ตอนที่ 6 คุณใส่ชุดนี้แล้วดูดี

ซัมเมอร์กำผ้าห่มแล้วถอยหลัง "มันยุติธรรมแล้ว ฉันนอนกับคุณ คุณนอนกับฉัน เราหายกัน"

เฟรเซอร์คงตามมาเอาเรื่องเธอไม่ได้อีกแล้ว

เฟรเซอร์ดึงมือกลับ ปลายนิ้วของเขายังคงสัมผัสความอบอุ่นของผิวเธอ เขาเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า แล้วยืนมองเธอเงียบๆ ด้วยสายตาที่มืดมิดและอ่านไม่ออก

"แต่งตัวแล้วลงไปกินอาหารเช้า" พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไป

หลังจากที่เขาออกไปแล้ว ซัมเมอร์ก็หยิบชุดขึ้นมาดู

มองแวบเดียว ใบหน้าของเธอก็กระตุก

มันเป็นชุดสีม่วงเข้มเข้ารูป ปักลายดอกกุหลาบที่แผ่กว้าง เนื้อผ้าเป็นผ้าไหมคุณภาพสูง และเห็นได้ชัดว่าราคาแพง

เธอไม่เคยใส่ชุดที่เย้ายวนและโดดเด่นแบบนี้มาก่อน

เทรเวอร์ชอบให้เธอใส่ชุดที่ดูเรียบง่ายและบริสุทธิ์เสมอ

แต่ความจริงคือเธอไม่เคยชอบสไตล์นั้น เธอเกลียดการดูไร้เดียงสาและอ่อนโยน เพราะมันทำให้ มาร์กาเร็ต สจ๊วต กลั่นแกล้งเธอได้ง่ายขึ้น

ถึงอย่างนั้น เธอก็ทนมันเพื่อเทรเวอร์ ในตอนนั้นเขาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลกของเธอ

มองย้อนกลับไป เธอเป็นคนโง่เขลาจริงๆ

ความรักเป็นโรคร้ายจริงๆ

เธอสลัดความคิดทิ้งแล้วโยนผ้าห่มออก เผยให้เห็นผิวสีซีดของเธอ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยแดงเข้ม เป็นหลักฐานชัดเจนว่าเมื่อคืนเฟรเซอร์ไม่ได้ยั้งมือเลย

เธอใส่เสื้อผ้าทีละชิ้น

น่าแปลกที่ชุดชั้นในพอดีอย่างสมบูรณ์แบบ

ซัมเมอร์พูดไม่ออก เฟรเซอร์รู้ขนาดของเธอได้ยังไงในคืนเดียว

เธอแทบไม่รู้ขนาดของเขาเลย... รู้แค่ว่ามันใหญ่ ใหญ่มาก

...

เธอสลัดความร้อนออกจากใบหน้า

การคิดถึงเรื่องนั้นเป็นเรื่องปกติ ผู้หญิงคนไหนก็คงคิดถึงผู้ชายแบบนั้นหลังจากคืนแบบเมื่อคืน เป็นเรื่องปกติ

เธอสลัดความคิดออกไป แล้วรีบแต่งตัว แต่งหน้า และก้าวออกจากห้องนอน

วิลล่ามีบันไดรูปตัวแซดขนาดใหญ่ เนื่องจากชุดรัดรูป ซัมเมอร์จึงเดินลงมาอย่างระมัดระวังกว่าปกติเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เฟรเซอร์ก็เงยหน้าจากโทรศัพท์

วินาทีที่เขาเห็นเธอ แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตาของเขา

รสนิยมของเขาดีเยี่ยม

ซัมเมอร์สูงและเพรียว ผมยาวหยิกเล็กน้อยของเธอช่วยขับเน้นใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของเธอ ดวงตาที่สดใสและชัดเจนของเธอดูโดดเด่น และแม้จะไม่ได้แต่งหน้า ผิวของเธอก็เนียนและขาว

ชุดนี้ทำให้เธอมีท่าทางสง่างามและผ่าเผย ดูมั่นใจและประณีตกว่าที่เคย

เฟรเซอร์เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน พลางเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนโต๊ะ และมองดูเธอเงียบๆ ขณะที่เธอเดินลงมา

เขาอยากรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไรถ้าเธอรู้ว่าความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวของเขาตอนนี้คืออะไร เขาอยากจะฉีกชุดนั้นออกจากตัวเธอมากแค่ไหน

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่ลึกซึ้งและร้อนแรงของเขาที่จ้องมองมาที่เธอ ซัมเมอร์ก็ดึงชายกระโปรง

มันไม่ได้สั้น แต่รอยผ่าสูงหมายความว่าทุกครั้งที่เธอเดิน เธอจะเผยให้เห็นขาเรียวยาวสีซีดของเธอแวบหนึ่ง

เธอขมวดคิ้ว "มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ"

แววอบอุ่นวาบผ่านดวงตาที่มืดมิดของเฟรเซอร์ "คุณใส่ชุดนี้แล้วดูดี"

ซัมเมอร์ไม่ได้ไม่คุ้นเคยกับคำชม

ผู้ชายบอกเธอว่าเธอสวยมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่คำพูดง่ายๆ ของเฟรเซอร์ที่ว่า "ดูดี" ทำให้หูของเธอแดงเล็กน้อย

ชั่วขณะหนึ่ง อากาศระหว่างพวกเขารู้สึกหนาแน่นไปด้วยบางสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมา

...

แสงแดดส่องสว่างเหนือศีรษะ ขณะที่เฟอร์รารี่สีดำเงาของเฟรเซอร์แล่นไปตามถนน ทิวทัศน์เบลอผ่านหน้าต่าง

ซัมเมอร์ตั้งใจจะนั่งแท็กซี่กลับ แต่ไม่มีโทรศัพท์หรือกระเป๋าเงิน เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากติดรถเฟรเซอร์เข้าไปในฮาเวนบรูค

เธอให้ที่อยู่เขา “หมู่บ้านบรูคเฮเวน”

ย่านชนชั้นกลาง

ไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้หรูหรามากนัก

สำหรับคนที่มีสถานะเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลสจ๊วต มันค่อนข้างจะธรรมดาไปหน่อย

เฟรเซอร์เหลือบมองเธอ "คุณไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์ของตระกูลสจ๊วตเหรอ"

"อืม" เธอเหลือบมองเขากลับ น้ำเสียงของเขาเป็นกันเอง เขาแค่ชวนคุย เธอเลยไม่เสียเวลาอธิบายเพิ่มเติม

เมื่อมาถึง ซัมเมอร์ก็เอื้อมมือไปเปิดที่จับประตู

ก่อนที่เธอจะลงจากรถ เฟรเซอร์ก็จับข้อมือของเธออย่างเกียจคร้าน "คุณจะไปแบบนี้เหรอ"