ตอนที่ 118
บทที่ 119 ตกใจกลัวจนเป็นลมไป
October 22, 2026
ตอนที่เธอเข้าไป หนานกงเฉินกำลังนั่งอ่านเอกสารฉบับหนึ่งบนโซฟา เห็นเธอยกชามยาเข้ามา ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ทำไมดึกป่านนี้แล้วยังไม่พักผ่อนอีก?”
“เจอเสี่ยวลวี่ที่ประตูทางเข้าพอดี เลยช่วยเขาถือยาเข้ามา” ไป๋ยิ่งอันเดินไปข้างๆ เขาแล้วยื่นยาให้เขา “ดื่มตอนมันร้อนๆ ไม่งั้นมันจะขมมาก”
หนานกงเฉินมองยาในชาม แล้วมองเธออีกครั้ง พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ “โน้มน้าวให้ฉันกินยาต้องใช้ความพยายามหน่อยนะ ดูสิว่าเธอจะโน้มน้าวฉันได้ไหม”
ไป๋ยิ่งอันจงใจขมวดคิ้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงซุกซน “คุณชายใหญ่ คุณคงไม่อยากให้ฉันดื่มเป็นเพื่อนหรอกนะ?”
“เธอจะบอกว่าต่อไปจะดื่มเป็นเพื่อนฉันเหรอ” หนานกงเฉินเกิดความรู้สึกแปลกๆ ในใจ
เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเกิดภาพลวงตาว่าเธอไม่ใช่ไป๋มู่ชิงในอดีต ถึงขนาดจงใจพูดประโยคนี้ออกมาทดสอบเธอ
เธอจำรายละเอียดทุกอย่างที่พวกเขาเคยอยู่ร่วมกันได้ แม้แต่คำพูดที่เขาเคยพูดก็จำได้อย่างชัดเจน ไม่มีอะไรไม่เหมาะสมเลยสักนิด หรือคลอดลูกแล้วเธอเปลี่ยนไปจริงๆ เหรอ? หรือผู้หญิงเปลี่ยนแปลงง่ายตั้งแต่แรก?
“งั้นเราใช้กฎเดิม ฉันดื่มหนึ่งคำ คุณดื่มหนึ่งชาม ไม่งั้นฉันจะดื่มยาจนหมด คุณดื่มแล้วก็เท่ากับไม่ได้ดื่ม” ไป๋ยิ่งอันพูด
“แกล้งเธอเล่นๆ” หนานกงเฉินยิ้มพลางยกฝ่ามือลูบกระหม่อมเธอ จากนั้นก็รับชามยามาเงยหน้าขึ้นดื่มอึกๆ ลงไป
ไป๋ยิ่งอันโล่งอก ได้ยินไป๋มู่ชิงเคยบอกว่ายาพวกนี้ขมเป็นพิเศษ เธอยังคิดว่าตัวเองจะอาเจียนอาหารเย็นออกมาหลังจากดื่มมันหนึ่งคำหรือเปล่า โชคดีที่หนานกงเฉินไม่ได้ให้เธอดื่ม
เธอรีบยกแก้วน้ำให้หนานกงเฉิน พูดขึ้นด้วยใบหน้าสงสาร “คุณไม่ต้องกินยานี้ตอนไหน?”
“ตอนเธอไม่อยู่”
“หะ?” ไป๋ยิ่งอันสับสน จากนั้นก็พูดอย่างโกรธๆ “ฉันสงสัยตั้งนานแล้วว่าคุณแอบเอายาไปทิ้ง คุณทำแบบนี้ได้ยังไง? ไม่กินยาแล้วโรคจะหายดีได้ยังไง?”
