บทที่ 82 เจ้าน่ารำคาญตัวน้อยที่น่ารัก

ซ่งซานสี่พยักหน้า กล่าว:

“ชิงช้าสวรรค์ สูง40เมตร เตรียมเชือกนิรภัยความแข็งแรงสูงยาว80เมตร ใช้จาระบีหล่อลื่น ในปริมาณที่เพียงพอ เข็มขัดนิรภัย ในปริมาณที่เพียงพอ”

“ให้บรรดานักผจญเพลิง นำเชือกปีนขึ้นไป ร้อยเชือกผ่านห่วงเหล็กรองรับน้ำหนักด้านบนกระเช้าโดยสาร ใช้มันเป็นลูกรอก ห่วงเหล็ก ทาจาระบีให้เพียงพอ”

“สายรัดนิรภัยผูกคนเอาไว้ คาดเชือกนิรภัย ด้านล่าง จัดเตรียมใครก็ได้สักสองสามคน คอยควบคุมปล่อยเชือก พวกผู้คนที่ถูกขัง ค่อยๆปล่อยลงมาทีละคน ”

ทันทีที่ผู้บัญชาการได้ฟัง ก็นึกออกอย่างฉับพลัน

ตบหน้าผากทีหนึ่ง “แม่งเอ๊ย สมองของผมนี้ ทำไมไม่คิดถึงเรื่องนี้?”

หลังจากนั้น ก็วันทยหัตถ์ แสดงความเคารพแก่ซ่งซานสี่

“สหาย ขอบคุณ!”

ซ่งซานสี่ยกมือขึ้น ทำความเคารพวันทยหัตถ์เช่นเดียวกัน ตรงตามมาตรฐาน ทั้งสง่างาม

ผู้บัญชาการตะลึงงันไป “สหาย คุณเคยเป็นทหารมาก่อน?”

ซ่งซานสี่ยิ้มที่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง แต่ไม่ได้อธิบายอะไร

และภรรยาลูกชายและซูโหย่วชิง ก็ตกตะลึงไปเช่นเดียวกัน

รู้สึกว่าวันทยหัตถ์นี้ ตรงตามมาตรฐานมาก สวยงามมาก เท่มาก!

เขา ไปเรียนมาจากที่ไหน?

แต่ทว่า วันทยหัตถ์สิ่งนี้ ไม่มีจิตวิญญาณชีวิตการทหาร จะเป็นไปได้ที่จะเลียนแบบได้อย่างสมบูรณ์แบบเหมือนเจ้าพ่อสี่กันละ?

ซ่งซานสี่กล่าว: “สหายผู้บัญชาการ พวกคุณค่อยๆช่วยก็แล้วกัน ผมพาลูกไปขี่ม้าหมุนก่อนแล้วครับ รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย ช่วยอะไรไม่ได้แล้วจริง ต้องขออภัย”

“คุณเกรงใจเกินไปแล้ว ได้ช่วยเหลือมามากแล้ว ขอบคุณมากเลยครับ! คุณเป็นพ่อที่ดีคนหนึ่ง เป็นคนที่กล้าหาญคนหนึ่ง คู่ควรที่เรียกว่าวีรบุรุษ!”

“ชมเกินไปแล้ว”

เดิมที ผู้บัญชาการยังอยากจะรู้เขาอีกสักครู่

ผลสุดท้าย ซ่งซานสี่หันหลังกลับแล้วเดินจากไป

หลังจากนั้น ซ่งซานสี่พาแค่ซูโหย่วหรงและเถียนเถียนไปเท่านั้น

เนื่องจากซูโหย่วชิง ยังคงรอสามีอยู่ที่ด้านล่าง

ยังมีนักข่าว วิ่งมาสัมภาษณ์ซ่งซานสี่สามคนพ่อแม่ลูก

เถียนเถียนดีใจมาก ที่ด้านหน้าเลนส์กล้อง เสียงไพเราะพูดอย่างตื่นเต้น

“ปะป๊าของหนูเป็นวีรบุรุษค่ะ เขาปีนขึ้นไป นำหนูกับหม่าม๊า ยังมีคุณป้าแบกลงมาค่ะ......”

