ตอนที่ 5 แค่คืนเดียวเท่านั้น

บ็อบบี้เกาหัว "ไม่จริงน่า ซัมเมอร์ยังโกรธอยู่อีกเหรอ นี่มันเกือบสามวันแล้วนะ มันต้องเป็นสถิติกินเนสส์เวิลด์แน่ๆ เธอไม่เคยโกรธนานเกินวันมาก่อนเลย แต่ฟังนะเทรเวอร์ ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าให้ปล่อยให้เธอจูงจมูก เธอแค่ต้องการให้นายยอมก่อน นายก็รู้ว่าเขาพูดกันว่าอะไร ยอมครั้งเดียว นายจะต้องยอมอีกเป็นร้อยๆ ครั้ง อย่าหลงกลเธอ ไม่ว่าเธอจะโกรธแค่ไหน เธอก็จะวิ่งกลับมาอ้อนวอนนายไม่ให้ทิ้งเธอ และอีกอย่าง ด้วยตำแหน่งของเธอในตระกูลสจ๊วต ถ้าเธอกล้าทิ้งนาย พวกเขาคงตัดเธอออกจากตระกูลแน่ๆ"

เมื่อได้ยินดังนี้ สีหน้าตึงเครียดของเทรเวอร์ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาหยิบแก้วบนโต๊ะขึ้นมาจิบเหล้าแรงๆ

บางทีอาจเป็นเพราะครั้งนี้ซัมเมอร์ทำเกินไปจนถึงขั้นแกล้งลักพาตัว เขาถึงรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย

ในที่สุด คาเล็บ คลาร์ก ที่นั่งดื่มเงียบๆ อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้น เขาไม่อาจทนฟังเรื่องนี้ต่อไปได้ คนที่มีหัวใจก็จะรู้ว่าซัมเมอร์รักเทรเวอร์มากแค่ไหน

เมื่อเทรเวอร์ปวดหัวไมเกรน เธอถ่อไปถึงนอร์ทพอยต์เพื่ออ้อนวอนหมอในตำนานทั้งวันทั้งคืน เพียงเพื่อหายาแก้ปวดให้เขา

เมื่อเทรเวอร์เรื่องมากเรื่องอาหาร เธอก็ศึกษาอาหารรสเลิศจากทั่วโลก และตั้งใจที่จะทำอาหารที่เขาชอบ

เมื่อแม่ของเทรเวอร์ดูถูกและดูหมิ่นเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เธอทนมันทั้งหมดโดยไม่เคยโต้ตอบ

จนกระทั่งเพย์ตันเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขา ซัมเมอร์ก็ทนไม่ไหว แต่เธอก็ยังยอมถอยเพื่อความรักทุกครั้ง

"เทรเวอร์ อย่าฟังบ็อบบี้เลย ครั้งนี้นายทำเกินไป แน่นอนว่างานแต่งงานเป็นเรื่องหลอกลวง แต่ตอนนี้ทั้งเมืองกำลังเยาะเย้ยซัมเมอร์อยู่ และเอาจริงๆ นะ เพย์ตันป่วยบ่อยเกินไปไหม วันครบรอบของนาย วันเกิดของนาย วันเกิดของเธอ แม้แต่วันหยุดสำคัญๆ ทุกครั้ง อยู่ๆ เธอก็บังเอิญอาการกำเริบ และนายก็ไปหาเธอที่โรงพยาบาลเสมอ ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้หรอก แม้ว่าซัมเมอร์จะรักนาย แต่หัวใจของคนเราก็เย็นชาได้ อย่ารอจนเธอจากไปจริงๆ แล้วมาเสียใจทีหลัง"

เทรเวอร์เผยรอยยิ้มเย็นชา "ฉันจะไม่เสียใจอะไรเพราะผู้หญิงคนหนึ่งหรอก"

ซัมเมอร์ทิ้งเขาไปเหรอ ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก ไม่มีทาง

