บทที่ 73 เรื่องราวที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ซ่งซานสี่ นายมันไอ้เศษสวะ! เปลี่ยนตัวล็อคกุญแจสิ่งนั้นมันขวางกั้นนายไม่ได้สินะ? นายเข้ามาได้ยังไง?”

“พี่เขย อย่าได้ร้อนรนขนาดนี้เลย...”

“ทำไมฉันจะร้อนรนไม่ได้? นี่คือบ้านของฉัน ไม่ใช่บ้านของนาย! ให้ฉันแจ้งตำรวจ ฟ้องนายในข้อหาบุกรุกเอาไหม?”

“พี่เขย ผมแค่มาทำอาหารเช้าให้ทุกคนก็เท่านั้น จะผิดกฎหมายหรือไม่ ตำรวจจะเป็นผู้พิจารณาเอง...”

“นายนี่มันหน้าไม่อาย อย่าได้คิดเข้ามาในบ้านของฉันอีก! อาหารอร่อยที่นายทำ นายคิดว่าพวกฉันหากินเองไม่ได้หรือไง?”

ในทุกครั้ง เมื่อตู้ไห่ผิงโกรธ เขาจะขัดบทสนทนา ไม่ให้โอกาสซ่งซานสี่ได้กล่าวสิ่งใด

“โอเค ถ้ามันไม่ได้หายากนักก็ไม่ต้องกินก็ได้ครับ แล้วคุณ เมื่อวานนี้....”

“ไสหัวไป! ฉันไม่กินก็คือไม่กิน! ตอนเที่ยง นายก็ไม่ต้องกลับมาทำอาหารแล้ว มันไม่ได้มีความพิเศษอะไรเลย! หลังจากนี้ไม่ต้องทำอีกแล้ว!”

ตู้ไห่ผิงวางสายโทรศัพท์

ผู้ชายคนนี้ก็น่าสนใจเช่นกัน

เกลียดซ่งซานสี่เข้ากระดูกดำ

ตัดสายโทรศัพท์ ไม่แม้แต่จะให้โอกาสซ่งซานสี่ได้กล่าวอะไร เขารู้สึกสบายใจมาก

โกรธไอ้เศษสวะนี่แทบตาย!

ตู้ไห่ผิงออกจากห้องหนังสือด้วยความโกรธ ไม่อยากจะกินอาหารที่ซ่งซานสี่ทำเลยแม้แต่น้อย

ต้องการที่จะออกไปทานข้างนอก

อย่างไรก็ตาม เมื่อภรรยาซูโหย่วชิงถามว่าจะไปทานอะไรด้านนอกบ้าน มากมายขนาดนี้ เมื่อคุณออกไปก็จะเสียทั้งเวลาเสียทั้งเงิน

เถียนเถียนกำลังกินอย่างมีความสุข “ใช่แล้ว ใช่เลย คุณลุงคะ อาหารเช้าอร่อยมาก คุณอย่าออกไปกินข้างนอกเลยค่ะ คุณครูบอกว่าการทิ้งอาหารนั้นไม่ใช่เด็กดีนะคะ..”

ตู้ไห่ผิงนั่งลงอย่างหมดหนทาง

อันที่จริง จมูกของเขาก็ได้กลิ่นหอมอบอวลของอาหารเช้าและแทบจะทนไว้ไม่ได้

เมื่อได้ทาน เขาแอบก่นด่า : แม่งเอ่ย ไอ้เศษสวะทำอาหารอร่อยมากเลยจริงๆ!

ทางด้านซ่งซานสี่ ระหว่างทางไปสำนักงานกรมขนส่งทางบก เขาครุ่นคิด เขายังคงไปที่ตลาดขายส่งยา

เดิมทีเขาไม่ได้ต้องการทำเรื่องเหล่านี้ให้แก่ฮู๋ห่ายเม่ย

ช่วยชีวิตเธอไว้ ทำการผ่าตัดแบบไม่ทิ้งร่องรอยแผลเป็น เสียเงินค่ารักษาพยาบาลให้ด้วย เพียงเท่านี้ก็นับว่าเป็นที่สุดแห่งความเมตตาและกรุณาแล้ว