“ฉันหลอกเธอ การกำกับดูแลของคุณย่าเข้มงวดกว่าเธอมาก” หนานกงเฉินเดินเข้าไปในห้องน้ำ ตอนออกมาก็พูดกับเธอว่า “ดึกแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ”
ไป๋ยิ่งอันยืนขึ้นมาจากโซฟา “งั้นคุณก็พักผ่อนเร็วๆ นะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน”
หนานกงเฉินมองเธอ จากนั้นก็เลิกคิ้วให้เธอ “ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเสแสร้ง? ทำไมเริ่มเสแสร้งอีกแล้ว”
“เกลียด……” ไป๋ยิ่งอันในใจเกิดความอบอุ่น พุ่งไปกอดเขาไว้แน่น เอ่ยปากอย่างซุกซน “วันนี้เห็นเจ้าหนูน้อยทั้งวัน เหมือนเห็นคุณเลย จากนั้นก็ค่อยๆ คิดถึงคุณ คุณว่า……ผู้หญิงที่เคยคลอดลูกจะเปลี่ยนไปมากหรือเปล่า สภาพจิตใจค่อนข้างต่ำ?”
“ทำไมพูดแบบนี้?”
“หลังจากคลอดลูก ก็มักรู้สึกว่าตัวเองไม่น่าดึงดูดเหมือนเมื่อก่อน แล้วก็เริ่มคิดฟุ้งซ่าน คิดว่าคุณจะไม่ชอบฉันไหม” ไป๋ยิ่งอันยู่ปาก “ยังไงแล้วคุณก็ไม่ได้ชอบฉันมากนัก”
“นี่เธอกำลังบ่นว่าฉันทำดีกับเธอไม่มากพอเหรอ?”
“ใช่แล้ว”
“แล้วเธอคิดว่าแบบไหนถึงจะดี?”
“ฉันก็ไม่รู้” ไป๋ยิ่งอันจ้องมองเขา “เช่นตอนที่คุณจูบฉัน มักจะไม่สนใจ ต้องกำลังคิดถึงผู้หญิงคนอื่นอยู่แน่ๆ”
หนานกงเฉินตะลึงงัน เขาเป็นเหรอ?
ไป๋ยิ่งอันมองดูสีหน้าเขาอย่างรอบคอบ แล้วพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดถึงคุณหนูจูคนนั้น”
“คนคนนี้ฉันลืมไปแล้ว” หนานกงเฉินจำเป็นต้องกดเธอบนเตียง จูบปากเธอ
เขาไม่ได้คิดถึงผู้หญิงคนนั้นมาหลายวันแล้ว ไม่ใช่ลืม แต่ซ่อนเธอไว้ก้นบึ้งหัวใจ ไม่กี่วันนี้ที่สนิทกับไป๋ยิ่งอันก็ไม่ได้คิดถึงเธอ
เขาเข้าใจว่าทำไมไป๋ยิ่งอันถึงรู้สึกแบบนี้ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ใส่ใจเลย
ครั้งนี้ เขาลองตั้งใจจูบเธอ ใช้จูบนี้บรรเทาความสงสัยนิดหน่อยในใจเขา
แต่……สุดท้ายเขาก็ล้มเหลว เมื่อไป๋ยิ่งอันทนไม่ไหวถอดเสื้อคลุมบนตัวเขา ความรู้สึกแปลกๆ นั้นก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจเขา
รู้สึกเขาหยุดเคลื่อนไหว ไป๋ยิ่งอันลืมตาอย่างว้าวุ่นใจ จ้องมองเขาอย่างอ่อนโยนแล้วพูดขึ้น “คุณชายใหญ่ ฉันโอเคแล้ว คุณไม่ต้องเก็บกดตัวเองอีกต่อไป”
“รอก่อนดีกว่า ในหนังสือบอกว่าผู้หญิงมีเพศสัมพันธ์หลังคลอดลูกสามเดือนจะดีที่สุด” หนานกงเฉินจูบปากเธอ พลิกตัวลงมาจากร่างกายเธอแล้วถือโอกาสกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
ไป๋ยิ่งอันในใจว่างเปล่าทันที ร่างกายราวกับโดนสาดด้วยน้ำเย็น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธนิดหน่อยในใจ ไม่ได้มีแค่ผู้ชายที่มีความต้องการ ผู้หญิงก็มีความต้องการเหมือนกันนะ!
ใครจะจินตนาการถึงความรู้สึกได้กอดชายหนุ่มสุดหล่อแต่ไม่ได้กิน? หมดอารมณ์จริงๆ!
