บทที่ 10 หนีไป

“น้องสาว นี่พอใจเธอแล้วรึยัง?”ไป๋ยิ่งอันยิ้มอย่างโอหัง ตั้งใจที่จะไปอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของหลินอันหนานและยังเขย่งเท้าไปจูบบนริมฝีปากของเขา

โดนยั่วแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นคนที่ขี้ขลาดขนาดไหนแต่ก็ควรรู้จักต่อต้าน

ไป๋มู่ชิงพยักหน้าแล้วพยักอีก หลังจากนั้นก็หัวเราะเยาะ“ดีมาก แต่ว่าพวกเธอก็อย่าได้ใจไปล่ะ คิดว่าสนุกกันนใช่ไหมล่ะ?งั้นวันนี้พวกเราก็มาพังพินาศไปพร้อมๆกันเลย และจะไม่ยอมให้แผนชั่วๆของพวกเธอสำเร็จหรอกนะ

“เธอคิดจะทำอะไร?”ไป๋ยิ่งอันมีสีหน้าที่หนักใจมาก

“ฉันก็จะกลับไปบอกกับคุณผู้หญิงหนานกงว่าฉันชื่อไป๋มู่ชิง ไม่ใช่ไป๋ยิ่งอัน เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่พี่กับคุณชายหลินวางแผนกัน ถ้าหากว่าไปบอกความจริงนี้กับคุณผู้หญิง ตระกูลไป่กับตระกูลหลินยังจะได้อยู่ที่เมืองซีอีกเหรอ?พวกเธอสองคนยังจะมีอารมณ์ที่จะใช้ชีวิตให้มันผ่านไปเป็นวันๆอยู่อีกเหรอ?

“เธอมันบ้าไปแล้ว！”ไป๋ยิ่งอันพูดอย่างกระวนกระวายใจว่า“หากเธอเอาเรื่องนี้เป็นพูดเธอเองก็ไม่มีชีวิตรอดหรอก”

“ถ้ามีหลุมศพของเธอ ฉันก็ตายอย่างสบายใจแล้ว！”

“เธอนี่บังอาจนัก！”

แม้เผชิญกับการคุกคามของไป๋ยิ่งอัน ไป๋มู่ชิงแค่ยิ้มอย่างเย็นชา และทันใดนั้นก็หมุนตัวเดินลงไปชั้นล่าง

ไป๋ยิ่งอันเดินตามเธอไปอย่างรีบร้อน ยังตะโกนเรียกให้คนใช้มาช่วยจับตัวเธอ ไป๋มู่ชิงเลยเร่งความเร็วขึ้นเพื่อรีบไปที่หน้าประตูใหญ่อย่างรวดเร็ว

น้ำตาไหลอาบมาที่แก้มของเธอจนทำให้สายตานั้นค่อยๆมัว

ฝีเท้าของเธอนั้นยิ่งวิ่งก็ยิ่งเร็ว เพราะเธอคิดแค่ว่าอยากจะรีบออกไปจากคู่ชายหญิงที่น่ารังเกียจนี้