ตอนที่ 7 พูดคุยเรื่องการแต่งงานของคุณกับเทรเวอร์

วันรุ่งขึ้น ซัมเมอร์ไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดเพื่อซื้อโทรศัพท์และซิมการ์ดใหม่

ทันทีที่เธอเปิดเครื่อง ข้อความที่ไม่ได้อ่านหลายสิบข้อความก็ไหลทะลักเข้ามา

ก่อนที่เธอจะได้ตรวจสอบข้อความ โทรศัพท์ของเธอก็เริ่มดัง

จูเลีย แชปแมน

แม่แท้ๆ ของเธอ ผู้เป็นผู้นำตระกูลสจ๊วต

ซัมเมอร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะรับสาย

ทันทีที่ต่อสายติด เสียงหงุดหงิดของจูเลียก็ดังขึ้น "ซัมเมอร์ สองวันที่ผ่านมาเธอทำอะไรอยู่ เธอไม่รับสายฉัน ไม่ตอบข้อความฉันเลย เธอคิดว่าฉันเป็นแม่ของเธอบ้างไหม ทำไมเธอไม่คิดถึงคนอื่นเหมือนมาร์กาเร็ตบ้าง"

ซัมเมอร์ตอบกลับโดยสัญชาตญาณ "ฉันถูกลักพาตัว ก็เลยทำโทรศัพท์หาย..."

จูเลียหัวเราะเยาะ "ลักพาตัวเหรอ นั่นคือข้ออ้างที่เธอคิดขึ้นมาเหรอ อะไรนะ เธออยากจะใช้เรื่องนี้รีดไถเงินจากตระกูลสจ๊วตเหรอ เธอเหมือนผู้หญิงที่เลี้ยงเธอมาไม่มีผิด ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอเป็นลูกสาวของฉัน"

ความเจ็บปวดจุกเสียดแผ่ซ่านไปทั่วอกของซัมเมอร์

จูเลียพูดแบบนี้เสมอเวลาที่เธอโกรธ

ซัมเมอร์เป็นลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลสจ๊วต

ก่อนที่เธอจะได้กลับมาอยู่กับพวกเขา ชื่อของเธอคือ ซัมเมอร์ ลีโอนาร์ด

เมื่อยี่สิบสามปีก่อน จูเลีย แชปแมน คลอดลูกในโรงพยาบาลเอกชน

ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องโรงพยาบาลอีกห้องหนึ่ง นางพยาบาลชื่อ โยลันดา ฟินลีย์ ก็คลอดลูกชื่อมาร์กาเร็ต แต่มาการ์เร็ตเกิดมาพร้อมกับโรคประจำตัวร้ายแรง

โยลันดาไม่มีเงินค่ารักษา และที่แย่กว่านั้น เธอมีสามีติดการพนันชื่อ ควิลล์ ลีโอนาร์ด

ด้วยความกลัวว่าลูกสาวของเธอจะต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต เธอจึงตัดสินใจอย่างโหดร้าย

เธอใช้ประโยชน์จากตำแหน่งของเธอเพื่อแอบสลับมาร์กาเร็ตกับลูกสาวแรกเกิดของจูเลีย ซัมเมอร์นั่นเอง ตั้งแต่นั้นมา ชะตากรรมของพวกเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

ตระกูลสจ๊วตเอาใจมาร์กาเร็ต และเลี้ยงดูเธอเหมือนสมบัติ แม้แต่ชื่อของเธอ มาร์กาเร็ต ก็หมายถึง "ไข่มุกอันล้ำค่า"

ในขณะเดียวกัน โยลันดาก็ปฏิบัติต่อซัมเมอร์ด้วยความเย็นชา ใช้การบงการทางอารมณ์เพื่อควบคุมเธอ

จนกระทั่งสามปีที่แล้ว เมื่อมาร์กาเร็ตประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ความจริงก็ถูกเปิดเผยผ่านการตรวจดีเอ็นเอ

ตระกูลสจ๊วตสั่นคลอน หลังจากเลี้ยงดูมาร์กาเร็ตมาเป็นเวลายี่สิบปี พวกเขาทนไม่ได้ที่จะแยกจากเธอ

แต่ด้วยการยืนกรานของผู้นำตระกูล ฮอลลี่ สแตนตัน ในที่สุดพวกเขาก็นำซัมเมอร์กลับบ้าน

ซัมเมอร์ยังจำวันแรกของเธอในคฤหาสน์ของตระกูลสจ๊วตได้

จูเลียจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา และขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

"เธอทำพรมลูสคาโรที่ฉันสั่งทำเมื่อเดือนที่แล้วเปื้อน"

จากนั้นมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจ เธอพูดเสริม "เธอใส่บ้าอะไรเนี่ย โยลันดาเลี้ยงเธอมาแบบนี้เหรอ ไม่มีมารยาท ไม่รู้จักแต่งตัว เธอปรากฏตัวต่อหน้าผู้อาวุโสด้วยสภาพที่ซอมซ่อแบบนี้เหรอ ไม่ได้เรื่อง ผู้หญิงอย่างโยลันดาไม่มีทางสอนอะไรดีๆ ให้เธอได้ เธอควรเรียนรู้ที่จะประพฤติตัวให้เหมาะสมในเมื่อเธอเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลสจ๊วตแล้ว"

ฮาร์วีย์ สจ๊วต พี่ชายที่เธอเรียกตัวเองว่าเป็นพี่ชายของเธอ พูดตรงกว่านั้นอีก เขาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ "ฉันมีน้องสาวแค่คนเดียว และนั่นคือมาร์กาเร็ต ฉันไม่รู้ว่ายัยจรจัดนี่มาจากไหน แต่ฉันไม่ยอมรับเธอ"

แจสเปอร์ สจ๊วต พ่อของเธอ เย็นชาและไร้อารมณ์ เขากล่าวอย่างเรียบง่าย "ตั้งแต่นี้ไป เธอคือลูกสาวของฉัน เธอและมาร์กาเร็ตควรจะเข้ากันได้"

และมาร์กา เร็ต ...

เธอยืนมองด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความขุ่นเคืองและความพึงพอใจราวกับจะพูดว่า เห็นไหม ถึงเธอจะเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา พวกเขาก็ยังรักฉันมากกว่า

จากนั้น เธอก็พูดเบาๆ ราวกับกำลังเล่นบทนักบุญ "แม่คะ พ่อคะ ในเมื่อซัมเมอร์กลับมาแล้ว หนูก็ควรจะออกจากตระกูลสจ๊วต"

จูเลียตกใจทันที "มาร์กาเร็ต เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ โยลันดาเป็นคนผิด ลูกจะเป็นลูกสาวที่รักของเราเสมอ แม่ไม่มีทางปล่อยให้ลูกไป"

...