ด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองนี้ ไป๋ยิ่งอันหันหลังให้เขา จากนั้นก็หลับตา
หนานกงเฉินไม่ใช่ไม่รู้สึกถึงความต้องการและความปรารถนาของเธอ มองแผ่นหลังเธอ สุดท้ายก็แค่แอบถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ยื่นแขนออกไปกอดเธอในอ้อมอก
ถ้าเป็นผู้หญิงข้างนอก ไม่ว่าจะแปลกแค่ไหนก็จะตอบสนองพวกเธออย่างดุเดือด แต่ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีความคิดแบบไหน บางทีอาจจะไม่ได้สนิทสนมกันนานเกินไป ต้องใช้เวลาปรับตัวอีกครั้งมั้ง
อาจจะเพราะโดนพฤติกรรมหนานกงเฉินทำร้าย ไป๋ยิ่งอันเลยนอนไม่หลับอยู่นาน
ถึงขนาดเริ่มรู้สึกว่าหนานกงเฉินค้นพบอะไรแล้วหรือเปล่า เลยปฏิเสธเธอ ไม่อย่างนั้นด้วยความต้องการทางสรีรวิทยาของผู้ชายทั่วไป จะเป็นไปได้อย่างไรที่กอดผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตาไม่เลวแล้วจะไม่เกิดการกระตุ้นแม้แต่น้อย?
จากนั้นเธอก็นึกถึงพฤติกรรมปกติของผู่เหลียนเหยาอีกครั้ง สองสามวันนี้พูดแต่เรื่องแปลกๆ ทำให้เธอฟังแล้วใจสั่น
เธอที่นอนบนเตียงยิ่งคิดก็ยิ่งกังวล ยิ่งกังวลก็ยิ่งนอนไม่หลับ
จนกระทั่งเช้าตรู่ เธอก็ไม่มีความง่วงเลยสักนิด แต่หนานกงเฉินด้านหลังหลับสนิทมาก หายใจอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าสงบนิ่ง
เธอหันหน้าไปมองเขา ด้วยแสงไฟสลัว เธอไม่คิดเลยว่าจะเห็นเหงื่อบนหน้าผากหนานกงเฉิน
ทั้งๆ ที่เปิดแอร์อยู่ อุณหภูมิห้องก็ไม่ร้อนเลยสักนิด ไม่คิดว่าเขาจะเหงื่อออก?
เธอใช้มือลูบหน้าผากเขาอย่างระมัดระวัง พบว่ามันร้อนจนน่าตกใจ จึงผลักเขาออกแล้วพูดขึ้นเบาๆ “คุณชายใหญ่ คุณยังโอเคไหม? ”
เขาเป็นไข้เหรอ? ทำไมกะทันหันแบบนี้?
อาการกำเริบเหรอ? แต่ไม่ใช่แล้ว ไป๋มู่ชิงเคยบอกเธอว่าหนานกงเฉินจะตัวสั่นในตอนแรกของอาการกำเริบ ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน แต่ไม่ได้บอกว่าจะเป็นไข้
หนานกงเฉินโดนเธอผลัก จึงค่อยๆ ตื่นขึ้นมา เขาพึมพำ “ร้อนมาก……”
“คุณชายใหญ่ คุณเป็นไข้แล้ว” ไป๋ยิ่งอันผลักแขนรอบเอวเขาออก แต่แขนเขาโอบเธอแน่นเหมือนห่วงเหล็ก เธอดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด
เพื่อให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น เธอยกมือขึ้นกดปุ่มเปิดไฟ ทันใดนั้นแสงในห้องก็สว่างขึ้นมาทันที ขณะเดียวกันก็กระทบใบหน้าหนานกงเฉิน เปลือกตาเขาสั่นทันที
แสงจ้ากระตุ้นเขา เขาเริ่มกลายเป็นร้อนรน แขนรอบเอวไป๋ยิ่งอันก็เริ่มจับมั่วซั่ว แล้วคว้าแขนเธอไว้
“เจ็บ……” ไป๋ยิ่งอันร้องเจ็บ เริ่มดิ้นด้วยสัญชาตญาณ
อย่างไรก็ตามเนื่องจากแสงสว่าง หนานกงเฉินเริ่มสูญเสียสติ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ มือออกแรงจนทำให้ไป๋ยิ่งอันน้ำตาแทบไหล
เธอรู้สึกเหมือนแขนตัวเองกำลังหัก แต่ไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด
ในที่สุดเธอก็รู้ว่าเขาเริ่มป่วย ในหัวเริ่มสร้างภาพมโนอย่างรวดเร็วว่าเวลาเขาป่วยแล้วตัวเองควรทำอย่างไร ห้ามกลัว เพราะไป๋มู่ชิงไม่กลัว แม้ว่าข้อมือจะถูกกัดก็ทนได้
แต่……นี่จะไม่กลัวได้อย่างไร จะแสร้งทำท่าไม่กลัวได้อย่างไร คนที่เจอเรื่องแบบนี้แล้วไม่รู้จักกลัวเป็นคนวิปริต เป็นคนบ้าหรือเปล่า?