หลังจากความรักและการทุ่มเทมาหลายปี เขาก็ชินกับมันแล้ว

ถึงอย่างนั้น คาเล็บก็พูดถูก ผู้หญิงมักเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี้หึงเสมอ

แม้ว่างานแต่งงานนี้จะเป็นเพียงเพื่อเติมเต็มความปรารถนาครั้งสุดท้ายของเพย์ตัน แต่ก็ทำให้ซัมเมอร์อับอายต่อหน้าทุกคน

เทรเวอร์ลุกขึ้น ก่อนจะหยิบเสื้อโค้ทของเขา

"จะไปแล้วเหรอ นายเพิ่งมาเองนะ ค่ำคืนเพิ่งเริ่มต้น" บ็อบบี้ตะโกนตามหลังเขา

เมื่อก้าวออกจากบาร์ เทรเวอร์ก็เลื่อนตัวเข้าไปในมายบัคของเขา และโทรหาผู้ช่วย แอนดรูว์

"อีกสองสามวันข้างหน้า ให้ลินเดน นักออกแบบชุดแต่งงานของเบลแวร์ มาที่ฮาเวนบรูคและสั่งตัดชุดให้ซัมเมอร์ด้วย แล้วก็ซื้อเครื่องประดับทุกชิ้นจากการประมูลของเบลแวร์ ซื้อมาให้หมด"

ซัมเมอร์ นี่น่าจะยิ่งใหญ่พอแล้วใช่ไหม

เมื่อกลับมาที่วิลล่า เทรเวอร์โยนเสื้อโค้ทของเขาออกไป และเหยียดขาของเขาบนโซฟา

ศีรษะของเขากระตุกเล็กน้อย ตั้งแต่ซัมเมอร์เริ่มนวดให้เขาเป็นประจำ อาการปวดหัวไมเกรนของเขาก็แทบหายไป

คืนนี้เขาคงหงุดหงิดเกินไป

เขาหลับตา ผมที่ยุ่งเหยิงของเขาร่วงลงมาบนใบหน้า ลมหายใจของเขาหนักหน่วง

ลีโอน่าเดินออกมาจากห้องครัว แล้ววางชามน้ำซุปบนโต๊ะ

เทรเวอร์ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง "นี่อะไร"

"สำหรับแก้อาการเมาค้างของคุณค่ะ คุณสจ๊วตบอกให้ฉันทำทุกครั้งที่คุณดื่ม"

เทรเวอร์ขยี้หน้าผากของเขา แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง "เธอไปได้แล้ว"

เมื่อลุกขึ้นนั่ง เขาก็หยิบน้ำซุปขึ้นมาจิบ แล้วก็ถ่มมันออกมาทันที

รสชาติไม่ถูกต้อง

เขาเป็นคนเลือกกิน แต่เมื่อมีซัมเมอร์อยู่ด้วย เธอจะทำให้แน่ใจว่าอาหารของเขาจะสมบูรณ์แบบเสมอ

แม้แต่ซุปง่ายๆ ก็รสชาติแตกต่างกันเมื่อเธอทำ

ช่างมันเถอะ

เทรเวอร์ถอนหายใจ ซัมเมอร์ ฉันจะยอม เธอ สักครั้ง ก็ แล้วกัน ในเมื่อ เธอ ยังใส่ใจพอที่จะให้คนรับใช้ทำซุปให้ฉัน ฉันก็จะตามใจ เธอ สักครั้ง

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาเธอ

เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นคนโทรหาก่อน หลังจากทะเลาะกัน

"ขออภัย หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"

โทรศัพท์ของเธอปิดอยู่

เทรเวอร์กำโทรศัพท์แน่นขึ้น นิ้วของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาว ความหงุดหงิดพุ่งสูงขึ้นในอกของเขา

ซัมเมอร์ ดี ดีจริงๆ เธอ กำลังเล่นตัวอยู่เหรอ ครั้งนี้เธอ ทำเกินไปแล้ว นะ

เขากัดฟันแน่น