“ชิงช้าสวรรค์สูงมาก ลมแรงมากเลยค่ะ ที่จริงแล้วเถียนเถียนกลัวมากเลยค่ะ แต่ว่าปะป๊าไม่กลัวเลยสักนิด กล้าหาญมากเลยค่ะ......”

“เมื่อเถียนเถียนโตแล้ว ก็จะเป็นเหมือนกับปะป๊าแบบนั้น เป็นปะป๊าที่ดีที่มีความกล้าหาญค่ะ......”

พวกผู้คนที่อยู่ละแวกนั้น ยังมีนักข่าว ต่างก็ถูกทำให้ขำขัน......

ซ่งซานสี่ยิ้มเล็กน้อย อุ้มลูกสาวเอาไว้ ปล่อยให้เธอแสดงออกอย่างเต็มที่

ซูโหย่วหรง ขยับเข้าใกล้สามี อย่างไม่รู้ตัว

ในเวลานั้น มีเขา ก็คือเป็นเกียรติอย่างหนึ่ง......

ตู้ไห่ผิงอยู่บนที่สูง มองดูซ่งซานสี่สามคนพ่อแม่ลูกถูกสัมภาษณ์ มีความริษยา เป็นบ้าเล็กน้อย

น่าเสียดาย เขาไม่มีช่วงเวลาที่มีครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก

ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกนี้ ไม่นานก็เดินจากไปแล้ว โมโหจนเขาสบถด่า!

แต่ว่า ไม่นานนัก รถกระเช้า ช่วยคนที่อยู่ใกล้ๆ บางส่วนไปแล้ว

ส่วนคนที่เหลือ ที่อยู่สูงกว่าขึ้นไป หลังจากจัดเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว นักผจญเพลิงได้แบกเชือก ปีนขึ้นไป ดำเนินการตามวิธีของซ่งซานสี่

นักท่องเที่ยวแต่ละคน ที่ได้รับความช่วยสำเร็จ ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

แต่ละคน พากันขอบคุณเจ้าหน้าที่ดับเพลิงและทหาร ขอบคุณซ่งซานสี่

แต่ว่าซ่งซานสี่ในเวลานั้น กำลังอุ้มเถียนเถียน ขี่ม้าหมุน

อยู่ภายในเพลงสำหรับเด็กที่ผ่อนคลายและมีความสุข ช่วงเวลาที่มีความสุขมากเช่นนี้

เพลงสำหรับเด็ก อันที่จริงค่อนข้างเหมาะสมกับบรรยากาศ

“หนูมีคุณพ่อที่ดีคนหนึ่ง หนูมีคุณพ่อที่ดีคนหนึ่ง หนูจะรักคุณพ่อตลอดไป......”

“หนูมีคุณพ่อที่ดีคนหนึ่ง......”

“......”

“ในโลกนี้มีเพียงแม่เท่านั้นที่ดี เด็กที่มีแม่เป็นเหมือนดั่งแก้วที่ล้ำค่า......”

“เมื่อเข้าไปสู่อ้อมกอดของแม่......”

“......”

ด้านข้าง ซูโหย่วหรงกำลังนั่ง อยู่คนเดียว

มองลูกสาวและสามีที่อยู่ข้างกาย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ปลื้มอกปลื้มใจออกมา

ถึงแม้ว่าเถียนเถียนจะเคยนั่งม้าหมุนมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ว่าตอนนี้ ยังคงมีความสุข ไม่เบื่อเลยสักนิด

เนื่องจากคุณพ่อเป็นวีรบุรุษ เขาทำตามสัญญาที่ได้ให้ไว้แล้วนะ!

เธอ ลุกขึ้นยืน ซ่งซานสี่โอบกอดขาเล็กของเธอเอาไว้ ในท่าทางปกป้อง

เธอ อ้าแขนทั้งสองข้าง ม้าหมุนลอยไป......

เธอ พลิกตัวกลับมา กอดศีรษะของซ่งซานสี่เอาไว้

โยกศีรษะเล็กด้วยความสุข ไปตามจังหวะเพลงสำหรับเด็ก

ซ่งซานสี่ ดีใจขึ้นมา นำลูกสาวยกลูกสาวขึ้น

นำลูกสาววางไว้ด้านหลังคอ ขี่ที่บนบ่าของเขา

เถียนเถียนอ้าแขนเล็ก ชูมือขึ้นแล้วโบกไปมา