เธอในตอนนี้ตกใจกลัวมาก และไม่สนใจเสแสร้งเป็นไป๋มู่ชิงแล้ว ดิ้นรนไปด้วยกรีดร้องไปด้วย
ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงสิ่งที่ไป๋มู่ชิงพูดกับตัวเอง ตอนหนานกงเฉินป่วยห้ามเปิดไฟ ไม่อย่างนั้นเขาจะยิ่งเป็นหนักขึ้น ยิ่งโจมตีคนอื่นโดยไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
เธอกระตือรือร้นอยากลุกขึ้นไปปิดไฟ แต่หนานกงเฉินพยายามกดเธอลงอีกฝั่งของเตียงในตอนนี้
มือเขายังไม่ละออกจากแขนไป๋ยิ่งอัน ยังคงบีบเธอไว้แน่นมาก ไป๋ยิ่งอันที่เอาแต่ใจมากตั้งแต่เด็กๆ เคยได้รับความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวดแบบนี้มาก่อนเหรอ ด้วยความสิ้นหวัง เธอใช้เล็บจิกฝ่ามือใหญ่ที่จับแขนของเธอ
ฝ่ามือหนานกงเฉินโดนเธอจิกจนเลือดออก แต่ยังไม่คิดจะปล่อยเธอ ถึงขนาดใช้อีกมือบีบคอเธอ
ไป๋ยิ่งอันตกใจกลัวมาก แทบหมดเรี่ยวแรงที่จะร้องขอชีวิต
สุดท้าย ประตูห้องนอนก็มีคนเปิดออก เซิ่งเคอนำเข้ามา หยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากลิ้นชักแล้วยัดเข้าปากหนานกงเฉิน จากนั้นก็แกะมือเขาที่บีบคอไป๋ยิ่งอันออก
เม็ดยาทำงานอย่างรวดเร็ว มืออีกข้างหนึ่งที่จับแขนไป๋ยิ่งอันตลอดเวลาก็ถูกเซิ่งเคอแกะออกเช่นกัน
สุดท้ายไป๋ยิ่งอันที่ได้รับอิสระก็มองเลือดบนแขนเสื้อชุดนอนผ้าไหมของตัวเอง หลั่งน้ำตาออกมาในที่สุด จากนั้นภาพตรงหน้าก็เป็นสีดำ เป็นลมไปเลย
“พี่สะใภ้ พี่สะใภ้คุณเป็นอะไร?” ผู่เหลียนเหยารีบพยุงไป๋ยิ่งอันขึ้นมาจากพื้น ช่วยเธอรักษาฉุกเฉิน
คุณหมอหวงก็รีบมาในตอนนี้ ตรวจร่างกายและฉีดยาหนานกงเฉินอย่างเชี่ยวชาญตามปกติ
ไป๋ยิ่งอันถูกส่งกลับไปที่ห้องของตัวเอง
หนานกงเฉินกลับมาสงบอีกครั้งแล้ว คุณผู้หญิงยืนข้างเตียงหนานกงเฉิน เห็นคราบเลือดบนข้อมือเขาหัวใจก็เต้นรัวแล้วถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้นกับมือเฉิน?”