อย่างไรก็ตาม อยากจะถามถึงสถานการณ์ของเธอสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงได้วัตถุดิบยาจีนมาบางส่วน

เมื่อเทียบกับยาของนายท่านหลี่ ยานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

อย่างไรเสีย นายท่านหลี่เป็นผู้ชายสูงอายุ

ฮู๋ห่ายเม่ยเป็นผู้หญิง สภาพร่างกาย เพศและอาการเจ็บป่วยนั้นแตกต่างกัน

ผู้ป่วยทุกคน ต่างก็รักษาต่างกันในทุกกรณี

แพทย์ที่ดี ในการรักษาผู้ป่วยทุกคน แต่ละคนย่อมมีกลยุทธ์และความแตกต่างกัน

แพทย์ทั่วไป รักษาประชาชนทั่วไปโดยวิธีการเดียวจนกระทั่งสิ้นสุดการรักษา

หลังจากที่เตรียมยาเสร็จ ซ่งซานสี่ก็มาถึงสำนักงานกรมขนส่งทางบก

วันหยุดสุดสัปดาห์ เดิมทีที่นี่ไม่มีการทำงานใดๆทั้งสิ้น

แต่เมื่อวานนี้ตอนที่หลี่เจิ้งกังจากไป เขาได้บอกกับซ่งซานสี่ไว้ว่าเขานั้นได้มอบหมายงานไว้แล้ว พรุ่งนี้จะได้จัดการเรื่องไว้ให้เป็นพิเศษและจะมีคนมารับเรื่องให้

ท้ายที่สุด หลี่เจิ้งกังอยู่ในจงไห่ เขายังเป็นหัวหน้าระดับสูงของระบบการจัดการจราจร

เพียงแค่สายโทรศัพท์สายเดียว

ซ่งซานสี่มาถึงกรมขนส่ง มีบุคลากรออกมาต้อนรับเขา เป็นหัวหน้าสำนักงานกรมขนส่งทางบก

ทว่าเฉียนหยงหง หวงชางหยงและหวางฮุย ทุกคนต่างมีข้ออ้างที่จะไม่มายังกรมขนส่ง

ทั้งสามคนต่างนัดหมายกันไว้อย่างดี ไม่ให้ซ่งซานสี่ได้รับรถไปอย่างง่ายดาย

ดังนั้น เฉียนหยงหงจึงโทรศัพท์มา เขากล่าวว่าต้องพาลูกชายไปจัดฟันที่โรงพยาบาล

หวงชางหยงกล่าวว่าตนเองนั้นต้องกลับไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสถานการณ์การพักฟื้นและการฟื้นตัวของร่างกาย

เหตุผลของหวางฮุยนั้นน่าสนใจยิ่งกว่า เขากล่าวว่าในช่วงเช้าเขาจะต้องไปนัดบอด

หวางฮุยในฐานะลูกชายของผู้มีอำนาจเป็นอันดับสองแห่งจงไห่ เขายังต้องไปนัดบอด?

อย่างไรก็ตาม ไอพวกสามคนนี้ต่างก็กล่าวอ้างว่าตนไม่สามารถมาในช่วงเช้าได้ ได้โปรดเข้าใจด้วย ช่วงบ่ายแล้วกัน!

หลังจากที่ซ่งซานสี่รู้เรื่องเหล่านี้ เขาไม่ได้โกรธเคือง

เขาเพียงแต่พูดกับหัวหน้าใหญ่ที่มาต้อนรับเขา เขากล่าวว่ายื่นเรื่องฝ่าฝืนกฎหมายของรถทั้งสามคันนี้ ผมต้องการดูสถานการณ์ก่อน

ท้ายที่สุด สถานการณ์ทั้งหมดถูกเปิดเผย ทุกคนต่างตกใจ

ดังนั้นภายใต้การจัดการของซ่งซานสี่ หัวหน้าใหญ่จึงได้โทรเรียกเจ้าของรถทั้งสามคน

รถทั้งสามคันนี้ ฝ่าไฟแดง ขับย้อนศร ขับเกินความเร็วกำหนดและอีกมากมาย ข้อหาไม่น้อย