บทที่ 68 ความเจ็บช้ำภายในหัวใจ

หลุมนี้อยู่ค่อนข้างไกลออกไป

ดังนั้นไม่สามารถเดินไปด้วยเท้าได้

คนกลุ่มหนึ่ง นั่งรถไฟฟ้าไปด้วยกันทั้งหมดสี่คัน ตรงไปยังจุดสิ้นสุดของเกม

นี่คือรถไฟฟ้าที่นักกอล์ฟและแคดดี้นั่งกันเพียงสองคน

หลี่เจิ้งกังและพวกเขาจะตามมาถึงในภายหลัง

ซ่งซานสี่มาถึงยังจุดสิ้นสุดเกมก่อน

แทนที่จะมองหาลูกกอล์ฟของตนเองบนพื้นหญ้า ทว่าเมื่อไปถึงยังจุดสิ้นสุดเกม เขาหยิบลูกกอล์ฟของเฉียนหยงหงขึ้นมาและเดินกลับไป

เมื่อเฉียนหยงหงและคนอื่นมาถึงต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึง

หลี่เจิ้งกังขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

แต่ก็รู้ เรื่องที่ซ่งซานสี่ทำอยู่ในตอนนี้แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้

เขา จะต้องมีเหตุผลของเขาอย่างแน่นอน

หวางฮุยหัวเราะอย่างเย็นชาและพูดอย่างเย้ยหยัน “ซ่งซานสี่ นี่คือวิธีการเอาชนะของนายเหรอ? โดยการที่กลืนกินลูกกอล์ฟ ทำให้พี่เฉียนไม่มีลูกกอล์ฟเล่น เช่นนั้นจึงนับว่าแพ้งั้นเหรอ? ฮะๆๆ...โง่หรือเปล่าวะนาย ตำแหน่งลูกกอล์ฟของพี่เฉียนเปลี่ยนไป นายจงใจทำผิดกฎ นายแพ้แล้ว!”

หวงชางหยงยิ้มอย่างเย็นชา มือทั้งสองข้างโอบบริเวณไหล่และพยักหน้า “ซ่งซานสี่ นายแพ้แล้ว จะให้เงินหรือให้รถดีล่ะ? เหมือนกับว่าฉันแทบจะรอไม่ไหวแล้วล่ะ”

เฉียนหยงหงกล่าวอย่างเย็นชา “แต่หากนายจำตำแหน่งโดยประมาณได้ก็นำลูกกอล์ฟไปวางไว้ซะ ฉันจะไม่ถือสาเอาความนายและเล่นให้จบหลุมนี้ได้อย่างสมบูรณ์ นี่นับว่าเป็นความใจกว้างของฉันใช่ไหม?”

ซ่งซานสี่ยิ้มบางเบา เขาหยิบลูกกอล์ฟขึ้นมา ยืนบนถนนด้านข้างจุดสิ้นสุดเกม

ถนน เป็นพื้นซีเมนต์แข็ง

ในกล่องเครื่องมือของรถไฟฟ้า เขาหยิบค้อนขนาดเล็กออกมา

ด้วยการทุบตีสองครั้ง ลูกกอล์ฟก็แตกแยกออกจากกัน

ลูกกอล์ฟที่แตกแยกออกจากกันนั้นอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ในฤดูหนาว มีบางสิ่งอยู่ในนั้น

ซ่งซานสี่โยนค้อนออกไป เขาลุกขึ้นและเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ “พี่เฉียน ที่แท้ยอดฝีมือแห่งวงการกอล์ฟก็ทำการโกงเช่นกันงั้นเหรอ? ผมชนะหรือแพ้ ใครบางคนจะเป็นผู้ตัดสิน ศูนย์พักผ่อน ผมจะไปรอที่นั่น”

เมื่อเอ่ยจบ เขาก็ไม่หันกลับมามองอีกเลย เขาเดินไปยังรถไฟฟ้าและกล่าว “ขอตัวก่อน! ขอบคุณ”

เขาสตาร์ทรถไฟฟ้า จากนั้นเขาก็ขับกลับไปยังทางที่มา

จุดบุหรี่

ลมพัดโชยมา เส้นผมปลิวไสว เสื้อโค้ทสั่นสะท้านไปตามสายลม

ร่างกายสูงใหญ่เต็มไปด้วยอารมณ์ต่างๆ

ในสถานที่แห่งนี้ เฉียนหยงหงและทั้งสามคนต่างรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก

บนหน้าผากของเฉียนหยงหงเต็มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าแดงก่ำ

หวงชางหยงตกตะลึงจนพูดไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้านและรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย

หวางฮุยอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

นี่คือเขาได้ทำการโกง!

ลูกกอล์ฟที่บังคับควบคุมได้ มีโปรแกรมเคลื่อนที่อยู่ด้านใน

มีระบบควบคุม การควบคุมระยะไกล ระบบช่วยเพิ่มแรง

เช่นนั้นแล้ว เฉียนหยงหงสามารถตีเส้นโค้งประหลาดได้ พร้อมกับการตีกอล์ฟเข้าหลุมได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

นี่ ในปี2010 ถือเป็นเทคโนโลยีระดับสูง

เพื่อเงินรางวัลแห่งการชนะ ยอมทุ่มเงินมหาศาล

อย่างไรก็ตาม คาดไม่ถึงเลย ซ่งซานสี่นั้นจะมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

หลี่เจิ้งกังแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทำได้ดีซ่งซานสี่!

ฉันหลี่เจิ้งกังเป็นถึงยอดฝีมือนักกอล์ฟเก่า ทว่ากลับมองไม่ออก

แต่เขาสามารถมองออก

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเหล่าหลี่นั้นมืดมนลง

เฉียนหยงหงและทั้งสามคนสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ

บริเวณโดยรอย แคดดี้และพนักงานขับรถ ทุกคนล้วนแต่ตกตะลึง

พวกเขาเข้าใจแต่กลับไม่กล้าพูดสิ่งใดต่อหน้าคนมีเงินเหล่านี้

เฉียนหยงหงรู้สึกอับอายมาก แต่ทว่าสมองนั้นคิดได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาตะโกนอย่างดุเดือด “พวกคุณเซาท์ฮิลส์กอล์ฟคลับ กลัวฉันใช่ไหม? เรื่องนี้ ฉันไม่ได้ทำ!”

เปลี่ยนเป้าหมาย ปัดความรับผิดชอบ

หวางฮุยเองก็ร้อนรนขึ้นมาเช่นกัน “ใช่! แม่ง นี่ไม่เท่ากับว่าเป็นการทำร้ายพี่เฉียนของพวกเราหรอกหรือ? เช่นนี้นับว่าเขาพ่ายแพ้ ส่วนเรื่องเงินพวกแกต้องจ่าย...”

หวงชางหยงโกรธเคืองขึ้นมาเช่นกัน “ใช่! ไอ้พวกเซาท์ฮิลส์กอล์ฟคลับทุจริต ที่แท้พวกแกก็สมรู้ร่วมคิดกับซ่งซานสี่! อาหลี่ คุณจะต้องช่วยสืบหาความจริงนะครับ...”

สีหน้าของแคดดี้และพนักงานต่างก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตกใจ

ไม่เคยเห็นคนที่ไร้ยางอายเช่นนี้!