวลานาน

"บ้าไปแล้วหรือไง? จะไปหาเงินมากมายขนาดนี้จากไหน..."

เธอ ไม่เชื่อหรอก

เธอลุกขึ้นและเดินไปหยิบรายงานทางการแพทย์ของซ่งซานสี่ที่ขอบประตูล่าง

หลังจากอ่านจนหมด เธอก็ยิ้มอย่างขมขื่น

ดูเหมือนว่า พี่เขยจะเข้าใจเขาผิดไปแล้ว

โรคนี้ของซ่งซานสี่ก็เป็นผู้ชายที่น่าสงสารมากเช่นกัน

เขาสามารถนอนบนโซฟาได้ ก็ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงตัวใช่หรือไม่?

ก็ได้ อย่างนั้นมาดูกันว่าเขาจะทนได้นานแค่ไหน

ซูโหย่วหรงพิมข้อความสั้น ๆ และส่งไปให้พี่สาว

ซูโหย่วหรงเองก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จและล้มตัวลงนอน

เมื่อเห็นข้อความ เธอก็ทั้งตื่นเต้นและดีใจ!

ผู้หญิงใจอ่อนแทบจะร้องไห้ออกมา

ที่แท้เป็นความเข้าใจผิด

โชคดีที่เป็นเวลาแบบนี้ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลก็คงจะเสียเงินเปล่า

เธอรีบปลุกสามีที่กำลังหลับใหล

ตู้ไห่ผิง ขยี้ตาและมองดูดีๆ

อับอาย จนใบหน้าร้อนผ่าว

อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของเขา สถานการณ์ของซ่งซานสี่ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ช่างน่าโมโห!

ทำเอาคนอิจฉาแทบบ้า!

ไม่รู้ว่าซูโหย่วหรงใช้ชีวิตไปได้อย่างไร

“ไอ้สารเลวนี่...”

ตู้ไห่ผิง รู้สึกผิดหวังอย่างมาก เขาพลิกคว่ำและคลุมศีรษะด้วยผ้านวม

ซูโหย่วชิงรู้สึกได้ถึงบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจสามีของเธออย่างไร

เธอได้แต่ต้องมุดเตียงไปและโอบ ตู้ไห่ผิง จากด้านหลัง

แต่ชายคนนี้กลับหันกลับมาและสะบัดออก

"อย่าแตะต้องฉัน!"

คำพูดแฝงความโกรธ!

ซูโหย่วชิงพูดไม่ออก เธอได้แต่ต้องหันหลังและหลับไป

ตู้ไห่ผิง ใช้เวลานานในการสงบสติอารมณ์

ในหัว ใช่มั้ย?

ซ่งซานสี่บอกว่าต้องจ่ายอย่างน้อยหนึ่งล้านหยวนสำหรับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ไม่ใช่หรือไง?

ส่วนเขาตู้ไห่ผิง ต้องการเงิน 600,000 หยวนเพื่อไปต่างประเทศเพื่อรับการรักษาพยาบาล

เมื่อถึงเวลา เป็นไปได้ไหมที่จะบากหน้าไปขอยืมจากเขา?

……

ในอีกไม่กี่วันต่อมา ซ่งซานสี่ยังคงเปลี่ยนแปลงทุกวัน

ตื่นเช้า ไปวิ่งและยืดเหยียดร่างกาย

จากนั้น ก็ทำอาหารเช้าที่บ้านซูโหย่วชิง

กลับบ้านและทำอาหารเช้า

ส่งซูโหย่วหรงไปทำงาน

ในตอนเช้า ฉันขับรถไปรอบๆจงไห่เพื่อสอบถามเกี่ยวกับข่าวคราวของเย่เสี่ยวหยู

ตอนเที่ยง โรงเรียนอนุบาลทำอาหารให้ เถียนเถียน หมิงหมิงและ หงหง จากนั้นส่งอาหารให้ ซูโหย่วซิน

ในช่วงบ่าย ให้สอบถามเกี่ยวกับข่าวคราวของเย่เสี่ยวหยู หรือติดต่อหลินลั่วเจียว เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์

ในตอนเย็น ทำอาหารที่บ้านซูโหย่วชิงและส่งอาหารให้ ซูโหย่วซิน

ซูโหย่วหรงเองก็ไปทานอาหารเย็นพร้อมกับเถียนเถียนด้วย

เมื่อแม่ลูกได้อยู่ด้วยกัน วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ไม่ต้องกลับบ้านเก่า

ท้ายที่สุดแล้ว บ้านที่นี่ก็หรูหราสะดวกสบายและอบอุ่น

ซ่งซานสี่กลับมาจากส่งอาหารเย็น เขาพาภรรยากลับบ้านและนอนบนโซฟาต่อไป

ทนได้ก็ต้องทน

แม้ว่าจะตื่นขึ้นกลางดึกด้วยอาการเจ็บปวดไปทั้งสมอง...

หลายครั้งที่ซูโหย่วหรงตื่นตอนเที่ยงคืน

ผ่านรอยแยกของประตู เธอมองไปที่ห้องนั่งเล่นเงียบๆ

ซ่งซานสี่เหงื่อออกเต็มไปหมด

เขากัดฟันหายใจลึกๆ และกำหมัดแน่น

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

แม้แต่ซูโหย่วหรงก็ยังทนไม่ได้อยู่บ้าง

แต่ว่า เธอต้องการดูว่าไอ้คนล้างผลาญนี่จะทนได้นานแค่ไหน?

เขาจะเปลี่ยนได้ถึงเมื่อไหร่?

จะเปลี่ยนนิสัยได้จริงรึเปล่า!

ซ่งซานสี่มักต้องการพาซูโหย่วหรงไปซื้อเสื้อผ้าเสมอ

อย่างไรก็ตาม ซูโหย่วหรงอ้างว่างานยุ่งและไม่ให้โอกาสนี้กับเขา

อันที่จริง ซูโหย่วหรงเองก็ไม่อยากจะใช้เงิน เพราะเธอจนจนกลัว

แน่นอนว่า ซ่งซานสี่เองก็รอข่าวจากเฉิงหยิงเสว่เช่นกัน

อาจารย์หญิงคนนี้ โทรมาหาเขาแล้ว

บอกว่าช่วงนี้ตนกำลังยุ่งเล็กน้อยกับหัวข้อเก่าๆ หลังจากจบเรื่องแล้วจะให้ความร่วมมือกับเขาอย่างเป็นทางการ

นอกจากนี้ เขายังขอทุนวิจัยโครงการ

ประเด็นสำคัญคือ เงินรางวัลหนึ่งล้านของซ่งซานสี่ไม่ใช่ว่าจะได้รับการอนุมัติในเวลาอันสั้น

ซ่งซานสี่เองก็ให้ความสนใจกับการเปลี่ยนแปลงของตลาดหุ้นอย่างเงียบ ๆ

ในบ้าน เขาซื้อคอมพิวเตอร์ Apple, Macbook Pro และใช้เงินไปเกือบ 6,000 หยวน

เมื่ออยู่บ้าน เขาไม่เพียงแค่ให้ความสนใจกับตลาดหุ้นเท่านั้น แต่ยังสามารถเจาะFirewall ได้อีกด้วย

เขามีทักษะคอมพิวเตอร์ระดับแนวหน้า

เจาะFirewallไป ไม่ใช่เพื่ออะไร แต่เพื่อแทงลอตเตอรีฟุตบอล