คุณหมอหวงกำลังเอาผ้าก๊อซออกจากกล่องเตรียมทำแผลให้หนานกงเฉิน ได้ยินคุณผู้หญิงถามแบบนี้ก็รีบตอบขึ้น “คุณผู้หญิงไม่ต้องเป็นห่วง แค่บาดเจ็บที่ผิวหนัง น่าจะถูกนายหญิงน้อยข่วนโดยไม่ได้ระวัง”
“เล็บผู้หญิงคนนั้นทำจากมีดเหรอ? ทำให้เฉินบาดเจ็บจนเป็นแบบนี้ได้” คุณผู้หญิงรักหนานกงเฉินมาก ในใจเกิดความไม่พอใจอย่างแน่นอน
คุณหมอหวงไม่รู้ควรตอบอย่างไร แค่ปลอบอย่างอ่อนโยนต่อไป “คุณผู้หญิงไม่ต้องเป็นห่วง แค่บาดเจ็บที่ผิวหนังเท่านั้น”
คุณผู้หญิงรู้ว่าตัวเองตำหนิไปก็ไม่มีประโยชน์ ทำได้แค่เงียบ
ผู่เหลียนเหยาเดินกลับมาจากห้องไป๋ยิ่งอัน มองสังเกตหนานกงเฉินบนเตียงแล้วถามเซิ่งเคอเสียงเบา “พี่เป็นยังไงบ้าง? ยังโอเคไหม?”
“ไม่เป็นอะไรแล้ว” เซิ่งเคอกดเสียงทุ้มต่ำพูดขึ้น
“ยิ่งอันเธอเป็นยังไงบ้าง?” คุณผู้หญิงเหลือบมองไปทิศทางประตูแล้วถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
ผู่เหลียนเหยารีบตอบ “พี่สะใภ้แค่ตกใจกลัวจนเป็นลม นอนสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง”
คุณผู้หญิงไม่ได้เป็นห่วงเธออยู่แล้ว ได้ยินว่าเธอไม่เป็นอะไรก็แค่หายใจเข้าลึกๆ และไม่ได้พูดอะไรอีก
การเป็นลมครั้งนี้ของไป๋ยิ่งอัน ช่วยบรรเทาความทุกข์จากการนอนไม่หลับของเธอ นอนหลับไปจนถึงรุ่งเช้าไม่ได้ตื่นเลย
แต่หนานกงเฉินตื่นขึ้นมาก่อน และมาที่ห้องของเธอทันที
แม้ว่าเมื่อคืนร่างกายเขาจะรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกทำลาย แต่ระหว่างที่อาการกำเริบเกิดอะไรขึ้นบ้างเขาจำมันได้อย่างชัดเจน เขาถึงขนาดจำได้ว่าตัวเองเกือบบีบคอไป๋ยิ่งอันตาย
เห็นเธอขมวดคิ้วแน่นระหว่างนอนหลับ หนานกงเฉินอดไม่ได้ที่จะสงสารนิดหน่อย แต่ในขณะเดียวกันในใจก็เกิดความสงสัยนิดหน่อย เมื่อคืนถึงแม้เธอจะโดนเขาบีบคอจนเจ็บปวดทรมาน แต่คนที่เลือดออกคือเขา ไม่คิดเลยว่าเธอจะตกใจกลัวจนเป็นลมไป นี่มันไม่เหมือนนิสัยเธอเลยสักนิด
เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอไม่กลัวอาการป่วยของเขา นับประสาอะไรกับการเปิดไฟเมื่อเขาป่วย ดูแลเขามาหลายครั้งแล้ว เธอชินกับกระบวนการทั้งหมดตั้งนานแล้ว และรู้ว่าตอนเขาอาการกำเริบไม่ควรเปิดไฟ แต่ควรหายาจากลิ้นชักออกมาให้เขาทันที
ตราบใดที่ทานยาให้ทันเวลา เขาจะไม่ทำสิ่งที่น่าสะเทือนใจจนเกินไป และจะไม่สูญเสียการควบคุมพฤติกรรมตัวเอง
เขายื่นมือออกมา เมื่อปลายนิ้วสัมผัสแก้มเธอก็หยุดกึก สุดท้ายก็ไม่อยากรบกวนเธอ
ถึงเขาจะไม่ได้สัมผัสโดนเธอ แต่ไป๋ยิ่งอันก็ตื่นขึ้นมาเงียบๆ สายตาเธอค่อยๆ ขยับขึ้น เมื่อเธอเห็นหนานกงเฉินยืนหน้าเตียง ก็หดตัวไปอีกด้านหนึ่งของเตียงด้วยสัญชาตญาณ จากนั้นก็จ้องมองเขาด้วยใบหน้าหวาดกลัว “คุณ……คุณอย่าเข้ามา”
ท่าทางของเธอ เหมือนเขาเป็นคนที่น่ากลัว
หัวใจหนานกงเฉินเจ็บ หลังจากจ้องมองเธอสักพัก ก็หันตัวเดินไปที่ประตูทางเข้า
เธอเปลี่ยนไปจริงๆ แตกต่างจากเมื่อก่อน!
เธอในอดีตเคยแสดงสีหน้าแบบนี้กับเขายกเว้นไม่กี่วันก่อนแต่งงาน นอกนั้นไม่เป็น ถึงขนาดแสดงสีหน้าสงสารหลังจากที่เขาอาการกำเริบ
ไป๋ยิ่งอันเห็นเขาหันตัวเดินออกไป หัวสมองก็ว่างเปล่า ตระหนักได้ว่าตัวเองแสดงบทบาทไป๋มู่ชิงอยู่ ไป๋มู่ชิงไม่เคยมองเขาและพูดแบบนี้กับเขาแน่ๆ
เธอรีบพลิกตัวลงจากเตียง พุ่งไปกอดเขาจากด้านหลัง จงใจเสแสร้งทำท่าไม่พอใจแล้วพูดขึ้นอย่างซุกซน “คุณไปจริงๆ ได้ยังไง ไม่มีอารมณ์ขันเลยสักนิด”
หนานกงเฉินตัวแข็งทื่อ จากนั้นก็หันไปสังเกตใบหน้าเล็กที่เผยรอยยิ้มของเธอ เมื่อครู่นี้เธอแกล้งทำเหรอ?
“ยังจำที่ฉันเคยบอกคุณได้ไหม? ฉันจะเป็นอีกคนที่ไม่กลัวคุณนอกจากคุณหนูจู” เธอใช้มือประคองใบหน้าหล่อของเขา จากนั้นก็เขย่งเท้าขึ้นไปจูบปากเขา แล้วพูดขึ้นอย่างสงสาร “ขอโทษนะ เมื่อคืนฉันดูแลคุณไม่ดี หลักๆ คือคุณโยนฉันลงพื้น ไม่งั้นฉันไม่เป็นลมง่ายๆ หรอก”
หนานกงเฉินยกมือขึ้นจับมือเล็กของเธอออกจากใบหน้าตน จับมือแล้วขอโทษ “ฉันสิต้องเป็นคนขอโทษเธอ”
ไป๋ยิ่งอันส่ายหน้า “แค่คุณไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว”
นึกถึงเมื่อคืนเธอก็ยังหวาดกลัวอยู่ แต่ไม่สามารถแสดงออกถึงความกลัวนั้นออกมาได้ สายตาเธอเลื่อนต่ำลง มองมือเขาที่พันด้วยผ้าก๊อซก็ถามขึ้นอย่างสงสาร “มือคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ”
เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเธอจิกฝ่ามือเขาแรงสุดชีวิต ตอนนั้นฝ่ามือเธอเหนียว นึกถึงก็รู้แล้วว่ามือเขาโดนตัวเองทำเลือดออก
หนานกงเฉินก้มมองฝ่ามือตัวเอง ส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “แค่บาดแผลนิดเดียว คุณหมอหวงก็โอเวอร์เกินไป”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ใบหน้าไป๋ยิ่งอันยิ่งสงสารมากขึ้น “คราวหน้าถ้าฉันอดไม่ได้ที่จะทำร้ายคุณ คุณก็ทำให้ฉันเป็นลมไปเลยนะ แบบนั้นฉันจะได้ไม่ทำร้ายคุณกลับ”
หนานกงเฉินยิ้มอย่างเศร้าๆ ทำให้เธอสลบเหรอ? เขาจะทำได้อย่างไร?
“เธอล่ะ แขนบาดเจ็บไหม?” หนานกงเฉินดึงแขนเสื้อเธอขึ้น เห็นแขนเธอมีรอยช้ำก็ปวดหัวใจอีกครั้ง